Εξερευνήστε: Σάντα Κολόμα ντε Σερβελιό

Το Παλάου Μπαρό δε Κουάδρας είναι αστική κατοικία στη Λεωφόρο Διαγκονάλ, που ο Ζουζέπ Πούιγ ι Καδαφάλκ ανακαίνισε μεταξύ 1904 και 1906 για τον Μανουέλ δε Κουάδρας, πρώτο βαρόνο του Κουάδρας. Η πρόσοψη προς τη Διαγκονάλ φέρει σκαλιστή πέτρινη στοά σε νεογοτθικό ρυθμό, έργο των Ευσέμπι Αρνάου και Αλφόνς Ζουγιόλ· το κτίριο είναι έδρα του Ινστιτούτου Ραμόν Λιουλ και ο κύριος όροφός του παρουσιάζεται με ξενάγηση.

Το Κάστρο του Μοντζουίκ είναι στρατιωτικό φρούριο στην κορυφή του λόφου Μοντζουίκ, πάνω από το λιμάνι. Ένα πρώτο οχυρό υψώθηκε το 1640, και το σημερινό κάστρο με την τάφρο και τους προμαχώνες του πήρε τη μορφή του μεταξύ 1751 και 1799 υπό τον μηχανικό Χουάν Μαρτίν Θερμένιο. Σήμερα το διαχειρίζεται η πόλη· έχει εκθέσεις για την ιστορία του και τείχη με θέα στη Βαρκελώνη και τη θάλασσα.

Το Μουσείο Τάπιες είναι μουσείο τέχνης που ίδρυσε το 1984 ο ζωγράφος Αντόνι Τάπιες και άνοιξε το 1990 στον πρώην εκδοτικό οίκο Μοντανέρ ι Σιμόν, ένα πρώιμο μοντερνιστικό κτίριο από τούβλο και σίδερο του Λιουίς Ντομένεκ ι Μοντανέρ. Ένα μεγάλο συρμάτινο γλυπτό του Τάπιες στέφει τη στέγη, και οι αίθουσες παρουσιάζουν το έργο του μαζί με περιοδικές εκθέσεις.

Το Πασέιγ δε Γκράσια είναι φαρδιά λεωφόρος στο Εϊσάμπλε που εκτείνεται από την Πλάσα δε Καταλούνια έως την Κάρερ Γκραν δε Γκράσια, χαραγμένη τον 19ο αιώνα στον παλιό δρόμο μεταξύ της Βαρκελώνης και της πόλης Γκράσια. Πλαισιώνεται από καταστήματα και μοντερνιστικά κτίρια, ανάμεσά τους η Κάσα Αματλιέ, η Κάσα Λιεό Μορέρα και η Κάσα Μπατλό και η Κάσα Μιλά του Αντόνι Γκαουντί.

Η Κάσα Μπατλό είναι κατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, την οποία ο Αντόνι Γκαουντί ανακαίνισε από το 1904 για τον Ζουζέπ Μπατλό· ανήκει στο οικοδομικό τετράγωνο μοντερνιστικών κτιρίων που είναι γνωστό ως Ίλια δε λα Ντισκόρντια. Η πρόσοψή της καλύπτεται από ψηφιδωτό με σπασμένα πλακίδια, με κολόνες που θυμίζουν κόκαλα και στέγη σε σχήμα ράχης δράκου· οι επισκέπτες περιηγούνται τον κύριο όροφο, τον φωταγωγό και την ταράτσα.

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Βαρκελώνης (MACBA) βρίσκεται στην Πλάσα δελς Άντζελς στο Ραβάλ, σε λευκό κτίριο με μακριά γυάλινη πρόσοψη, σχεδιασμένο από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Μάιερ, που άνοιξε το 1995. Οι αίθουσές του παρουσιάζουν τη συλλογή του μουσείου με τέχνη από τα μέσα του 20ού αιώνα και μετά, μαζί με εναλλασσόμενες περιοδικές εκθέσεις.

Η Κάσα Αματλιέ είναι κατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, την οποία ο Ζουζέπ Πούιγ ι Καδαφάλκ ανακαίνισε μεταξύ 1898 και 1900 για τον σοκολατοποιό Αντόνι Αματλιέ, δίνοντάς της κλιμακωτό αέτωμα επενδυμένο με κεραμικά πλακίδια. Τα δωμάτια της οικογένειας διατηρούν τα αρχικά τους έπιπλα και τη διακόσμηση του 1900 και επισκέπτονται με ξενάγηση ή ηχητικό οδηγό.

Το Καλ Τζερέρ είναι σπίτι-μουσείο στο πρώην κεραμοποιείο Αρπί, ένα κτίριο των μέσων του 19ου αιώνα δίπλα στη Μονή του Σαντ Κουγκάτ, του οποίου η πρόσοψη είναι διακοσμημένη με κομμάτια που φτιάχτηκαν επί τόπου. Το Ίδρυμα Καμπάνας το αναστήλωσε μεταξύ 2006 και 2015· παρουσιάζει κεραμικά Αρπί, έργα των αδελφών Καμπάνας-Αλιμπάου, μια συλλογή για τη Μέριλιν Μονρόε και μια ταράτσα.

Το Μουσείο Κόμικ και Εικονογράφησης άνοιξε το 2019 σε ένα τριώροφο κτίριο των μέσων του 19ου αιώνα στην Πλάσα δε Πεπ Βεντούρα, που άλλοτε στέγαζε το Ατενέου του Σαντ Κουγκάτ. Ιδρύθηκε ιδιωτικά από τους συλλέκτες Χοσέ Λουίς Βιγιανουέβα και Πάκο Μπαένα και παρουσιάζει το ισπανικό κόμικ από το 1865 έως το 2000 μέσα από περιοδικά, πρωτότυπες σελίδες και εικονογραφήσεις.

Η Πλάσα δε Καταλούνια είναι πλατεία περίπου 50.000 τετραγωνικών μέτρων στο σημείο όπου η παλιά πόλη της Βαρκελώνης συναντά το Εϊσάμπλε του 19ου αιώνα, και όπου ξεκινούν η Λα Ράμπλα, το Πασέιγ δε Γκράσια και η Πορτάλ δε λ'Άντζελ. Έχει σιντριβάνια, ένα πλακόστρωτο ανεμολόγιο στο κέντρο της και γλυπτά καλλιτεχνών όπως οι Ζουζέπ Κλαρά, Πάμπλο Γκαργάγιο και Ζουζέπ Λιιμόνα.

Το Τελεφερίκ του Πορτ Βελ είναι εναέριο τελεφερίκ που διασχίζει το παλιό λιμάνι της Βαρκελώνης, συνδέοντας τον Πύργο του Σαντ Σεμπαστιά στη Μπαρθελονέτα με τον σταθμό Μιραμάρ στο Μοντζουίκ μέσω του Πύργου του Ζάουμε Α΄ δίπλα στο World Trade Center. Κατασκευάστηκε για τη Διεθνή Έκθεση του 1929 και άνοιξε το 1931· καλύπτει περίπου 1,3 χλμ. με καμπίνες έως 24 ατόμων.

Η Μπουκερία, επίσημα Μερκάτ δε Σαντ Ζουζέπ, είναι μεγάλη στεγασμένη αγορά τροφίμων δίπλα στη Λα Ράμπλα, στη Σιουτάτ Βέλια. Αγορά καταγράφεται στη θέση αυτή από το 1217· η σημερινή αίθουσα εγκαινιάστηκε το 1853 και απέκτησε τη μεταλλική στέγη της το 1914. Οι πάγκοι της πουλούν φρούτα, λαχανικά, ψάρια, κρέας, τυριά και μπαχαρικά, ενώ αρκετοί πάγκοι σερβίρουν φαγητό.

Η Μονή του Σαντ Κουγκάτ είναι πρώην βενεδικτίνικο αβαείο που αναπτύχθηκε γύρω από τον τάφο του μάρτυρα Κουκουφά και έγινε το σημαντικότερο μοναστήρι της κομητείας της Βαρκελώνης. Η εκκλησία του και το μεγάλο ρομανικό μοναστηριακό αίθριο χτίστηκαν μεταξύ των μέσων του 12ου αιώνα και του 1337· το αίθριο και το μουσείο της μονής τα διαχειρίζεται το Museu de Sant Cugat.

Το Ερωτικό Μουσείο της Βαρκελώνης καταλαμβάνει έναν πάνω όροφο κτιρίου στη Λα Ράμπλα, απέναντι από την αγορά της Μπουκερία, και άνοιξε το 1997 ως το πρώτο μουσείο της Ισπανίας αφιερωμένο στην ερωτική τέχνη. Η συλλογή του, με περίπου 800 αντικείμενα, περιλαμβάνει γλυπτά, πίνακες και χαρακτικά από διάφορους πολιτισμούς, φωτογραφίες και ταινίες που είχε παραγγείλει ο βασιλιάς Αλφόνσος ΙΓ΄.

Η Λα Ράμπλα είναι δεντροφυτεμένος πεζόδρομος που εκτείνεται σε 1,2 χλμ. από την Πλάσα δε Καταλούνια έως το Μνημείο του Κολόμβου στο Πορτ Βελ, ανάμεσα στη Γοτθική Συνοικία και το Ραβάλ. Αποτελείται από αρκετά μικρότερα τμήματα, το καθένα με το δικό του όνομα, και περνά από την αγορά της Μπουκερία, την όπερα Λισέου, ανθοπωλεία και καφέ στο πεζοδρόμιο.

Το Γκραν Τεάτρε δελ Λισέου είναι η όπερα της Βαρκελώνης στη Λα Ράμπλα, που άνοιξε σε αυτή τη διεύθυνση το 1847. Καταστράφηκε από φωτιά το 1861 και ξανά το 1994, ξαναχτίστηκε και τις δύο φορές και επαναλειτούργησε το 1999. Ανεβάζει όπερα, μπαλέτο και συναυλίες και διαθέτει δική του συμφωνική ορχήστρα, χορωδία και ωδείο.

Το Παλάου Γκουέλ είναι αστικό μέγαρο στο Ραβάλ, σχεδιασμένο από τον Αντόνι Γκαουντί για τον βιομήχανο Ευσέμπι Γκουέλ και χτισμένο μεταξύ 1886 και 1890. Δύο παραβολικές τοξωτές πύλες με σφυρήλατο σίδερο οδηγούν σε δωμάτια οργανωμένα γύρω από μια ψηλή κεντρική αίθουσα κάτω από διάτρητο τρούλο, και η ταράτσα φέρει καμινάδες επενδυμένες με ψηφιδωτό. Ανήκει στο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO με τα έργα του Γκαουντί.

Το Λος Ταράντος είναι ταμπλάο φλαμένκο στην Πλάσα Ρεϊάλ, στη Γοτθική Συνοικία της Βαρκελώνης, που άνοιξε το 1963 η Μάρτα Βιλαρδέλ και πήρε το όνομά του από το είδος φλαμένκο ταράντος και την ταινία «Λος Ταράντος», που γυρίστηκε στην πόλη. Εδώ εμφανίστηκαν ο Αντόνιο Γάδες και η Μαρούχα Γκαρίδο· σήμερα ανεβάζει σύντομες παραστάσεις περίπου 40 λεπτών, αρκετές κάθε βράδυ.

Το Ναυτικό Μουσείο της Βαρκελώνης στεγάζεται στα Ντρασάνες Ρεϊάλς, τα γοτθικά βασιλικά ναυπηγεία που χτίστηκαν μεταξύ τέλους του 13ου και τέλους του 14ου αιώνα για να κατασκευάζονται γαλέρες για τους βασιλείς της Αραγονίας. Κάτω από τις μακριές πέτρινες καμάρες εκθέτει ομοιώματα πλοίων, ναυτικά όργανα, χάρτες και σκάφη, και διατηρεί στο λιμάνι τη σκούνα Σάντα Ευλάλια σε λειτουργία.

Η Αρχαία Συναγωγή της Βαρκελώνης είναι μικρό πέτρινο κτίριο στην Κάρερ δε Μαρλέτ, στο Καλ, τη μεσαιωνική εβραϊκή συνοικία της πόλης, που έχει ταυτιστεί με την κύρια συναγωγή της, η οποία έπαψε να χρησιμοποιείται μετά τη σφαγή του 1391. Αγοράστηκε από τον Μιγκέλ Ιάφα το 1995 και αναστηλώθηκε από την Associació Call de Barcelona· άνοιξε στους επισκέπτες το 2002 ως συναγωγή και μικρό μουσείο.