Odkryj: Saint-Denis

Instytucja sztuki współczesnej założona w 1984 roku przez dom luksusowy Cartier. W 2025 roku przeniosła się do nowego budynku przy Place du Palais-Royal, naprzeciw Luwru, zaprojektowanego przez architekta Jeana Nouvela. Prezentuje zmieniające się wystawy sztuki współczesnej i posiada kolekcję ponad 1500 dzieł.

Ogród publiczny między Luwrem a Placem Zgody w 1. dzielnicy Paryża, założony przez Katarzynę Medycejską w 1564 roku jako teren Pałacu Tuileries i udostępniony publiczności w 1667 roku. Wzdłuż jego regularnych, obsadzonych drzewami alejek stoją posągi, fontanny i dwa ośmiokątne stawy.

Pałac w stylu Beaux-Arts zbudowany na Wystawę Światową 1900 roku przez architekta Charles'a Giraulta, naprzeciw Grand Palais po drugiej stronie Avenue Winston-Churchill. Mieści Muzeum Sztuk Pięknych Miasta Paryża, ze zbiorami od starożytności do XX wieku, w tym kolekcją Dutuit z dziełami średniowiecza i renesansu oraz kolekcją Tuck z XVIII-wiecznymi meblami.

Przeszklona hala wystawowa w 8. dzielnicy Paryża, zbudowana na Wystawę Światową 1900 roku na miejscu dawnego Pałacu Przemysłu. Jej kamienne fasady w stylu Beaux-Arts i sklepienia z żelaza i szkła, odnowione i ponownie otwarte w 2025 roku, goszczą dziś czasowe wystawy sztuki i wydarzenia.

Musée de l'Orangerie to galeria sztuki w zachodnim narożniku Ogrodu Tuileries, w dawnej oranżerii zbudowanej w 1852 roku, by chronić ogrodowe drzewka cytrusowe. Mieści osiem wielkich malowideł Claude'a Moneta z cyklu Lilie wodne, umieszczonych w dwóch owalnych salach, a także dzieła Cézanne'a, Matisse'a, Modiglianiego, Picassa, Renoira i Soutine'a.

Luwr to narodowe muzeum sztuki mieszczące się w dawnym Pałacu Luwru na prawym brzegu Sekwany. Jego kolekcja obejmuje okres od starożytności do połowy XIX wieku, w tym Mona Lisę i Wenus z Milo. Szklaną piramidę wejściową na Cour Napoléon dodano w 1989 roku.

Narodowe Muzeum Picassa w Paryżu zajmuje Hôtel Salé, XVII-wieczną rezydencję w dzielnicy Marais, i mieści kolekcję poświęconą Pablowi Picassowi. Jego około 5000 dzieł obejmuje obrazy, rzeźby, rysunki, ceramikę i grafiki, a także osobiste archiwum artysty. Większość prac pochodzi ze spadku po jego śmierci w 1973 roku.

Muzeum Cognacq-Jay to muzeum XVIII-wiecznego rzemiosła artystycznego w Hôtel Donon, renesansowej rezydencji w Marais. Kolekcja około 1200 obiektów, zgromadzona w latach 1900–1925 przez założycieli domu towarowego Théodore'a-Ernesta Cognacqa i Marie-Louise Jaÿ, obejmuje obrazy Fragonarda, Chardina i Bouchera, a także porcelanę i biżuterię.

Muzeum sztuki francuskiej z lat 1848–1914, mieszczące się w dawnym dworcu kolejowym Gare d'Orsay, zbudowanym w latach 1898–1900 według projektu Victora Laloux i innych. Otwarte jako muzeum w 1986 roku, posiada największą na świecie kolekcję obrazów impresjonistów i postimpresjonistów, a także rzeźbę i rzemiosło artystyczne.

Muzeum historii Paryża, otwarte w 1880 roku w XVI-wiecznym Hôtel Carnavalet i rozszerzone w 1989 roku o sąsiedni Hôtel Le Peletier de Saint-Fargeau. Jego około 625 000 obiektów przedstawia dzieje miasta od prehistorii przez oświecenie i rewolucję po XX wiek, w czterdziestu salach po renowacji z 2021 roku.

Cmentarz otwarty w 1804 roku na rozkaz Napoleona Bonapartego, zaprojektowany przez architekta Alexandre'a-Théodore'a Brongniarta na 44 hektarach krajobrazowych, obsadzonych drzewami alejek we wschodnim Paryżu. Pochowano tu ponad milion osób, w tym Fryderyka Chopina, Honoré de Balzaka, Oscara Wilde'a i Jima Morrisona; w 1894 roku dodano kolumbarium i krematorium.

Conciergerie to dawny pałac królewski i więzienie na Île de la Cité, zbudowany jako część średniowiecznego Palais de la Cité obok Sainte-Chapelle. W czasie rewolucji francuskiej przetrzymywano tu więźniów oczekujących na proces, w tym Marię Antoninę, przed egzekucją. Zachowały się dwie duże średniowieczne sale, a budynek jest dziś zabytkiem narodowym.

Mennica Paryska to instytucja bijąca francuskie monety, założona w IX wieku i mieszcząca się od lat 70. XVIII wieku w neoklasycystycznym budynku przy Quai de Conti projektu architekta Jacques'a-Denisa Antoine'a. Produkcję monet przeniesiono do Pessac w 1973 roku, a paryski budynek mieści dziś muzeum ze zbiorami numizmatycznymi.

Palais Galliera to pałac w stylu włoskiego renesansu zbudowany w latach 1879–1894 przez architekta Léona Ginaina, ufundowany przez księżnę Galliera. Jest muzeum mody miasta Paryża, posiadającym około 70 000 strojów i dodatków od XVIII wieku do dziś, pokazywanych na zmieniających się wystawach czasowych, a nie na stałej ekspozycji.

Muzeum Sztuki Nowoczesnej Miasta Paryża zajmuje wschodnie skrzydło Palais de Tokyo, zbudowanego na Wystawę Międzynarodową 1937 roku. Otwarte w 1961 roku i ponownie w 2019 roku po renowacji, posiada około 15 000 dzieł sztuki XX i XXI wieku, w tym obrazy Picassa, Matisse'a, Braque'a i Légera.

Sainte-Chapelle to gotycka kaplica królewska zbudowana w XIII wieku w obrębie dawnego Palais de la Cité na Île de la Cité. Ufundował ją król Ludwik IX, by pomieścić relikwie Męki Pańskiej; słynie z witraży wznoszących się na wysokość niemal 15 metrów. Kaplica stoi dziś w obrębie kompleksu paryskiego Pałacu Sprawiedliwości.

Muzeum Guimet to muzeum sztuki azjatyckiej przy Place d'Iéna, założone przez przemysłowca Émile'a Guimeta, otwarte najpierw w Lyonie w 1879 roku i przeniesione do Paryża w 1889 roku. Jego kolekcja obejmuje Kambodżę, Tajlandię, Wietnam, Tybet, Indie i Nepal, z rzeźbą, ceramiką i sztuką buddyjską od starożytności po średniowiecze.

Palais de Tokyo to budynek przy Avenue du Président Wilson zbudowany na Wystawę Międzynarodową 1937 roku. W jego zachodnim skrzydle od 2002 roku działa centrum sztuki współczesnej, organizujące wystawy czasowe w dużych galeriach w stylu industrialnym. Wschodnie skrzydło mieści miejskie Muzeum Sztuki Nowoczesnej.

Dom Wiktora Hugo to muzeum pisarza przy Place des Vosges, w mieszkaniu, w którym Wiktor Hugo mieszkał od 1832 do 1848 roku. Wśród pokoi są salon w stylu chińskim, który sam urządził, i jadalnia w stylu średniowiecznym, prowadzące do rekonstrukcji sypialni, w której zmarł w 1885 roku.

Notre-Dame w Paryżu to gotycka katolicka katedra na Île de la Cité, zbudowana w latach 1163–1345. Pożar w 2019 roku zniszczył jej dach i iglicę; po renowacji katedrę ponownie otwarto w grudniu 2024 roku. Zwiedzający mogą oglądać jej łuki przyporowe, rozety, rzeźbione portale i Wielkie Organy.