Odkryj wszystkie kraje (42)

Skógafoss to wodospad na rzece Skógá w Skógar, gdzie rzeka spada z wysokości około 60 metrów przez dawny klif morski wyznaczający krawędź niziny południowej Islandii. Wodospad ma około 25 metrów szerokości; ścieżka prowadzi do jego podnóża, a schody po wschodniej stronie wspinają się na platformę widokową na górze, gdzie zaczyna się szlak Fimmvörðuháls.

Muzeum w Skógar (Skógasafn) to muzeum regionalne w Skógar, założone w 1949 roku z inicjatywy kolekcjonera Þórðura Tómassona. Gromadzi około 18 000 przedmiotów w muzeum etnograficznym z ośmiowiosłową łodzią rybacką Pétursey, skansenie z domami z darni, kościołem i szkołą przeniesionymi z okolicy oraz w muzeum transportu i techniki otwartym w 2002 roku.

Wrak samolotu na Sólheimasandur to kadłub C-117 Marynarki Wojennej USA, wojskowej wersji Douglasa DC-3, który 21 listopada 1973 roku po oblodzeniu wylądował awaryjnie na równinie z czarnego piasku Sólheimasandur; cała siedmioosobowa załoga przeżyła. Leży około 18 km na zachód od Vík, a dochodzi się do niego czterokilometrowym szlakiem z parkingu przy drodze nr 1; od 2016 roku droga jest zamknięta dla samochodów.

Sólheimajökull to lodowiec wypływowy spływający na południe z czapy lodowej Mýrdalsjökull, między wulkanami Katla i Eyjafjallajökull, około 20 km na zachód od Vík. Ścieżka żwirowa prowadzi z parkingu do punktów widokowych na jego poprzecinane popiołem czoło i lagunę roztopową pozostawioną przez cofający się lód; na sam lód wchodzi się wyłącznie z przewodnikami.

Dyrhólaey to 120-metrowy cypel na południowym wybrzeżu na zachód od Vík, powstały w wyniku erupcji wulkanicznej około 100 000 lat temu i niegdyś będący wyspą. Na szczycie stoi latarnia morska zbudowana w 1927 roku, a morze wyżłobiło duży łuk w jego morskim krańcu; z punktów widokowych widać Reynisfjarę, ostańce Reynisdrangar i lodowiec Mýrdalsjökull.

Reynisfjara to plaża z czarnego piasku na południowym wybrzeżu tuż na zachód od Vík, między górą Reynisfjall a cyplem Dyrhólaey. Na jej wschodnim krańcu stoją kolumny bazaltowe i jaskinia Hálsanefshellir, a w morzu ostańce Reynisdrangar; przybój wytwarza tu nagłe duże fale, które wbiegają daleko na plażę.

Fjaðrárgljúfur to kanion rzeki Fjaðrá na zachód od Kirkjubæjarklaustur, o długości około 2 km i głębokości do 100 metrów, wyżłobiony w skale palagonitowej przez wody roztopowe lodowca. Ścieżka biegnie wzdłuż jego wschodniej krawędzi do platform widokowych nad krętą rzeką, a wschodnia część kanionu jest od 2024 roku obszarem chronionym.

Lakagígar to rząd ponad 130 kraterów o długości ponad 29 km w Parku Narodowym Vatnajökull, około 35 km na północny zachód od Kirkjubæjarklaustur, powstały podczas erupcji Skaftáreldar w latach 1783–84, która doprowadziła do głodu na Islandii. Szlaki zaczynają się przy stacji strażników parku u stóp góry Laki, do której dojeżdża się samochodem z napędem na cztery koła drogą górską F206, otwartą tylko latem.

Kirkjugólf, po islandzku „posadzka kościelna”, to płaska powierzchnia o wielkości około 80 metrów kwadratowych na skraju Kirkjubæjarklaustur, utworzona przez wierzchołki kolumn bazaltowych wygładzonych przez morze i lodowce. Wielokątne kamienie wyglądają jak wybrukowana posadzka, choć nigdy nie stał tu żaden kościół; miejsce jest chronione jako pomnik przyrody.

Ogród Botaniczny w Akureyri (Lystigarður Akureyrar) leży na zboczu na południe od centrum miasta, około 85 km na południe od koła podbiegunowego. Park publiczny otwarto w 1912 roku, a ogród botaniczny w 1957 roku; na 3,7 hektara są trawniki, kwietniki, staw i kolekcje roślin obejmujące około 400 gatunków islandzkich.

Akureyrarkirkja to luterański kościół w Akureyri, stojący na wzgórzu nad centrum miasta. Zaprojektowany przez Guðjóna Samúelssona i ukończony w 1940 roku, ma dwie schodkowe wieże, organy z 3200 piszczałkami, reliefy Ásmundura Sveinssona na balkonie nawy oraz obraz ołtarzowy Edvarda Lehmanna z 1863 roku.

Svartifoss to wodospad w Skaftafell, w Parku Narodowym Vatnajökull, spadający przez urwisko z ciemnych, w większości sześciokątnych kolumn bazaltowych. Kolumny powstały około 300 000 lat temu, gdy lawa wypełniła dawne koryto rzeki i popękała podczas stygnięcia. Dochodzi się do niego pieszo z centrum dla zwiedzających Skaftafellsstofa szlakiem S2, który mija też Hundafoss i Magnúsarfoss.

Goðafoss to wodospad na rzece Skjálfandafljót w północnej Islandii, przy Drodze Okrężnej między Akureyri a jeziorem Mývatn. Rzeka spada z wysokości 12 metrów przez zakrzywioną krawędź o szerokości około 30 metrów, a ścieżki i punkty widokowe na obu brzegach prowadzą na krawędź wodospadu i w dół do wody.

Skaftafellsjökull to lodowiec wypływowy Vatnajökull, jęzor o długości około 10 km między wrzosowiskiem Skaftafellsheiði a górą Hafrafell w Parku Narodowym Vatnajökull. Szlak S1, pętla o długości 4,1 km z centrum dla zwiedzających Skaftafellsstofa, prowadzi obok moren i zagłębień wytopiskowych do laguny roztopowej przed jego czołem. Wejście na lód wymaga przewodnika.

Svínafellsjökull to lodowiec wypływowy Vatnajökull w regionie Öræfi, około 7 km na wschód od Skaftafell, spływający z Öræfajökull między stromymi zboczami. Jego popękany jęzor kończy się małą laguną roztopową. W 2018 roku władze ostrzegły przed wyprawami na lodowiec po wykryciu pęknięć na zboczu Svínafellsheiði nad nim; wejście na lód wymaga przewodnika.

Hofskirkja to kościół darniowy w Hof w regionie Öræfi, około 18 km na południowy wschód od Skaftafell. Páll Pálsson z Hörgsdal zbudował go w latach 1883–85 z kamiennymi ścianami bocznymi, dachem pokrytym darnią i drewnianymi szczytami; ma 9,8 m długości. Muzeum Narodowe Islandii przejęło go i odbudowało w latach 1953–54, a nadal jest kościołem parafialnym, otoczonym cmentarzem z kopcami grobowymi.

Muzeum Wielorybów w Húsavíku zajmuje dawną rzeźnię przy porcie, zbudowaną w 1931 roku i otwartą jako muzeum w 2002 roku. Na dwóch piętrach przedstawia wieloryby północnego Atlantyku, ich ekologię, przypadki wyrzucenia na brzeg oraz historię wielorybnictwa i obserwacji wielorybów na Islandii; wystawionych jest 13 prawdziwych szkieletów wielorybów.

Húsavíkurkirkja to drewniany kościół nad portem w Húsavíku, zbudowany w 1907 roku według projektu islandzkiego architekta Rögnvaldura Ólafssona. Budynek na planie krzyża jest pomalowany na biało z czerwonymi wykończeniami, pod zielonym dachem ze spiczastą iglicą. Nadal służy parafii do nabożeństw, chrztów, ślubów i pogrzebów.

Skútustaðagígar to grupa pseudokraterów na południowym brzegu jeziora Mývatn, obok gospodarstwa i kościoła Skútustaðir. Powstały około 2300 lat temu, gdy lawa spłynęła na jezioro i jego mokradła, a wybuchy pary usypały porośnięte trawą stożki bez komina pod spodem. Pętla ścieżki spacerowej prowadzi przez kratery wokół stawu Stakhólstjörn.

Fjallsárlón to laguna lodowcowa na Breiðamerkursandur, około 10 km na zachód od Jökulsárlón, w pobliżu drogi nr 1. Do laguny cieleje lodowiec Fjallsjökull, jęzor Öræfajökull, dlatego po wodzie pływają mniejsze góry lodowe. Od 2017 roku laguna należy do Parku Narodowego Vatnajökull; wczesnym latem na brzegu gniazdują wydrzyki wielkie.