Odkryj: Dżakarta

Pomnik Narodowy, znany jako Monas, to obelisk o wysokości 132 metrów pośrodku placu Merdeka, budowany od 1961 roku za prezydenta Sukarno dla upamiętnienia walki Indonezji o niepodległość. Wieńczy go płomień pokryty płatkami złota; w podstawie mieści się muzeum z dioramami historii narodowej, a winda wjeżdża na taras widokowy pod płomieniem.

Narodowe Muzeum Indonezji stoi po zachodniej stronie placu Merdeka i posiada około 141 000 obiektów z dziedziny archeologii, etnografii, ceramiki, numizmatyki i historii z całego archipelagu. Jego przydomek Museum Gajah pochodzi od słonia z brązu na dziedzińcu, podarowanego w 1871 roku przez króla Syjamu Chulalongkorna. Po pożarze w 2023 roku zostało ponownie otwarte w 2024 roku.

Narodowa Galeria Indonezji to państwowe muzeum sztuki po wschodniej stronie placu Merdeka w centrum Dżakarty. Jej główna sala to holenderska rezydencja kolonialna z 1817 roku, która później służyła jako internat szkoły dla dziewcząt, a od 1999 roku kompleks prezentuje nowoczesną i współczesną sztukę indonezyjską w kolekcji stałej i na zmieniających się wystawach.

Meczet Istiqlal to narodowy meczet Indonezji, nazwany od arabskiego słowa oznaczającego niepodległość. Zaprojektowany przez architekta Friedricha Silabana, budowany od 1961 roku, został otwarty w 1978 roku obok placu Merdeka, po drugiej stronie ulicy od katedry w Dżakarcie. Wielka biała kopuła przykrywa główną salę modlitw, która wraz z dziedzińcami mieści do 200 000 wiernych.

Katedra w Dżakarcie, oficjalnie kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, jest siedzibą katolickiego arcybiskupa Dżakarty. Neogotycki kościół, zaprojektowany przez jezuitę Antoniusa Dijkmansa i ukończony przez M. J. Hulswita, został konsekrowany w 1901 roku. Nad jego fasadą z szarego kamienia wznoszą się dwie ażurowe żelazne iglice, zwrócone ku meczetowi Istiqlal po drugiej stronie ulicy.

Muzeum Redakcji Tekstu Proklamacji mieści się w willi w stylu art déco z 1920 roku przy ulicy Jalan Imam Bonjol w Menteng w Dżakarcie Centralnej. Była to rezydencja japońskiego kontradmirała Tadashiego Maedy; tutaj w nocy z 16 na 17 sierpnia 1945 roku Sukarno i Hatta zredagowali proklamację niepodległości Indonezji. Sale odtwarzają tamtą noc i prezentują przedmioty obecnych wówczas osób.

Kim Tek Ie, zwana też Vihara Dharma Bhakti, to chińska świątynia w chińskiej dzielnicy Glodok w Dżakarcie Zachodniej i najstarsza w mieście. Założono ją w 1650 roku jako Kwan Im Teng, kaplicę bogini Guanyin; spłonęła w 1740 roku i została odbudowana w 1755 roku. Jej czerwone sale z wygiętymi kalenicami pozostają czynnym miejscem kultu, pełnym kadzideł i świec.

Muzeum Banku Indonezji mieści się w dawnej centrali De Javasche Bank, banku centralnego Indii Holenderskich, w Kota Tua. Prowadzone przez Bank Indonezji i otwierane etapami w latach 2006–2009, przedstawia historię banku centralnego i jego polityki, z salą numizmatyczną, ekspozycją rezerw złota i wystawami multimedialnymi.

Muzeum Historii Dżakarty mieści się w dawnym Stadhuis, ratuszu holenderskiej Batawii, ukończonym w 1710 roku po południowej stronie placu Fatahillah w Kota Tua. Sale na trzech piętrach przedstawiają przeszłość miasta od znalezisk prehistorycznych i królestw Tarumanagara i Pajajaran po epokę kolonialną, z zabytkowymi meblami, ceramiką i kamiennymi inskrypcjami.

Muzeum Wayang po zachodniej stronie placu Fatahillah w Kota Tua stoi w miejscu holenderskiego kościoła założonego w 1640 roku; obecna fasada pochodzi z przebudowy w 1912 roku. Otwarte jako muzeum w 1975 roku, prezentuje lalki teatru cieni wayang kulit, drewniane lalki wayang golek, maski, instrumenty gamelanu i lalki z innych krajów.

Muzeum Sztuk Pięknych i Ceramiki mieści się w neoklasycystycznym budynku po wschodniej stronie placu Fatahillah, zbudowanym w latach 1866–1870 jako Raad van Justitie, holenderski sąd w Batawii. Od 1990 roku łączy galerię sztuki i muzeum ceramiki, prezentując indonezyjskie obrazy, szkice i rzeźbione totemy obok ceramiki z Indonezji i z zagranicy.

Dunia Fantasi, znany jako Dufan, to park rozrywki w kompleksie Ancol Dreamland na nabrzeżu Dżakarty Północnej. Otwarto go 29 sierpnia 1985 roku na terenie odzyskanym od morza nad Zatoką Dżakarcką; ma ponad 40 atrakcji w strefach tematycznych, w tym kolejkę górską Halilintar, wieżę swobodnego spadku Hysteria i przejażdżkę łodzią Istana Boneka.

Muzeum Morskie mieści się w dawnych magazynach przypraw Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, budowanych od 1718 roku obok starego portu Sunda Kelapa w Dżakarcie Północnej. Jego długie bielone hale prezentują tradycyjne łodzie i modele z całej Indonezji, dawne instrumenty nawigacyjne i przedmioty z epoki kolonialnej. Część kompleksu uszkodził pożar w 2018 roku.

Sunda Kelapa to stary port Dżakarty u ujścia rzeki Ciliwung w Dżakarcie Północnej, niegdyś główny port Królestwa Sundy i zalążek miasta. Dziś to czynny port dla pinisi, drewnianych dwumasztowych żaglowców przewożących towary między wyspami, zacumowanych w długich rzędach wzdłuż nabrzeża.