Odkryj: Saint-Denis

Przestrzeń wystawiennicza przy Place de la Concorde, zbudowana w 1861 roku jako kort do jeu de paume, poprzednika tenisa, i przekształcona w galerię w 1909 roku. Odnowiona w 1991 roku, jest dziś francuskim narodowym centrum fotografii i sztuki mediów, prezentującym zmieniające się wystawy współczesnych fotografów i artystów wideo.

Pola Elizejskie to aleja o długości około 1,9 kilometra między Place de la Concorde a Łukiem Triumfalnym, obsadzona platanami, ze sklepami, kinami i kawiarniami. Wytyczona jako ogrodowa promenada w XVII wieku, obecny kształt zyskała dzięki XIX-wiecznej przebudowie.

Łuk Triumfalny stoi pośrodku Place Charles de Gaulle, na zachodnim końcu Pól Elizejskich; wzniesiono go dla uczczenia walczących w wojnach rewolucyjnej Francji i wojnach napoleońskich. Na jego powierzchniach wyryto zwycięstwa i nazwiska generałów, a pod sklepieniem znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza. Schody prowadzą na taras na szczycie.

Dawny pałac królewski przy Rue Saint-Honoré w 1. dzielnicy Paryża, zbudowany dla kardynała Richelieu w latach 1633–1639, a później siedziba książąt Orleanu. Budynek mieści dziś Ministerstwo Kultury, Radę Stanu i Radę Konstytucyjną; jego ogród z arkadami i dziedzińce są otwarte dla publiczności, wnętrza nie.

Bourse de Commerce to okrągły XVIII-wieczny budynek w centrum Paryża, zbudowany w latach 1763–1767 jako giełda zbożowa i zwieńczony kopułą przebudowaną w XIX wieku z miedzi i szkła. Od 2021 roku mieści Pinault Collection sztuki współczesnej, z galeriami wokół rotundy pod kopułą, na podstawie 50-letniej dzierżawy od miasta.

Plac Zgody to plac publiczny między Ogrodem Tuileries a Polami Elizejskimi, zaprojektowany przez architekta Ange'a-Jacques'a Gabriela w latach 70. XVIII wieku. Pośrodku stoi liczący 3300 lat egipski obelisk z Luksoru, dar władcy Egiptu wzniesiony w 1836 roku, flankowany przez dwie XIX-wieczne fontanny.

Instytucja sztuki współczesnej założona w 1984 roku przez dom luksusowy Cartier. W 2025 roku przeniosła się do nowego budynku przy Place du Palais-Royal, naprzeciw Luwru, zaprojektowanego przez architekta Jeana Nouvela. Prezentuje zmieniające się wystawy sztuki współczesnej i posiada kolekcję ponad 1500 dzieł.

Ogród publiczny między Luwrem a Placem Zgody w 1. dzielnicy Paryża, założony przez Katarzynę Medycejską w 1564 roku jako teren Pałacu Tuileries i udostępniony publiczności w 1667 roku. Wzdłuż jego regularnych, obsadzonych drzewami alejek stoją posągi, fontanny i dwa ośmiokątne stawy.

Pałac w stylu Beaux-Arts zbudowany na Wystawę Światową 1900 roku przez architekta Charles'a Giraulta, naprzeciw Grand Palais po drugiej stronie Avenue Winston-Churchill. Mieści Muzeum Sztuk Pięknych Miasta Paryża, ze zbiorami od starożytności do XX wieku, w tym kolekcją Dutuit z dziełami średniowiecza i renesansu oraz kolekcją Tuck z XVIII-wiecznymi meblami.

Przeszklona hala wystawowa w 8. dzielnicy Paryża, zbudowana na Wystawę Światową 1900 roku na miejscu dawnego Pałacu Przemysłu. Jej kamienne fasady w stylu Beaux-Arts i sklepienia z żelaza i szkła, odnowione i ponownie otwarte w 2025 roku, goszczą dziś czasowe wystawy sztuki i wydarzenia.

Musée de l'Orangerie to galeria sztuki w zachodnim narożniku Ogrodu Tuileries, w dawnej oranżerii zbudowanej w 1852 roku, by chronić ogrodowe drzewka cytrusowe. Mieści osiem wielkich malowideł Claude'a Moneta z cyklu Lilie wodne, umieszczonych w dwóch owalnych salach, a także dzieła Cézanne'a, Matisse'a, Modiglianiego, Picassa, Renoira i Soutine'a.

Luwr to narodowe muzeum sztuki mieszczące się w dawnym Pałacu Luwru na prawym brzegu Sekwany. Jego kolekcja obejmuje okres od starożytności do połowy XIX wieku, w tym Mona Lisę i Wenus z Milo. Szklaną piramidę wejściową na Cour Napoléon dodano w 1989 roku.

Narodowe Muzeum Picassa w Paryżu zajmuje Hôtel Salé, XVII-wieczną rezydencję w dzielnicy Marais, i mieści kolekcję poświęconą Pablowi Picassowi. Jego około 5000 dzieł obejmuje obrazy, rzeźby, rysunki, ceramikę i grafiki, a także osobiste archiwum artysty. Większość prac pochodzi ze spadku po jego śmierci w 1973 roku.

Jednoprzęsłowy stalowy most łukowy na Sekwanie w Paryżu, zbudowany w latach 1896–1900 i nazwany na cześć cara Rosji Aleksandra III, który w 1892 roku podpisał sojusz francusko-rosyjski. Jego projekt w stylu Beaux-Arts autorstwa Josepha Cassien-Bernarda i Gastona Cousina obejmuje secesyjne latarnie i cztery złocone posągi Sław przy wjazdach.

Muzeum Cognacq-Jay to muzeum XVIII-wiecznego rzemiosła artystycznego w Hôtel Donon, renesansowej rezydencji w Marais. Kolekcja około 1200 obiektów, zgromadzona w latach 1900–1925 przez założycieli domu towarowego Théodore'a-Ernesta Cognacqa i Marie-Louise Jaÿ, obejmuje obrazy Fragonarda, Chardina i Bouchera, a także porcelanę i biżuterię.

Muzeum sztuki francuskiej z lat 1848–1914, mieszczące się w dawnym dworcu kolejowym Gare d'Orsay, zbudowanym w latach 1898–1900 według projektu Victora Laloux i innych. Otwarte jako muzeum w 1986 roku, posiada największą na świecie kolekcję obrazów impresjonistów i postimpresjonistów, a także rzeźbę i rzemiosło artystyczne.

Muzeum historii Paryża, otwarte w 1880 roku w XVI-wiecznym Hôtel Carnavalet i rozszerzone w 1989 roku o sąsiedni Hôtel Le Peletier de Saint-Fargeau. Jego około 625 000 obiektów przedstawia dzieje miasta od prehistorii przez oświecenie i rewolucję po XX wiek, w czterdziestu salach po renowacji z 2021 roku.

Najstarszy zachowany most na Sekwanie w Paryżu, zbudowany w latach 1578–1607 w dwóch oddzielnych częściach łączących Île de la Cité z obydwoma brzegami. Mimo nazwy, oznaczającej Nowy Most, był pierwszym mostem w mieście zbudowanym bez domów po bokach.

Cmentarz otwarty w 1804 roku na rozkaz Napoleona Bonapartego, zaprojektowany przez architekta Alexandre'a-Théodore'a Brongniarta na 44 hektarach krajobrazowych, obsadzonych drzewami alejek we wschodnim Paryżu. Pochowano tu ponad milion osób, w tym Fryderyka Chopina, Honoré de Balzaka, Oscara Wilde'a i Jima Morrisona; w 1894 roku dodano kolumbarium i krematorium.

Conciergerie to dawny pałac królewski i więzienie na Île de la Cité, zbudowany jako część średniowiecznego Palais de la Cité obok Sainte-Chapelle. W czasie rewolucji francuskiej przetrzymywano tu więźniów oczekujących na proces, w tym Marię Antoninę, przed egzekucją. Zachowały się dwie duże średniowieczne sale, a budynek jest dziś zabytkiem narodowym.