Odkryj: Valletta

Hypogeum Ħal Saflieni to podziemny zespół grobowy wykuty w wapieniu na trzech poziomach między około 4000 a 2500 rokiem p.n.e. Odkryty w 1902 roku przez robotników kopiących fundamenty domu w Paoli, jest obiektem światowego dziedzictwa UNESCO; jego komory naśladują architekturę naziemnych świątyń. Zwiedza się go w małych grupach, z biletami rezerwowanymi z dużym wyprzedzeniem.

Świątynie Tarxien to zespół czterech budowli megalitycznych wzniesionych między około 3600 a 2500 rokiem p.n.e., odkopywanych od 1915 roku przez Themistoclesa Zammita. Kamienne bloki zdobione spiralami i fryzami ze zwierzętami oraz dolna połowa dużego posągu kobiecego są pokazywane na miejscu w replikach, a oryginały znajdują się w Narodowym Muzeum Archeologicznym. Pozostałości osłania dziś zadaszenie.

Rotunda w Moście, kościół parafialny Wniebowzięcia, została zbudowana w latach 1833–1860 przez samych mieszkańców według projektu Giorgia Grogneta de Vassé wzorowanego na rzymskim Panteonie. Jej kopuła bez podpór należy do największych w Europie. 9 kwietnia 1942 roku niemiecka bomba przebiła kopułę podczas mszy i nie wybuchła; jej replika jest pokazywana w zakrystii.

Katakumby Ta' Bistra to późnorzymski i bizantyjski zespół grobowy z IV–VI wieku n.e. na obrzeżach Mosty, wykuty w skale w postaci rzędu oddzielnych grobowców. Odkryte ponownie w 1891 roku i odrestaurowane przez Heritage Malta, obejmują groby okienne, groby z baldachimem i stoły agapowe do uczt pogrzebowych, dziś oglądane z oświetlonej kładki.

Błękitna Grota to naturalny łuk skalny nad morzem i zespół jaskiń w wapiennych klifach południowego wybrzeża Malty, poniżej klifów Qrendi. Małe łodzie wypływają z zatoczki Wied iż-Żurrieq do jaskiń, gdzie światło słoneczne odbite od białego piaszczystego dna barwi wodę na głęboki błękit, najintensywniej rano. Łuk można też zobaczyć z punktu widokowego przy drodze nadbrzeżnej.

Katedrę w Mdinie pod wezwaniem św. Pawła odbudowano w latach 1697–1702 według projektu Lorenza Gafy po trzęsieniu ziemi, które w 1693 roku zniszczyło średniowieczny kościół. Tradycja umiejscawia ją tam, gdzie rzymski namiestnik Publiusz spotkał apostoła Pawła. Wewnątrz znajdują się posadzka z marmurowych płyt nagrobnych, kopuła z malowidłami ze scenami z życia Pawła oraz Nawrócenie św. Pawła Mattii Pretiego w apsydzie.

Narodowe Muzeum Historii Naturalnej mieści się w Palazzo Vilhena, francuskim pałacu barokowym zbudowanym w latach 1726–1728 dla wielkiego mistrza António Manoela de Vilheny według projektu Charles'a François de Mondiona. Otwarte w 1973 roku, prezentuje skały, minerały i skamieniałości, muszle, owady oraz ptaki, ssaki i życie morskie wysp maltańskich.

Palazzo Falson to średniowieczny pałac w Mdinie, zbudowany w XIII wieku i rozbudowany w XV, z gotyckimi portalami i oknami wokół niewielkiego dziedzińca. W latach 1927–1962 mieszkał w nim kolekcjoner Olof Gollcher, a jego zbiory obrazów, sreber, broni i zbroi, mebli, dywanów i książek pokazywane są w salach jako muzeum-dom.

Brama Mdiny to barokowe główne wejście do otoczonego murami miasta, zbudowane w 1724 roku za wielkiego mistrza António Manoela de Vilheny według projektu francuskiego inżyniera Charles'a François de Mondiona. Kamienny most prowadzi nad suchą fosą do bramy, której zewnętrzną stronę zdobi herb Vilheny, a wewnętrzną płaskorzeźby świętych Pawła, Publiusza i Agaty.

Klasztor Karmelitów w Mdinie łączy barokowy kościół Zwiastowania, zbudowany w latach 1660–1675 według projektu Francesca Sammuta, z klasztorem, w którym wciąż mieszkają karmelici. Zwiedzający oglądają kościół, krużganek, refektarz, kuchnię i cele zakonników. Maltańskie powstanie przeciw rządom francuskim wybuchło przed nim 2 września 1798 roku.

Ħaġar Qim to świątynia megalityczna zbudowana między około 3600 a 3200 rokiem p.n.e. na grzbiecie nad południowym wybrzeżem Malty, część obiektu światowego dziedzictwa UNESCO. W jej fasadzie i komorach użyto jednych z największych kamieni maltańskich świątyń, z których jeden ma około siedmiu metrów długości. Znalezione tu Wenus z Malty i siedzące „grube figurki” znajdują się w Narodowym Muzeum Archeologicznym.

Muzeum Katedralne w Mdinie zajmuje dawne seminarium diecezjalne, barokowy budynek z lat 1733–1742 projektu Andrei Bellego naprzeciw katedry. W jego zbiorach są drzeworyty i miedzioryty Albrechta Dürera, monety od starożytności po czasy joannitów, srebra kościelne, szaty liturgiczne, rękopisy i obrazy artystów maltańskich i włoskich.

Domvs Romana zachowuje pozostałości zamożnego rzymskiego domu miejskiego z I wieku p.n.e., odkrytego w 1881 roku tuż za murami Mdiny. Jego wielobarwne posadzki mozaikowe, w tym scena z gołębiami pijącymi z misy, są pokazywane na miejscu wraz z marmurowymi posągami rodziny cesarskiej i przedmiotami codziennego użytku, w klasycystycznym budynku muzeum z 1882 roku.

Bazylikę św. Pawła w Rabacie zbudowano w latach 1653–1683 według projektu przypisywanego Francescowi Buonamiciemu i ukończonego przez Lorenza Gafę, nad grotą, w której według tradycji apostoł Paweł przebywał po rozbiciu statku w 60 roku n.e. Stojąca obok kaplica św. Publiusza jest starsza, a w grocie poniżej znajduje się marmurowy posąg świętego.

Muzeum Wignacourt zajmuje barokową rezydencję kapelanów joannitów w Rabacie, założoną za wielkiego mistrza Alofa de Wignacourt na początku XVII wieku. Jest połączone z Grotą św. Pawła, w której według tradycji apostoł mieszkał na Malcie, i pokazuje obrazy Mattii Pretiego i Antoine'a Favraya, katakumby oraz schrony z czasów II wojny światowej.

Mnajdra to zespół trzech świątyń megalitycznych zbudowanych między około 3600 a 2500 rokiem p.n.e. w zagłębieniu nad morzem, 500 metrów poniżej Ħaġar Qim, część obiektu światowego dziedzictwa UNESCO. Dolna świątynia jest zorientowana według słońca: w czasie równonocy pierwsze promienie przechodzą prosto przez jej główne wejście, a w czasie przesileń padają na krawędzie kamiennych płyt we wnętrzu.

Katakumby św. Pawła to zespół podziemnych cmentarzy wykutych w skale za murami rzymskiego miasta Melite, używanych od III wieku n.e. do pochówków pogańskich, żydowskich i chrześcijańskich. Do ponad 20 grobowców można wejść; w największym znajdują się dwa okrągłe stoły agapowe wykute w skale, przy których odbywały się uczty pogrzebowe.