Odkryj: Ercolano

Herkulanum to rzymskie miasto nadmorskie na terenie dzisiejszego Ercolano, które w 79 roku n.e. zasypała lawina piroklastyczna z Wezuwiusza; odkryto je w 1709 roku, a regularne wykopaliska prowadzi się od 1738 roku. Grube osady zwęgliły i zachowały drewniane dachy, łóżka i drzwi, a odkopane ulice pokazują domy z marmurami i mozaikami, termy oraz hangary na łodzie, w których znaleziono około 300 szkieletów.

Narodowe Muzeum Kolejnictwa w Pietrarsie zajmuje burbońskie zakłady Pietrarsa, założone w 1840 roku przez Ferdynanda II przy linii Neapol–Portici, pierwszej kolei we Włoszech, otwartej w 1839 roku. Ponad 55 zabytkowych lokomotyw i wagonów stoi w dawnych halach warsztatowych nad morzem, od repliki parowozu Bayard po pociągi elektryczne.

Wezuwiusz to wulkan nad Zatoką Neapolitańską, którego erupcja w 79 roku n.e. zniszczyła Pompeje, Herkulanum, Oplontis i Stabie; ostatni raz wybuchł w 1944 roku. Na terenie Parku Narodowego Wezuwiusza szlak nr 5, Il Gran Cono, wspina się z placu na wysokości około 1000 metrów w gminie Ercolano na krawędź krateru szczytowego.

Castel Nuovo, zwany też Maschio Angioino, to średniowieczny zamek przy Piazza Municipio, zbudowany po raz pierwszy w 1279 roku za Karola I Andegaweńskiego i odbudowany przez Alfonsa Aragońskiego w XV wieku. Pięć okrągłych wież otacza łuk triumfalny z białego marmuru; wewnątrz znajdują się Kaplica Palatyńska, Sala dei Baroni i muzeum miejskie.

Pio Monte della Misericordia to instytucja dobroczynna założona w 1601 roku przez siedmiu neapolitańskich szlachciców, z ośmiobocznym kościołem i pałacem przy Via dei Tribunali, przebudowanym przez Francesca Antonia Picchiatiego od 1658 roku. Nad ołtarzem głównym wisi Siedem uczynków miłosierdzia Caravaggia, a galeria obrazów na piętrze pokazuje dzieła Luki Giordana i innych.

Pałac Królewski w Neapolu stoi przy Piazza del Plebiscito; zaczęto go budować w 1600 roku według projektu Domenica Fontany jako rezydencję hiszpańskich wicekrólów. Od 1734 roku był główną rezydencją Burbonów neapolitańskich; zwiedzający przechodzą przez apartamenty reprezentacyjne, Museo della Fabbrica o historii budynku i wiszący ogród nad portem.

Teatro di San Carlo to opera w Neapolu, otwarta w 1737 roku dla króla Karola Burbona obok Pałacu Królewskiego i odbudowana w ciągu roku po pożarze w 1816 roku. Jej widownia w kształcie podkowy, otoczona kondygnacjami lóż, mieści 1386 osób; sezon operowy trwa od końca listopada do lipca, a baletowy od grudnia do czerwca.

Katedra w Neapolu to siedziba arcybiskupa Neapolu, gotycki kościół rozpoczęty za Karola I Andegaweńskiego i ukończony na początku XIV wieku; jej fasadę przebudowano w stylu neogotyckim pod koniec XIX wieku. Wewnątrz znajdują się Kaplica Skarbu San Gennaro, wczesnochrześcijańska bazylika Santa Restituta i baptysterium z IV wieku.

San Lorenzo Maggiore to kościół franciszkański rozpoczęty pod koniec XIII wieku w centrum starożytnego miasta greckiego i rzymskiego, z gotycką apsydą i XVIII-wieczną fasadą. Pod krużgankiem wykopaliska odsłaniają brukowaną ulicę rzymskiego Neapolis ze sklepami i halą targową, a muzeum w klasztorze przedstawia historię tego miejsca.

Muzeum Skarbu San Gennaro otwarto w grudniu 2003 roku obok katedry w Neapolu; pokazuje dary ofiarowane patronowi miasta przez pięć stuleci. Kolekcja obejmuje klejnoty, srebrne popiersia, wota, obrazy i XVIII-wieczną złoconą lektykę używaną niegdyś w procesjach; Kaplica Skarbu świętego znajduje się w sąsiedniej katedrze.

Podziemny Neapol to trasa z przewodnikiem, która zaczyna się na Piazza San Gaetano i schodzi na głębokość około 40 metrów do tuneli i cystern drążonych w tufie od czasów greckich, później używanych jako akwedukt i jako schrony przeciwlotnicze podczas II wojny światowej. Zwiedzanie obejmuje też pozostałości rzymskiego teatru Neapolis w pobliskim starym domu.

Klasztor Santa Chiara założyli w 1310 roku król Robert Andegaweński i królowa Sancha z Majorki obok gotyckiego kościoła Santa Chiara. Jego krużganek przeprojektował Domenico Antonio Vaccaro w latach 1739–1742, z filarami i ławkami pokrytymi malowanymi płytkami majolikowymi, a muzeum pokazuje rzymskie łaźnie odkopane na miejscu i XVIII-wieczną szopkę.

Lapis Museum to podziemna trasa pod Bazyliką Santa Maria Maggiore della Pietrasanta przy Via dei Tribunali, prowadzona przez Associazione Pietrasanta. Zwiedzanie z przewodnikiem prowadzi obok greckich i rzymskich cystern, od 2021 roku ponownie napełnionych bieżącą wodą, oraz odcinka starego akweduktu używanego jako schron przeciwlotniczy podczas II wojny światowej, a powrót odbywa się windą wznoszącą się na 35 metrów.

Sant'Anna dei Lombardi to kościół i dawny klasztor oliwetanów przy Piazza Monteoliveto w Neapolu, założony w 1411 roku jako Santa Maria di Monteoliveto. Zwiedzanie obejmuje renesansowe kaplice z rzeźbą toskańską, zakrystię malowaną przez Giorgia Vasariego, terakotowe Opłakiwanie zmarłego Chrystusa Guida Mazzoniego i kryptę opatów.

Jago Museum zajmuje kościół Sant'Aspreno ai Crociferi na skraju Rione Sanità, gdzie rzeźbiarz Jago pracował nad kilkoma dziełami, w tym nad swoją Pietą. W konsekrowanym kościele prezentowana jest zmieniająca się ekspozycja jego rzeźb, a zwiedzanie zaczyna się od oprowadzania z przewodnikiem; bilet obejmuje też Il Figlio Velato w pobliskiej Cappella dei Bianchi.

Oplontis to rzymskie stanowisko pod współczesnym Torre Annunziata, pogrzebane wraz z Pompejami podczas erupcji Wezuwiusza w 79 roku n.e. Zwiedzający wchodzą do Willi A, tak zwanej Willi Poppei, nadmorskiej willi z połowy I wieku p.n.e. rozbudowanej za pierwszych cesarzy, z malowidłami ściennymi, marmurowymi posągami i ogrodami; pobliska Willa B nie jest udostępniona. Należy do obiektu UNESCO Pompeje.

Narodowe Muzeum Archeologiczne w Neapolu założono w 1777 roku w Palazzo degli Studi, dawnej siedzibie uniwersytetu, i otwarto w 1816 roku. Przechowuje kolekcję Farnese rzeźby antycznej, w tym Byka Farnezyjskiego, mozaiki, freski i przedmioty z Pompejów, Herkulanum i Stabii, takie jak Mozaika Aleksandra, a także zbiory egipskie i Gabinet Tajny.

Ipogeo dei Cristallini to zespół czterech greckich grobowców komorowych z końca IV i początku III wieku p.n.e., około 12 metrów pod dzielnicą Sanità w Neapolu. Odkryte w 1889 roku pod ogrodem Palazzo Di Donato i udostępnione zwiedzającym w 2022 roku, zachowały rzeźbione i malowane łoża pogrzebowe, ściany z freskami i relief z głową Meduzy.

Akwarium w Neapolu zajmuje parter Stazione Zoologica Anton Dohrn w Villa Comunale i zostało otwarte w styczniu 1874 roku, dwa lata po tym, jak zoolog Anton Dohrn założył stację badawczą. Jego zabytkowe zbiorniki, wciąż zasilane wodą morską przez podziemny kanał, pokazują życie morskie Zatoki Neapolitańskiej obok nowszych zbiorników z rafą tropikalną.

Castel Sant'Elmo to twierdza na planie gwiazdy na wzgórzu Vomero nad centrum Neapolu, zbudowana w latach 1537–1547 dla hiszpańskiego wicekróla Pedra de Toledo w miejscu wcześniejszego zamku andegaweńskiego. Z jej murów i tarasów roztacza się widok na miasto i zatokę, a Museo del Novecento we wnętrzu prezentuje XX-wieczną sztukę z Neapolu.