Odkryj: Lucca

Mury Lukki to pierścień renesansowych fortyfikacji z cegły i ziemi o obwodzie 4,2 km, zbudowanych w latach 1504–1648 w miejsce średniowiecznych i rzymskich umocnień. Nigdy nieużyte w wojnie, w latach 20. XIX wieku zamieniono je w publiczną promenadę; dziś obsadzona drzewami ścieżka na ich koronie, z jedenastoma bastionami i sześcioma bramami, służy do spacerów i jazdy na rowerze.

Piazza dell'Anfiteatro to owalny plac w północno-wschodniej części starego miasta w Lukce. Pierścień domów wokół niego odwzorowuje zarys rzymskiego amfiteatru, którego pozostałości leżą około 3 m pod dzisiejszą nawierzchnią. Architekt Lorenzo Nottolini oczyścił wnętrze w 1830 roku, tworząc plac targowy; prowadzą do niego cztery bramy, a wzdłuż łuku ciągną się kawiarnie.

Wieża Guinigich to ceglana wieża o wysokości 45 m w Lukce, zbudowana w drugiej połowie XIV wieku przez Guinigich, rodzinę kupców i bankierów. Na jej szczycie, do którego prowadzi 230 stopni, w małym ogrodzie rosną dęby ostrolistne, a zwiedzający podziwiają stamtąd stare miasto. Potomkowie rodziny przekazali ją miastu w 1968 roku.

Bazylika San Frediano to romański kościół w Lukce, zbudowany w latach 1112–1147 w miejscu kościoła z VI wieku założonego przez biskupa Frediana. Jej fasadę zdobi duża XIII-wieczna złota mozaika Wniebowstąpienia. Wewnątrz znajdują się rzeźbiona XII-wieczna chrzcielnica i zachowane ciało św. Zyty.

Palazzo Pfanner to pałac w Lukce zbudowany w 1667 roku dla rodziny Controni, kupców jedwabiu, a później kupiony przez Felixa Pfannera, piwowara z Austrii. Zwiedzający spacerują po jego XVIII-wiecznym ogrodzie z posągami, fontanną i cytrusiarnią oraz po piano nobile z freskami, stylowymi wnętrzami i narzędziami chirurgicznymi doktora Pietra Pfannera.

Torre delle Ore to średniowieczna wieża przy Via Fillungo w Lukce, wysoka na około 50 metrów, która od 1390 roku nosi miejski zegar publiczny. Drewniane schody liczące 207 stopni prowadzą obok nakręcanego ręcznie mechanizmu zegarowego z 1754 roku do izby dzwonów, której duże łukowe okna wychodzą na dachy starego miasta.

Katedrę w Lukce, pod wezwaniem św. Marcina, rozpoczął biskup Anzelm w 1060 roku i konsekrowano ją w 1070 roku; arkadową marmurową fasadę rozpoczął Guido Bigarelli w 1204 roku, a nawę przebudowano w stylu gotyckim w XIV wieku. Wewnątrz znajdują się krucyfiks Volto Santo, nagrobek Ilarii del Carretto dłuta Jacopa della Quercia i Ostatnia Wieczerza Tintoretta.

San Michele in Foro to romański kościół w Lukce, zbudowany na rzymskim forum, wzmiankowany po raz pierwszy w 795 roku i przebudowany po 1070 roku. Jego XIII-wieczna marmurowa fasada wznosi się czterema kondygnacjami małych loggii i jest zwieńczona 4-metrowym posągiem Archanioła Michała; na narożniku stoi Madonna Mattea Civitalego (1480).

Museo Nazionale di Palazzo Mansi wypełnia pałac Mansich, rodziny kupców z Lukki, która kupiła go w 1616 roku i urządziła na nowo w duchu baroku. Sale reprezentacyjne zachowały freski, meble i brukselskie gobeliny, a galeria obrazów prezentuje malarstwo z XVI–XVIII wieku, w tym dzieła Pontorma i Tintoretta.

Villa Reale di Marlia to willa z dużym zabytkowym parkiem w pobliżu Lukki, od 1517 roku własność rodziny Buonvisi. Eliza Bonaparte kupiła ją w 1806 roku i kazała przebudować w stylu klasycystycznym. Ogrody obejmują teatr wodny, ogród cytrynowy, jezioro i zielony teatr z przystrzyżonych żywopłotów z 1652 roku.