Εξερευνήστε: Σαντ Κουγκάτ ντελ Βαγιές

Η Μονή του Σαντ Κουγκάτ είναι πρώην βενεδικτίνικο αβαείο που αναπτύχθηκε γύρω από τον τάφο του μάρτυρα Κουκουφά και έγινε το σημαντικότερο μοναστήρι της κομητείας της Βαρκελώνης. Η εκκλησία του και το μεγάλο ρομανικό μοναστηριακό αίθριο χτίστηκαν μεταξύ των μέσων του 12ου αιώνα και του 1337· το αίθριο και το μουσείο της μονής τα διαχειρίζεται το Museu de Sant Cugat.

Το Καλ Τζερέρ είναι σπίτι-μουσείο στο πρώην κεραμοποιείο Αρπί, ένα κτίριο των μέσων του 19ου αιώνα δίπλα στη Μονή του Σαντ Κουγκάτ, του οποίου η πρόσοψη είναι διακοσμημένη με κομμάτια που φτιάχτηκαν επί τόπου. Το Ίδρυμα Καμπάνας το αναστήλωσε μεταξύ 2006 και 2015· παρουσιάζει κεραμικά Αρπί, έργα των αδελφών Καμπάνας-Αλιμπάου, μια συλλογή για τη Μέριλιν Μονρόε και μια ταράτσα.

Το Μουσείο Κόμικ και Εικονογράφησης άνοιξε το 2019 σε ένα τριώροφο κτίριο των μέσων του 19ου αιώνα στην Πλάσα δε Πεπ Βεντούρα, που άλλοτε στέγαζε το Ατενέου του Σαντ Κουγκάτ. Ιδρύθηκε ιδιωτικά από τους συλλέκτες Χοσέ Λουίς Βιγιανουέβα και Πάκο Μπαένα και παρουσιάζει το ισπανικό κόμικ από το 1865 έως το 2000 μέσα από περιοδικά, πρωτότυπες σελίδες και εικονογραφήσεις.

Το λούνα παρκ του Τιμπιδάμπο βρίσκεται στην κορυφή του Τιμπιδάμπο, του ψηλότερου σημείου της οροσειράς Κολσερόλα πάνω από τη Βαρκελώνη· το φουνικουλάρ του άνοιξε το 1901 και τα πρώτα παιχνίδια ακολούθησαν το 1905. Αρκετά από τα πρώτα παιχνίδια λειτουργούν ακόμη, ανάμεσά τους το αεροπλάνο Αβιό και η Ταλάια, δίπλα σε μια ρόδα λούνα παρκ και τρενάκια του τρόμου με θέα στην πόλη και τη θάλασσα.

Το Μπελεσγκουάρντ είναι μοντερνιστική εξοχική κατοικία στο Σαντ Ζερβάζι, σχεδιασμένη από τον Αντόνι Γκαουντί και χτισμένη μεταξύ 1900 και 1909 στη θέση μιας κατοικίας του βασιλιά Μαρτίνου της Αραγονίας. Οι πέτρινοι τοίχοι, οι επάλξεις και ο λεπτός οβελίσκος με τον σταυρό στην κορυφή θυμίζουν μεσαιωνικές γοτθικές μορφές, με ψηφιδωτά του Ντομένεκ Σουγκράνιες, και το περιβάλλει κήπος με ερείπια της βασιλικής κατοικίας.

Το Πάρκο Γκουέλ είναι πάρκο σε πλαγιά λόφου στη συνοικία Γκράσια, σχεδιασμένο από τον Αντόνι Γκαουντί για τον Ευσέμπι Γκουέλ και κατασκευασμένο μεταξύ 1900 και 1914 ως σχεδιασμένος κηπούπολη· άνοιξε ως δημόσιο πάρκο το 1926. Η μνημειακή ζώνη, με εισιτήριο, περιλαμβάνει τα δύο περίπτερα της εισόδου, τη σκάλα με τον δράκο, την Υπόστυλη Αίθουσα και τη μεγάλη πλατεία που πλαισιώνεται από ελικοειδές παγκάκι με ψηφιδωτό από πλακίδια.

Το Gaudí Experiència είναι εκθεσιακό κέντρο για τον αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί στην Κάρερ δε Λαράρ, περίπου 100 μέτρα από το Πάρκο Γκουέλ, που άνοιξε το 2012. Κεντρικό του στοιχείο είναι μια δεκάλεπτη ταινία 4D, μαζί με μεγάλους τοίχους οθονών αφής για τη ζωή και το έργο του και μακέτες του Πάρκου Γκουέλ και του Hotel Attraction στη Νέα Υόρκη, που δεν χτίστηκε ποτέ.

Η Κάσα Ροκαμόρα είναι διώροφη βίλα ισαβελικού ρυθμού από τα μέσα του 19ου αιώνα στη συνοικία Πουτσέτ, κατοικία του συλλέκτη Μανουέλ Ροκαμόρα από το 1935 έως τον θάνατό του το 1976. Τη διατηρεί το ίδρυμα που εμπνεύστηκε ο ίδιος και παρουσιάζει με ξενάγηση τις συλλογές του: ζωγραφική, κεραμικά της Αλκόρα, ακρόπρωρα πλοίων, αυτόματα και διαφημιστικές αφίσες.

Η Κάσα Βισένς στη Γκράσια είναι η πρώτη μεγάλη κατοικία του Αντόνι Γκαουντί, χτισμένη μεταξύ 1883 και 1885 ως θερινή κατοικία του χρηματιστή Μανουέλ Βισένς. Οι τοίχοι της από ακατέργαστη πέτρα και τούβλο έχουν ζώνες από πράσινα και λευκά πλακίδια σε νεομουντεχάρ ρυθμό· τα αναστηλωμένα δωμάτια, ο κήπος και η ταράτσα λειτουργούν ως μουσείο, μέρος Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 2005.

Το Μοντερνιστικό Συγκρότημα Σαντ Παου (Sant Pau Recinte Modernista) είναι το πρώην Νοσοκομείο της Σάντα Κρέου ι Σαντ Παου, συγκρότημα χτισμένο μεταξύ 1901 και 1930 σε σχέδια του Λιουίς Ντομένεκ ι Μοντανέρ. Τα 12 περίπτερά του, που συνδέονται με υπόγειες στοές και βρίσκονται μέσα σε κήπους, λειτούργησαν ως νοσοκομείο έως το 2009, ξαναάνοιξαν μετά από αναστήλωση το 2014 και αποτελούν μέρος Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Το Παλάου Μπαρό δε Κουάδρας είναι αστική κατοικία στη Λεωφόρο Διαγκονάλ, που ο Ζουζέπ Πούιγ ι Καδαφάλκ ανακαίνισε μεταξύ 1904 και 1906 για τον Μανουέλ δε Κουάδρας, πρώτο βαρόνο του Κουάδρας. Η πρόσοψη προς τη Διαγκονάλ φέρει σκαλιστή πέτρινη στοά σε νεογοτθικό ρυθμό, έργο των Ευσέμπι Αρνάου και Αλφόνς Ζουγιόλ· το κτίριο είναι έδρα του Ινστιτούτου Ραμόν Λιουλ και ο κύριος όροφός του παρουσιάζεται με ξενάγηση.

Η Σαγράδα Φαμίλια είναι καθολική βασιλική στο Εϊσάμπλε της Βαρκελώνης, που άρχισε να χτίζεται το 1882 και από το 1883 την καθοδήγησε ο Αντόνι Γκαουντί, ο οποίος εργάστηκε σε αυτήν έως τον θάνατό του το 1926 και είναι θαμμένος στην κρύπτη της. Ο κεντρικός Πύργος του Ιησού Χριστού, που ολοκληρώθηκε το 2026, έχει ύψος 172,5 μέτρα. Οι επισκέπτες βλέπουν τις προσόψεις της Γέννησης και των Παθών και τις δενδρόμορφες κολόνες του κυρίως ναού.

Το Καμπ Νου είναι το γήπεδο της Μπαρτσελόνα στη συνοικία Λες Κορτς, που άνοιξε το 1957 και είναι το μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου της Ευρώπης. Από το 2023 ανακατασκευάζεται και επεκτείνεται προς περίπου 105.000 θέσεις, και οι αγώνες επέστρεψαν τον Νοέμβριο του 2025 με μέρος των κερκίδων ανοιχτό. Το μουσείο του συλλόγου, που άνοιξε το 1984, εκθέτει τρόπαια και την ιστορία της ομάδας, και τα εισιτήριά του περιλαμβάνουν ένα σημείο θέας στο γήπεδο.

Η Κάσα Μιλά, γνωστή ως Λα Πεδρέρα, είναι πολυκατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, σχεδιασμένη από τον Αντόνι Γκαουντί και χτισμένη μεταξύ 1906 και 1912 για τον Πέρε Μιλά και τη Ροζέρ Σετζιμόν. Έχει αυτοφερόμενη κυματιστή πέτρινη πρόσοψη με μπαλκόνια από σφυρήλατο σίδερο, και οι επισκέπτες βλέπουν τις εσωτερικές αυλές, τη σοφίτα και την ταράτσα με τις γλυπτές καμινάδες.

Το Πασέιγ δε Γκράσια είναι φαρδιά λεωφόρος στο Εϊσάμπλε που εκτείνεται από την Πλάσα δε Καταλούνια έως την Κάρερ Γκραν δε Γκράσια, χαραγμένη τον 19ο αιώνα στον παλιό δρόμο μεταξύ της Βαρκελώνης και της πόλης Γκράσια. Πλαισιώνεται από καταστήματα και μοντερνιστικά κτίρια, ανάμεσά τους η Κάσα Αματλιέ, η Κάσα Λιεό Μορέρα και η Κάσα Μπατλό και η Κάσα Μιλά του Αντόνι Γκαουντί.

Το Μουσείο Τάπιες είναι μουσείο τέχνης που ίδρυσε το 1984 ο ζωγράφος Αντόνι Τάπιες και άνοιξε το 1990 στον πρώην εκδοτικό οίκο Μοντανέρ ι Σιμόν, ένα πρώιμο μοντερνιστικό κτίριο από τούβλο και σίδερο του Λιουίς Ντομένεκ ι Μοντανέρ. Ένα μεγάλο συρμάτινο γλυπτό του Τάπιες στέφει τη στέγη, και οι αίθουσες παρουσιάζουν το έργο του μαζί με περιοδικές εκθέσεις.

Η Κάσα Μπατλό είναι κατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, την οποία ο Αντόνι Γκαουντί ανακαίνισε από το 1904 για τον Ζουζέπ Μπατλό· ανήκει στο οικοδομικό τετράγωνο μοντερνιστικών κτιρίων που είναι γνωστό ως Ίλια δε λα Ντισκόρντια. Η πρόσοψή της καλύπτεται από ψηφιδωτό με σπασμένα πλακίδια, με κολόνες που θυμίζουν κόκαλα και στέγη σε σχήμα ράχης δράκου· οι επισκέπτες περιηγούνται τον κύριο όροφο, τον φωταγωγό και την ταράτσα.

Η Κάσα Αματλιέ είναι κατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, την οποία ο Ζουζέπ Πούιγ ι Καδαφάλκ ανακαίνισε μεταξύ 1898 και 1900 για τον σοκολατοποιό Αντόνι Αματλιέ, δίνοντάς της κλιμακωτό αέτωμα επενδυμένο με κεραμικά πλακίδια. Τα δωμάτια της οικογένειας διατηρούν τα αρχικά τους έπιπλα και τη διακόσμηση του 1900 και επισκέπτονται με ξενάγηση ή ηχητικό οδηγό.

Ο Πύργος Γκλόριες (Torre Glòries), παλαιότερα Torre Agbar, είναι κτίριο γραφείων 38 ορόφων και 144 μέτρων στη Λεωφόρο Διαγκονάλ, σχεδιασμένο από τον Ζαν Νουβέλ, που άνοιξε το 2005. Το στρογγυλεμένο σώμα του τυλίγεται σε χρωματιστά πάνελ πίσω από γυάλινες περσίδες. Το Μιραδόρ στον τελευταίο όροφο, στα 125 μέτρα, προσφέρει πανοραμική θέα 360 μοιρών στην πόλη, και ο θόλος του φιλοξενεί την εγκατάσταση αναρρίχησης Cloud Cities Barcelona.

Η Πλάσα δε Καταλούνια είναι πλατεία περίπου 50.000 τετραγωνικών μέτρων στο σημείο όπου η παλιά πόλη της Βαρκελώνης συναντά το Εϊσάμπλε του 19ου αιώνα, και όπου ξεκινούν η Λα Ράμπλα, το Πασέιγ δε Γκράσια και η Πορτάλ δε λ'Άντζελ. Έχει σιντριβάνια, ένα πλακόστρωτο ανεμολόγιο στο κέντρο της και γλυπτά καλλιτεχνών όπως οι Ζουζέπ Κλαρά, Πάμπλο Γκαργάγιο και Ζουζέπ Λιιμόνα.