Odkryj: Sant Cugat del Vallès

Klasztor Sant Cugat to dawne opactwo benedyktyńskie, które wyrosło wokół grobu męczennika Kukufasa i stało się najważniejszym klasztorem hrabstwa Barcelony. Jego kościół i duży romański krużganek powstały między połową XII wieku a 1337 rokiem; krużgankiem i muzeum klasztornym zarządza Museu de Sant Cugat.

Cal Gerrer to dom-muzeum w dawnej fabryce ceramiki Arpí, budynku z połowy XIX wieku obok klasztoru Sant Cugat, którego fasadę zdobią wykonane na miejscu wyroby. Fundacja Cabanas odrestaurowała go w latach 2006–2015; pokazuje ceramikę Arpí, prace braci Cabanas-Alibau, kolekcję poświęconą Marilyn Monroe i taras na dachu.

Muzeum Komiksu i Ilustracji zostało otwarte w 2019 roku w trzykondygnacyjnym budynku z połowy XIX wieku przy Plaça de Pep Ventura, w którym niegdyś mieściło się Ateneu de Sant Cugat. Założone prywatnie przez kolekcjonerów José Luisa Villanuevę i Paca Baenę, przedstawia hiszpański komiks od 1865 do 2000 roku na podstawie czasopism, oryginalnych plansz i ilustracji.

Park rozrywki Tibidabo leży na szczycie Tibidabo, najwyższego punktu pasma Collserola nad Barceloną; jego kolejka szynowo-linowa ruszyła w 1901 roku, a pierwsze atrakcje pojawiły się w 1905 roku. Kilka dawnych atrakcji wciąż działa, m.in. samolot Avió i Talaia, obok diabelskiego młyna i kolejek górskich z widokiem na miasto i morze.

Bellesguard to modernistyczny dom wiejski w Sant Gervasi, zaprojektowany przez Antoniego Gaudíego i zbudowany w latach 1900–1909 w miejscu rezydencji króla Marcina Aragońskiego. Kamienne mury, blanki i smukła iglica zwieńczona krzyżem nawiązują do średniowiecznych form gotyckich, z mozaikami Domènecha Sugrañesa, a dom otacza ogród z pozostałościami królewskiej rezydencji.

Park Güell to park na zboczu wzgórza w dzielnicy Gràcia, zaprojektowany przez Antoniego Gaudíego dla Eusebiego Güella i budowany w latach 1900–1914 jako osiedle-ogród; jako park publiczny otwarto go w 1926 roku. W biletowanej strefie monumentalnej znajdują się dwa pawilony wejściowe, schody ze smokiem, Sala Hipostylowa i wielki taras obrzeżony wężowatą ławką z mozaiki.

Gaudí Experiència to centrum wystawowe poświęcone architektowi Antoniemu Gaudíemu przy Carrer de Larrard, około 100 metrów od Parku Güell, otwarte w 2012 roku. Główną atrakcją jest dziesięciominutowy film 4D, a obok niego duże ekrany dotykowe o jego życiu i twórczości oraz makiety Parku Güell i niezrealizowanego Hotelu Attraction w Nowym Jorku.

Casa Rocamora to dwukondygnacyjna willa w stylu izabelińskim z połowy XIX wieku w dzielnicy Putxet, dom kolekcjonera Manuela Rocamory od 1935 roku do jego śmierci w 1976 roku. Utrzymywana przez fundację, którą zainspirował, pokazuje podczas zwiedzania z przewodnikiem jego kolekcje malarstwa, ceramiki z Alcory, galionów, automatów i plakatów reklamowych.

Casa Vicens w dzielnicy Gràcia to pierwszy duży dom Antoniego Gaudíego, zbudowany w latach 1883–1885 jako letnia rezydencja maklera giełdowego Manuela Vicensa. Ściany z surowego kamienia i cegły przecinają pasy zielonych i białych płytek w stylu neomudéjar; odrestaurowane wnętrza, ogród i taras na dachu są udostępnione jako muzeum, od 2005 roku część obiektu z Listy światowego dziedzictwa UNESCO.

Sant Pau Recinte Modernista to dawny Szpital Świętego Krzyża i Świętego Pawła (Hospital de la Santa Creu i Sant Pau), zespół zbudowany w latach 1901–1930 według projektu Lluísa Domènecha i Montanera. Jego 12 pawilonów, połączonych podziemnymi galeriami i otoczonych ogrodami, służyło jako szpital do 2009 roku, ponownie otwarto je po renowacji w 2014 roku i stanowią część obiektu z Listy światowego dziedzictwa UNESCO.

Palau Baró de Quadras to kamienica przy Avinguda Diagonal, którą Josep Puig i Cadafalch przebudował w latach 1904–1906 dla Manuela de Quadras, pierwszego barona de Quadras. Jej fasadę od strony Diagonal zdobi rzeźbiona kamienna galeria w stylu neogotyckim autorstwa Eusebiego Arnaua i Alfonsa Juyola; budynek jest siedzibą Institut Ramon Llull, a jego piętro główne zwiedza się z przewodnikiem.

Sagrada Família to katolicka bazylika w barcelońskiej dzielnicy Eixample, rozpoczęta w 1882 roku i prowadzona od 1883 roku przez Antoniego Gaudíego, który pracował nad nią aż do śmierci w 1926 roku i jest pochowany w jej krypcie. Jej centralna Wieża Jezusa Chrystusa, ukończona w 2026 roku, ma 172,5 metra wysokości. Zwiedzający oglądają fasady Narodzenia i Męki oraz przypominające drzewa kolumny nawy.

Camp Nou to stadion FC Barcelona w dzielnicy Les Corts, otwarty w 1957 roku i największy stadion piłkarski w Europie. Od 2023 roku jest przebudowywany i powiększany do około 105 000 miejsc, a mecze wróciły na niego w listopadzie 2025 roku przy częściowo otwartych trybunach. Muzeum klubu, otwarte w 1984 roku, pokazuje trofea i historię klubu, a bilety obejmują punkt widokowy na stadion.

Casa Milà, zwana La Pedrera, to kamienica przy Passeig de Gràcia zaprojektowana przez Antoniego Gaudíego i zbudowana w latach 1906–1912 dla Pere Milà i Roser Segimon. Ma samonośną, falującą kamienną fasadę z balkonami z kutego żelaza, a zwiedzający oglądają jej dziedzińce, poddasze i taras na dachu z rzeźbionymi kominami.

Passeig de Gràcia to szeroka aleja w dzielnicy Eixample biegnąca od Plaça de Catalunya do Carrer Gran de Gràcia, wytyczona w XIX wieku na dawnej drodze między Barceloną a miastem Gràcia. Wzdłuż niej stoją sklepy i budynki modernistyczne, wśród nich Casa Amatller, Casa Lleó Morera oraz Casa Batlló i Casa Milà Antoniego Gaudíego.

Muzeum Tàpiesa to muzeum sztuki założone w 1984 roku przez malarza Antoniego Tàpiesa i otwarte w 1990 roku w dawnym wydawnictwie Montaner i Simon, wczesnym modernistycznym budynku z cegły i żelaza projektu Lluísa Domènecha i Montanera. Dach wieńczy duża rzeźba Tàpiesa z drutu, a galerie pokazują jego prace obok wystaw czasowych.

Casa Batlló to dom przy Passeig de Gràcia, który Antoni Gaudí przebudowywał od 1904 roku dla Josepa Batlló, część kwartału modernistycznych budynków zwanego Illa de la Discòrdia. Fasadę pokrywa mozaika z tłuczonych płytek, z kolumnami przypominającymi kości i dachem w kształcie grzbietu smoka; zwiedzający oglądają piętro główne, studnię świetlną i taras na dachu.

Casa Amatller to dom przy Passeig de Gràcia, który Josep Puig i Cadafalch przebudował w latach 1898–1900 dla producenta czekolady Antoniego Amatllera, nadając mu schodkowy szczyt pokryty płytkami ceramicznymi. Pokoje rodziny zachowały oryginalne meble i wystrój z 1900 roku; zwiedza się je z przewodnikiem lub audioprzewodnikiem.

Torre Glòries, dawniej Torre Agbar, to 38-piętrowy biurowiec o wysokości 144 metrów przy Avinguda Diagonal, zaprojektowany przez Jeana Nouvela i otwarty w 2005 roku. Jego zaokrągloną bryłę okrywają kolorowe panele za szklanymi żaluzjami. Mirador na najwyższym piętrze, 125 metrów nad ziemią, oferuje widok 360 stopni na miasto, a w kopule znajduje się instalacja do wspinaczki Cloud Cities Barcelona.

Plaça de Catalunya to plac o powierzchni około 50 000 metrów kwadratowych, gdzie stare miasto Barcelony styka się z XIX-wieczną dzielnicą Eixample i gdzie zaczynają się La Rambla, Passeig de Gràcia i Portal de l'Àngel. Ma fontanny, wyłożoną w bruku różę wiatrów pośrodku i rzeźby artystów, m.in. Josepa Clarà, Pabla Gargalla i Josepa Llimony.