Odkryj: Ercolano

Castel Nuovo, zwany też Maschio Angioino, to średniowieczny zamek przy Piazza Municipio, zbudowany po raz pierwszy w 1279 roku za Karola I Andegaweńskiego i odbudowany przez Alfonsa Aragońskiego w XV wieku. Pięć okrągłych wież otacza łuk triumfalny z białego marmuru; wewnątrz znajdują się Kaplica Palatyńska, Sala dei Baroni i muzeum miejskie.

Pio Monte della Misericordia to instytucja dobroczynna założona w 1601 roku przez siedmiu neapolitańskich szlachciców, z ośmiobocznym kościołem i pałacem przy Via dei Tribunali, przebudowanym przez Francesca Antonia Picchiatiego od 1658 roku. Nad ołtarzem głównym wisi Siedem uczynków miłosierdzia Caravaggia, a galeria obrazów na piętrze pokazuje dzieła Luki Giordana i innych.

Pałac Królewski w Neapolu stoi przy Piazza del Plebiscito; zaczęto go budować w 1600 roku według projektu Domenica Fontany jako rezydencję hiszpańskich wicekrólów. Od 1734 roku był główną rezydencją Burbonów neapolitańskich; zwiedzający przechodzą przez apartamenty reprezentacyjne, Museo della Fabbrica o historii budynku i wiszący ogród nad portem.

Katedra w Neapolu to siedziba arcybiskupa Neapolu, gotycki kościół rozpoczęty za Karola I Andegaweńskiego i ukończony na początku XIV wieku; jej fasadę przebudowano w stylu neogotyckim pod koniec XIX wieku. Wewnątrz znajdują się Kaplica Skarbu San Gennaro, wczesnochrześcijańska bazylika Santa Restituta i baptysterium z IV wieku.

Muzeum Skarbu San Gennaro otwarto w grudniu 2003 roku obok katedry w Neapolu; pokazuje dary ofiarowane patronowi miasta przez pięć stuleci. Kolekcja obejmuje klejnoty, srebrne popiersia, wota, obrazy i XVIII-wieczną złoconą lektykę używaną niegdyś w procesjach; Kaplica Skarbu świętego znajduje się w sąsiedniej katedrze.

Podziemny Neapol to trasa z przewodnikiem, która zaczyna się na Piazza San Gaetano i schodzi na głębokość około 40 metrów do tuneli i cystern drążonych w tufie od czasów greckich, później używanych jako akwedukt i jako schrony przeciwlotnicze podczas II wojny światowej. Zwiedzanie obejmuje też pozostałości rzymskiego teatru Neapolis w pobliskim starym domu.

Lapis Museum to podziemna trasa pod Bazyliką Santa Maria Maggiore della Pietrasanta przy Via dei Tribunali, prowadzona przez Associazione Pietrasanta. Zwiedzanie z przewodnikiem prowadzi obok greckich i rzymskich cystern, od 2021 roku ponownie napełnionych bieżącą wodą, oraz odcinka starego akweduktu używanego jako schron przeciwlotniczy podczas II wojny światowej, a powrót odbywa się windą wznoszącą się na 35 metrów.

Sant'Anna dei Lombardi to kościół i dawny klasztor oliwetanów przy Piazza Monteoliveto w Neapolu, założony w 1411 roku jako Santa Maria di Monteoliveto. Zwiedzanie obejmuje renesansowe kaplice z rzeźbą toskańską, zakrystię malowaną przez Giorgia Vasariego, terakotowe Opłakiwanie zmarłego Chrystusa Guida Mazzoniego i kryptę opatów.

Narodowe Muzeum Archeologiczne w Neapolu założono w 1777 roku w Palazzo degli Studi, dawnej siedzibie uniwersytetu, i otwarto w 1816 roku. Przechowuje kolekcję Farnese rzeźby antycznej, w tym Byka Farnezyjskiego, mozaiki, freski i przedmioty z Pompejów, Herkulanum i Stabii, takie jak Mozaika Aleksandra, a także zbiory egipskie i Gabinet Tajny.

Castel Sant'Elmo to twierdza na planie gwiazdy na wzgórzu Vomero nad centrum Neapolu, zbudowana w latach 1537–1547 dla hiszpańskiego wicekróla Pedra de Toledo w miejscu wcześniejszego zamku andegaweńskiego. Z jej murów i tarasów roztacza się widok na miasto i zatokę, a Museo del Novecento we wnętrzu prezentuje XX-wieczną sztukę z Neapolu.

Museo di Capodimonte zajmuje Pałac Capodimonte, rozpoczęty w 1738 roku dla króla Karola Burbona na wzgórzu na północ od starego miasta, częściowo po to, by pomieścić kolekcję Farnese odziedziczoną po matce. Otwarte w obecnej formie w 1957 roku, prezentuje malarstwo neapolitańskie i włoskie, rzemiosło artystyczne i apartamenty królewskie w dużym zalesionym parku.

Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Pompejach to bazylika we współczesnym mieście Pompei, rozpoczęta w 1876 roku przez Bartola Longa i konsekrowana w 1891 roku. Jej dwukondygnacyjną fasadę z 1901 roku wieńczy marmurowy posąg Matki Bożej, 80-metrową dzwonnicę dobudowano w 1925 roku, a w ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Różańcowej.