Εξερευνήστε: Σαντ Κουγκάτ ντελ Βαγιές

Η Αψίδα του Θριάμβου είναι μνημειακή αψίδα από κόκκινο τούβλο σε νεομουντεχάρ ρυθμό, σχεδιασμένη από τον Ζουζέπ Βιλασέκα ι Κασανόβας ως κεντρική είσοδος της Παγκόσμιας Έκθεσης της Βαρκελώνης του 1888. Δεσπόζει στον περίπατο Πασέιγ δε Λιουίς Κομπάνις, που οδηγεί στο Πάρκο της Θιουταδέγια, και η μπροστινή ζωφόρος της φέρει το ανάγλυφο του Ζουζέπ Ρεϊνές «Η Βαρκελώνη υποδέχεται τα έθνη».

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Βαρκελώνης (MACBA) βρίσκεται στην Πλάσα δελς Άντζελς στο Ραβάλ, σε λευκό κτίριο με μακριά γυάλινη πρόσοψη, σχεδιασμένο από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Μάιερ, που άνοιξε το 1995. Οι αίθουσές του παρουσιάζουν τη συλλογή του μουσείου με τέχνη από τα μέσα του 20ού αιώνα και μετά, μαζί με εναλλασσόμενες περιοδικές εκθέσεις.

Το Μέγαρο της Καταλανικής Μουσικής (Palau de la Música Catalana) είναι αίθουσα συναυλιών στη συνοικία Σαντ Πέρε, σχεδιασμένη από τον Λιουίς Ντομένεκ ι Μοντανέρ και χτισμένη μεταξύ 1905 και 1908 για τη χορωδιακή εταιρεία Ορφεό Καταλά. Η πλίνθινη πρόσοψή του φέρει κολόνες επενδυμένες με ψηφιδωτά και γλυπτά, και το αμφιθέατρο φωτίζεται από φεγγίτη με βιτρό· ξεναγήσεις γίνονται την ημέρα και συναυλίες το βράδυ.

Η Πλάσα δ'Εσπάνια είναι μεγάλη κυκλική πλατεία στους πρόποδες του Μοντζουίκ, που διαμορφώθηκε για τη Διεθνή Έκθεση του 1929. Στο κέντρο της υπάρχει σιντριβάνι σχεδιασμένο από τον Ζουζέπ Μαρία Ζουζόλ με γλυπτά του Μικέλ Μπλάι, και δύο Βενετσιάνικοι Πύργοι ύψους 47 μέτρων σηματοδοτούν τη λεωφόρο που ανεβαίνει προς το Παλάου Νασιονάλ. Στη βόρεια πλευρά της βρίσκεται η πρώην αρένα ταυρομαχιών Αρένας.

Η Μπουκερία, επίσημα Μερκάτ δε Σαντ Ζουζέπ, είναι μεγάλη στεγασμένη αγορά τροφίμων δίπλα στη Λα Ράμπλα, στη Σιουτάτ Βέλια. Αγορά καταγράφεται στη θέση αυτή από το 1217· η σημερινή αίθουσα εγκαινιάστηκε το 1853 και απέκτησε τη μεταλλική στέγη της το 1914. Οι πάγκοι της πουλούν φρούτα, λαχανικά, ψάρια, κρέας, τυριά και μπαχαρικά, ενώ αρκετοί πάγκοι σερβίρουν φαγητό.

Το Ερωτικό Μουσείο της Βαρκελώνης καταλαμβάνει έναν πάνω όροφο κτιρίου στη Λα Ράμπλα, απέναντι από την αγορά της Μπουκερία, και άνοιξε το 1997 ως το πρώτο μουσείο της Ισπανίας αφιερωμένο στην ερωτική τέχνη. Η συλλογή του, με περίπου 800 αντικείμενα, περιλαμβάνει γλυπτά, πίνακες και χαρακτικά από διάφορους πολιτισμούς, φωτογραφίες και ταινίες που είχε παραγγείλει ο βασιλιάς Αλφόνσος ΙΓ΄.

Ο καθεδρικός ναός της Βαρκελώνης, αφιερωμένος στον Τίμιο Σταυρό και την Αγία Ευλαλία, είναι η έδρα του αρχιεπισκόπου Βαρκελώνης στη Γοτθική Συνοικία. Χτίστηκε κυρίως μεταξύ 13ου και 15ου αιώνα και απέκτησε τη νεογοτθική κύρια πρόσοψή του στα τέλη του 19ου αιώνα. Η κρύπτη φυλάσσει τα λείψανα της Αγίας Ευλαλίας, και το μοναστηριακό αίθριο, που ολοκληρώθηκε το 1448, περικλείει τη Φοντ δε λες Όκες.

Το Μουσείο Σοκολάτας (Museu de la Xocolata) είναι μουσείο που διαχειρίζεται η συντεχνία ζαχαροπλαστών της Βαρκελώνης, το οποίο άνοιξε το 2000 στο ισόγειο του πρώην μοναστηριού και στρατώνα του Σαντ Αγκουστί στο Μπορν. Παρουσιάζει την ιστορία του κακάο και της σοκολάτας, εκθέτει γλυπτά από σοκολάτα με κτίρια της Βαρκελώνης και ήρωες παραμυθιών, και οργανώνει εργαστήρια για τους επισκέπτες.

Η Λα Ράμπλα είναι δεντροφυτεμένος πεζόδρομος που εκτείνεται σε 1,2 χλμ. από την Πλάσα δε Καταλούνια έως το Μνημείο του Κολόμβου στο Πορτ Βελ, ανάμεσα στη Γοτθική Συνοικία και το Ραβάλ. Αποτελείται από αρκετά μικρότερα τμήματα, το καθένα με το δικό του όνομα, και περνά από την αγορά της Μπουκερία, την όπερα Λισέου, ανθοπωλεία και καφέ στο πεζοδρόμιο.

Το Μουσείο Ιστορίας της Βαρκελώνης, MUHBA, παρουσιάζει την πόλη από τη ρωμαϊκή Βαρκίνο έως σήμερα. Ο κεντρικός του χώρος στην Πλάσα δελ Ρέι, που άνοιξε το 1943, οδηγεί υπόγεια μέσα από ανασκαμμένους δρόμους και εργαστήρια της ρωμαϊκής πόλης και ανεβαίνει στο μεσαιωνικό βασιλικό ανάκτορο με τη Σάλα δελ Τινέλ και το Παρεκκλήσι της Αγίας Αγάθης.

Η Αρχαία Συναγωγή της Βαρκελώνης είναι μικρό πέτρινο κτίριο στην Κάρερ δε Μαρλέτ, στο Καλ, τη μεσαιωνική εβραϊκή συνοικία της πόλης, που έχει ταυτιστεί με την κύρια συναγωγή της, η οποία έπαψε να χρησιμοποιείται μετά τη σφαγή του 1391. Αγοράστηκε από τον Μιγκέλ Ιάφα το 1995 και αναστηλώθηκε από την Associació Call de Barcelona· άνοιξε στους επισκέπτες το 2002 ως συναγωγή και μικρό μουσείο.

Το Ευρωπαϊκό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MEAM) είναι ιδιωτικό μουσείο σύγχρονης παραστατικής τέχνης στο Παλάου Γκόμις, ένα μέγαρο κοντά στο Μουσείο Πικάσο στη συνοικία Λα Ριμπέρα, που ξαναχτίστηκε το 1792 για τον έμπορο υφασμάτων Γκόμις. Το άνοιξε το 2011 το Ίδρυμα Fundación de las Artes y los Artistas και παρουσιάζει γλυπτική του 20ού αιώνα και παραστατική ζωγραφική και γλυπτική του 21ου αιώνα.

Το Περίπτερο της Βαρκελώνης είναι ανακατασκευή του Γερμανικού Περιπτέρου που σχεδίασαν ο Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε και η Λίλι Ράιχ για τη Διεθνή Έκθεση του 1929 στο Μοντζουίκ. Το πρωτότυπο κατεδαφίστηκε το 1930 και ξαναχτίστηκε το 1986· η λεπτή επίπεδη στέγη του, οι τοίχοι από μάρμαρο, όνυχα και τραβερτίνη και οι ρηχές δεξαμενές παρουσιάζονται μαζί με τις καρέκλες Barcelona που σχεδιάστηκαν γι' αυτό.

Το Μουσείο Πικάσο φιλοξενεί περισσότερα από 4.000 έργα του Πάμπλο Πικάσο σε πέντε γειτονικά μεσαιωνικά μέγαρα στην Κάρερ δε Μουντκάδα, στη συνοικία Λα Ριμπέρα. Άνοιξε το 1963 ως το πρώτο μουσείο αφιερωμένο στο έργο του και εστιάζει στα χρόνια της διαμόρφωσής του και στους δεσμούς του με τη Βαρκελώνη, με πρώιμους πίνακες όπως «Η Πρώτη Κοινωνία» (1896) και «Επιστήμη και Φιλανθρωπία» (1897).

Το Μαγικό Σιντριβάνι του Μοντζουίκ είναι φωτιζόμενο σιντριβάνι που σχεδίασε ο Καρλές Μπουίγας για τη Διεθνή Έκθεση του 1929, στην κορυφή της Λεωφόρου Ρέινα Μαρία Κριστίνα κάτω από το Παλάου Νασιονάλ. Ορισμένα βράδια παρουσιάζει θεάματα με πίδακες νερού, χρωματιστό φως και μουσική, διοχετεύοντας περίπου 2.600 λίτρα νερού το δευτερόλεπτο σε τρεις ομόκεντρες λεκάνες.

Το Πόμπλε Εσπανιόλ είναι υπαίθριο αρχιτεκτονικό μουσείο στο Μοντζουίκ, που χτίστηκε για τη Διεθνή Έκθεση της Βαρκελώνης του 1929. Τα 117 κτίριά του σε φυσικό μέγεθος αναπαράγουν δρόμους, πλατείες και σπίτια από περιοχές όλης της Ισπανίας και σήμερα στεγάζουν εργαστήρια τεχνιτών, εστιατόρια και το μουσείο σύγχρονης τέχνης Φραν Νταουρέλ.

Το Γκραν Τεάτρε δελ Λισέου είναι η όπερα της Βαρκελώνης στη Λα Ράμπλα, που άνοιξε σε αυτή τη διεύθυνση το 1847. Καταστράφηκε από φωτιά το 1861 και ξανά το 1994, ξαναχτίστηκε και τις δύο φορές και επαναλειτούργησε το 1999. Ανεβάζει όπερα, μπαλέτο και συναυλίες και διαθέτει δική του συμφωνική ορχήστρα, χορωδία και ωδείο.

Το Παλάου Νταλμάσες είναι αρχοντικό στην Κάρερ δε Μουντκάδα, στη Λα Ριμπέρα, που ξαναχτίστηκε από το 1698 για τον έμπορο Παου Νταλμάσες, αφού η πολιορκία του 1697 το είχε αφήσει ερείπιο. Η αυλή του διατηρεί μπαρόκ ανοιχτή σκάλα με σολομώντειους κίονες και σκαλιστή ζωφόρο με την Αρπαγή της Ευρώπης και το άρμα του Ποσειδώνα. Σήμερα το κτίριο φιλοξενεί παραστάσεις φλαμένκο αρκετές φορές την ημέρα.

Το Πάρκο της Θιουταδέγια είναι πάρκο 31 εκταρίων στις παρυφές της Σιουτάτ Βέλια, που διαμορφώθηκε από το 1872 σε σχέδια του Ζουζέπ Φοντσερέ στη θέση μιας στρατιωτικής ακρόπολης του 18ου αιώνα και χρησιμοποιήθηκε αργότερα για την Παγκόσμια Έκθεση του 1888. Περιλαμβάνει λίμνη για βαρκάδα, το μνημειακό σιντριβάνι Κασκάδα, το Κοινοβούλιο της Καταλονίας, τον Ζωολογικό Κήπο της Βαρκελώνης και αρκετά κτίρια του 19ου αιώνα.

Το Λος Ταράντος είναι ταμπλάο φλαμένκο στην Πλάσα Ρεϊάλ, στη Γοτθική Συνοικία της Βαρκελώνης, που άνοιξε το 1963 η Μάρτα Βιλαρδέλ και πήρε το όνομά του από το είδος φλαμένκο ταράντος και την ταινία «Λος Ταράντος», που γυρίστηκε στην πόλη. Εδώ εμφανίστηκαν ο Αντόνιο Γάδες και η Μαρούχα Γκαρίδο· σήμερα ανεβάζει σύντομες παραστάσεις περίπου 40 λεπτών, αρκετές κάθε βράδυ.