Odkryj wszystkie kraje (42)

Dimmuborgir to obszar lawowych filarów, łuków i jaskiń na wschód od jeziora Mývatn, powstały około 2300 lat temu, gdy jezioro lawy spłynęło, pozostawiając puste w środku kolumny uformowane nad wrzącymi mokradłami. Oznakowane szlaki różnej długości prowadzą przez te formacje, między innymi do jaskini z łukiem zwanej Kirkjan.

Grjótagjá to niewielka jaskinia lawowa z geotermalnym basenem w szczelinie granicy płyt, około 2 km na południowy wschód od Reykjahlíð nad jeziorem Mývatn. Była miejscem kąpieli, dopóki erupcje Krafli z lat 1975–84 nie podgrzały wody do około 60 °C. Jaskinia leży na terenie prywatnym i kąpiel jest zabroniona; zwiedzający zaglądają do niej od wejścia i spacerują wzdłuż szczeliny powyżej.

Hverfjall, zwany też Hverfell, to pierścieniowy wulkan tefrowy na wschód od jeziora Mývatn, powstały w wyniku erupcji około 2500 lat temu. Jego czarny krater ma około 1 km średnicy. Dwie oznakowane ścieżki, z północnego zachodu i z południa, prowadzą na krawędź krateru, a chodzenie jakąkolwiek inną trasą jest zabronione.

Earth Lagoon Mývatn, do zmiany nazwy znana jako Mývatn Nature Baths (Jarðböðin), to geotermalna laguna w Jarðbaðshólar na wschód od jeziora Mývatn, otwarta w 2004 roku. Woda z odwiertu Bjarnarflag wypływa w temperaturze 130 °C i jest schładzana do 36–40 °C; jest zasadowa, bogata w siarkę i niechlorowana. Jest też łaźnia parowa.

Hverir, zwane też Hverarönd, to wysokotemperaturowe pole geotermalne u stóp Námafjall, na wschód od Reykjahlíð i jeziora Mývatn. Parujące fumarole, kipiące sadzawki błotne i osady siarki barwią ziemię na żółto, szaro i czerwono, a między nimi prowadzą ścieżki wytyczone linami; zapach siarkowodoru jest silny.

Jökulsárlón to laguna lodowcowa u stóp lodowca Breiðamerkurjökull, przy drodze nr 1 między Skaftafell a Höfn. Zaczęła się tworzyć w latach 30. XX wieku wraz z cofaniem się lodowca i ma dziś ponad 280 m głębokości. Od lodowca odrywają się góry lodowe, które dryfują w stronę krótkiej rzeki płynącej do morza; szlak o długości 1,2 km prowadzi z parkingu na grzbiet Helguhóll.

Krafla to kaldera wulkaniczna o szerokości około 10 km na północny wschód od jeziora Mývatn, około 11 km od Reykjahlíð. Zwiedzający idą do Víti, krateru eksplozyjnego z erupcji Mývatn z lat 1724–29, w którym jest zielone jezioro, oraz na pole lawowe Leirhnjúkur, gdzie szlaki przecinają parującą ziemię i lawę z erupcji Krafli z lat 1975–84.

Diamentowa Plaża to plaża z czarnego piasku Fellsfjara na Breiðamerkursandur, po obu stronach ujścia Jökulsárlón, na południe od drogi nr 1. Bloki lodu lodowcowego wyniesione z laguny przez pływy są wyrzucane na brzeg i leżą na piasku. Kilometrowy szlak biegnie wzdłuż wschodniej plaży, Eystri-Fellsfjara, a rzekę można przejść pieszo pod mostem.

Ásbyrgi to kanion w kształcie podkowy w Parku Narodowym Vatnajökull, około 38 km na wschód od Húsavíku. Ma 3,5 km długości i około 1,1 km szerokości, z klifami o wysokości do 100 m, lasem brzozowo-wierzbowym i stawem Botnstjörn u jego końca. Wyżłobiły go gwałtowne powodzie rzeki Jökulsá á Fjöllum, a skalny grzbiet Eyjan dzieli go pośrodku.

Dettifoss to wodospad na rzece Jökulsá á Fjöllum w Parku Narodowym Vatnajökull, gdzie rzeka lodowcowa spada z wysokości 44 m przez krawędź o szerokości 100 m do kanionu Jökulsárgljúfur. Niosąca osady woda ma szarobiały kolor. Droga 862 prowadzi na zachodni brzeg, gdzie są ścieżka i platforma widokowa; latem na wschodni brzeg prowadzi droga szutrowa.

Hoffellsjökull to lodowiec wypływowy Vatnajökull w Parku Narodowym Vatnajökull, około 25 km na północ od Höfn. Czterokilometrowa droga szutrowa z gospodarstwa Hoffell prowadzi na parking, a krótka ścieżka wspina się na punkt widokowy nad laguną Hoffellslón, gdzie przed czołem lodowca pływają góry lodowe. Wejście na lód wymaga przewodnika.

Stuðlagil to kanion rzeki Jökulsá á Dal w dolinie Jökuldalur, około 44 km od Egilsstaðir, którego ściany tworzą wysokie sześciokątne kolumny bazaltowe. Ściany odsłoniły się, gdy ukończona w 2009 roku zapora Kárahnjúkar ograniczyła przepływ rzeki, co latem nadało też wodzie niebiesko-zielony kolor. Na zachodnim brzegu stoi platforma widokowa; na wschodni brzeg dochodzi się pięciokilometrowym szlakiem.

Stokksnes to cypel około 12 km na wschód od Höfn, pod poszarpanym grzbietem Vestrahorn, z plażą z czarnego piasku, wydmami porośniętymi kępami trawy i latarnią morską. Na jego krańcu w 1955 roku zbudowano stację radarową, z której nadal korzysta islandzki system obrony powietrznej. Teren jest prywatny: dojazd prowadzi drogą szutrową obok Viking Café w Horni, gdzie pobierana jest opłata za wstęp.

Hengifoss to wodospad o wysokości 128 m na rzece Hengifossá w dolinie Fljótsdalur we wschodniej Islandii. Spada z bazaltowego urwiska poprzecinanego cienkimi czerwonymi warstwami gliny, w których zachowały się też skamieniałe pnie drzew i węgiel brunatny z cieplejszego okresu. Ścieżka wiedzie z parkingu do wodospadu w 40–60 minut, mijając Litlanesfoss i jego bazaltowe kolumny.

Seyðisfjarðarkirkja to bladoniebieski drewniany kościół w Seyðisfjörður, miasteczku nad fiordem około 18 km od Egilsstaðir przez przełęcz Fjarðarheiði. Zbudowany w latach 1920–22 częściowo z elementów starszego kościoła, który stał w Vestdalseyri, został zaprojektowany przez Jóna G. Jónassona i ma wieżyczkę na dachu oraz duże łukowe okna. Po pożarze w 1989 roku został odrestaurowany.

Park Narodowy Connemara obejmuje około 2000 hektarów gór, torfowisk, wrzosowisk, łąk i lasów w Letterfrack w hrabstwie Galway, w tym część pasma Twelve Bens. Został udostępniony publiczności w 1980 roku na terenie, który częściowo należał do majątku opactwa Kylemore. W pobliżu centrum dla zwiedzających zaczynają się cztery oznakowane szlaki, w tym ścieżki na Diamond Hill.

Opactwo Kylemore to klasztor benedyktyński na brzegu jeziora koło Letterfrack w Connemarze, mieszczący się w zamku Kylemore, budowanym od 1867 roku dla Mitchella Henry'ego według projektu Jamesa Franklina Fullera. Opactwo założyły w 1920 roku benedyktynki, które podczas I wojny światowej uciekły z Belgii. Zwiedzający oglądają pokoje rezydencji, gotycki kościół i ogród otoczony murem, założony w 1870 roku.

Klify Moheru to klify nadmorskie na atlantyckim wybrzeżu hrabstwa Clare, w pobliżu Doolin, ciągnące się na długości około 14 km wzdłuż skraju Burren. Osiągają 214 m tuż na północ od O'Brien's Tower, okrągłej kamiennej wieży zbudowanej w 1835 roku. Ze ścieżek na szczycie klifów, z wieży i z centrum dla zwiedzających wbudowanego w zbocze widać Wyspy Aran.

Jaskinia Doolin to udostępniona do zwiedzania jaskinia wapienna w pobliżu Doolin, na zachodnim skraju Burren w hrabstwie Clare. Odkryli ją angielscy grotołazi w 1952 roku, a dla zwiedzających otwarto ją w 2006 roku. Wycieczka z przewodnikiem prowadzi szybem w dół do Wielkiego Stalaktytu, który zwisa ze stropu jaskini na długość około 7,3 m. Na powierzchni ścieżka przyrodnicza biegnie przez okoliczne pola uprawne.

Zamek Ross to XV-wieczna wieża mieszkalna na brzegu Lough Leane koło Killarney, zbudowana przez klan O'Donoghue Mór, a później należąca do Browne'ów, hrabiów Kenmare. W 1652 roku była jedną z ostatnich twierdz w Munsterze, które poddały się wojskom Cromwella. Wnętrze można obejrzeć podczas wycieczek z przewodnikiem organizowanych przez OPW.