Odkryj: Ayutthaya

Wat Ratchaburana to ruiny królewskiej świątyni w Parku Historycznym Ajutthaja, założonej w 1424 roku przez króla Borommarachathirata II w miejscu, gdzie spalono ciała jego dwóch starszych braci, którzy zginęli w pojedynku na słoniach o tron. Odrestaurowany centralny prang zachował stiukowe garudy i nagi, a krypta z wczesnymi malowidłami z okresu Ajutthai dostępna jest po stromych schodach.

Wat Mahathat, Świątynia Wielkiej Relikwii, to ruiny królewskiej świątyni w centrum Ajutthai, założonej pod koniec XIV wieku i zniszczonej, gdy Birmańczycy złupili miasto w 1767 roku. Na jej terenie znajdują się podstawa zawalonego centralnego prangu, mniejsze ceglane prangi, rzędy bezgłowych posągów Buddy i kamienna głowa Buddy opleciona korzeniami figowca.

Wat Phanan Choeng to czynna świątynia buddyjska na wschodnim brzegu, u zbiegu rzek Pa Sak i Menam, na południowy wschód od starego miasta Ajutthai, założona w 1324 roku, jeszcze przed samym miastem. W jej wysokim wihanie znajduje się Luang Pho To, złocony siedzący Budda o wysokości około 19 metrów, czczony przez wiernych tajsko-chińskich jako Sam Pao Kong; w 1407 roku odwiedził ją admirał Zheng He.

Wat Na Phra Men to czynna świątynia na północnym brzegu fosy starego miasta, naprzeciwko dawnego pałacu królewskiego Ajutthai, i jedyna świątynia w mieście, która ocalała po złupieniu przez Birmańczyków w 1767 roku, gdy obozowała tu ich armia. W dużej sali święceń w stylu Ajutthai stoi koronowany Budda z brązu, a w mniejszej sali siedzący kamienny Budda, Phra Khanthararat.

Wat Phra Si Sanphet była królewską świątynią na terenie dawnego Pałacu Królewskiego w Ajutthai, używaną do ceremonii królewskich i bez stale mieszkających mnichów, aż do zniszczenia miasta przez Birmańczyków w 1767 roku. Jej trzy dzwonowate czedi, zbudowane pod koniec XV wieku dla królewskich prochów, stoją w rzędzie wśród ceglanych fundamentów dawnych sal.

Wihan Phra Mongkhon Bophit to buddyjska sala zgromadzeń w Parku Historycznym Ajutthaja, tuż na południe od Wat Phra Si Sanphet, zbudowana, by osłaniać posąg Phra Mongkhon Bophit. Siedzący Budda o wysokości około 13 metrów wykonany jest z cegły i brązu i pokryty płatkami złota; sala jest czynnym miejscem kultu, w którym zwiedzający zostawiają ofiary.

Wat Yai Chai Mongkhon to czynny klasztor buddyjski na południowy wschód od wyspy starego miasta Ajutthai, założony w 1357 roku przez króla U Thonga jako Wat Pa Kaeo. Jego duże dzwonowate czedi wzniesiono za króla Naresuana na pamiątkę zwycięstwa nad birmańskim następcą tronu w 1592 roku; otaczają je galerie siedzących posągów Buddy i leżący Budda.

Wat Lokayasutharam to ruiny świątyni w zachodniej części wyspy starego miasta Ajutthai, za terenem dawnego pałacu królewskiego. Jej najważniejszym elementem jest leżący Budda z cegły i stiuku o długości około 37 metrów i wysokości 8 metrów, spoczywający pod gołym niebem na niskiej platformie, często okryty szafranowym płótnem, obok pozostałości prangu i sal zgromadzeń.

Wat Chaiwatthanaram to królewska świątynia na zachodnim brzegu rzeki Menam, na południowy zachód od wyspy starego miasta Ajutthai, zbudowana w 1630 roku przez króla Prasat Thonga w stylu khmerskim. Centralny prang o wysokości 35 metrów z czterema mniejszymi prangami wznosi się z platformy otoczonej ośmioma kaplicami w kształcie czedi; Departament Sztuk Pięknych odnawia ruiny od 1987 roku.

Pałac Królewski Bang Pa-In to dawna królewska rezydencja letnia nad rzeką Menam (Chao Phraya) w dystrykcie Bang Pa-in, około 15 km na południe od Ajutthai. Zbudowany po raz pierwszy przez króla Prasat Thonga w 1632 roku, został w większości odbudowany w latach 1872–1889 za króla Chulalongkorna; tajskie, chińskie i europejskie budynki stoją wśród ogrodów i stawów, w tym pawilon pośrodku stawu.