Godziny otwarcia, ceny i bilety do miejsc wartych Twojego czasu.
Leonardo3 Museum to interaktywne muzeum poświęcone Leonardowi da Vinci przy wejściu do Galleria Vittorio Emanuele II od strony Piazza della Scala, otwarte jako wystawa w 2013 roku. Pokazuje działające rekonstrukcje jego maszyn, takich jak mechaniczny lew i maszyna latająca, cyfrowe rekonstrukcje jego obrazów oraz model refektarza Ostatniej Wieczerzy w wyglądzie z jego czasów.
La Scala to opera w Mediolanie, zaprojektowana przez Giuseppe Piermariniego i zainaugurowana 3 sierpnia 1778 roku operą Europa riconosciuta Antonia Salieriego. Poza przedstawieniami Museo Teatrale alla Scala pokazuje instrumenty, kostiumy i portrety, a gdy nie trwa próba, zwiedzający mogą zajrzeć na widownię z loży na trzecim piętrze.
Casa Manzoni to dom przy Via Morone, w którym pisarz Alessandro Manzoni mieszkał od 1814 roku aż do śmierci w 1873 roku. Jego neorenesansowa fasada z terakoty od strony Piazza Belgioioso pochodzi z 1864 roku, a muzeum we wnętrzu zachowuje jego gabinet i sypialnię wraz z portretami, listami i wydaniami jego dzieł.
Katedra w Mediolanie to gotycka katedra miasta pod wezwaniem Narodzenia NMP; budowę rozpoczęto w 1386 roku, a ostatnie detale ukończono w 1965 roku. Obłożona marmurem z Candoglia o różowych żyłkach, jest największym kościołem we Włoszech poza Watykanem, a schody i windy prowadzą na tarasy dachowe wśród jej iglic.
Pałac Królewski w Mediolanie stoi na prawo od katedry przy Piazza del Duomo i przez wiele stuleci był siedzibą władz miasta, od średniowiecznej komuny po książąt Sforzów i późniejszych gubernatorów. Mocno zniszczony podczas bombardowań w 1943 roku, jest dziś centrum kultury, w którym odbywają się duże czasowe wystawy sztuki.
Pinacoteca Ambrosiana to galeria sztuki założona w 1618 roku przez kardynała Federica Borromeo obok Biblioteca Ambrosiana, biblioteki, którą otworzył w 1609 roku. W jej salach prezentowane są obrazy Leonarda, Botticellego, Tycjana i Caravaggia, w tym Kosz owoców Caravaggia i karton Rafaela do Szkoły ateńskiej.
Krypta San Sepolcro to podziemny kościół pod kościołem San Sepolcro, założonym w 1030 roku przez mediolańskiego mincerza Benedetta Rozzonego w miejscu forum rzymskiego Mediolanum. Zwiedzający przechodzą przez salę kolumn i niskich sklepień; kryptą zarządza Veneranda Biblioteca Ambrosiana, która prowadzi też pobliską Pinakotekę.
Pinakoteka Brera to państwowa galeria obrazów w Mediolanie, otwarta w 1809 roku w Palazzo Brera, dawnym kolegium jezuickim przebudowanym przez Francesca Marię Richiniego w XVII wieku. W jej salach prezentowane jest malarstwo włoskie od XIII do XX wieku, w tym Opłakiwanie zmarłego Chrystusa Mantegni, Zaślubiny Marii Rafaela i Pocałunek Hayeza.
San Bernardino alle Ossa to kościół obok Santo Stefano Maggiore w Mediolanie z kaplicą-ossuarium. Pomieszczenie na kości z sąsiedniego cmentarza zbudowano w 1210 roku; kościół odbudowano z ośmioboczną kopułą po pożarze w 1712 roku, a ściany ossuarium pokrywają czaszki i kości pod sklepieniem malowanym przez Sebastiana Ricciego.
Villa Necchi Campiglio to dom-muzeum przy Via Mozart w Mediolanie, zbudowany w latach 1932–1935 według projektu racjonalistycznego architekta Piera Portaluppiego dla rodziny Necchi Campiglio. Prowadzony przez FAI, zachowuje oryginalne wnętrza i zbiory sztuki, a w ogrodzie znajdują się kort tenisowy i odkryty basen.
Muzeum Historii Naturalnej w Mediolanie założono w 1838 roku na bazie zbiorów Giuseppe De Cristoforisa i Giorgia Jana. Jego czerwono-kremowy neoromański budynek z lat 1888–1893 stoi w publicznych ogrodach im. Indra Montanellego, a w salach prezentowane są minerały, skamieniałości, szkielety dinozaurów i dioramy zwierząt w ich środowisku.
Bazylika Sant'Ambrogio to jeden z najstarszych kościołów Mediolanu, założony przez biskupa Ambrożego w latach 379–386 i przebudowany w stylu romańskim w XI i XII wieku. Arkadowe atrium prowadzi do ceglanej fasady między dwiema dzwonnicami, a szczątki świętego spoczywają w krypcie pod ołtarzem głównym.
Santa Maria delle Grazie to kościół i klasztor dominikanów w Mediolanie, którego ceglaną gotycką nawę Guiniforte Solari ukończył do 1469 roku. Od 1492 roku przebudowano część wschodnią z kopułową trybuną przypisywaną Donatowi Bramantemu. Ostatnia Wieczerza Leonarda da Vinci znajduje się w sąsiednim refektarzu, do którego obowiązuje osobny bilet; zespół znajduje się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Ostatnia Wieczerza to malowidło ścienne Leonarda da Vinci przedstawiające Jezusa i dwunastu apostołów, namalowane około 1495–1498 roku na ścianie refektarza klasztoru dominikanów przy Santa Maria delle Grazie. Refektarz jest dziś Museo del Cenacolo Vinciano, zwiedzanym w małych grupach o wyznaczonych godzinach; przeciwległą ścianę pokrywa fresk Ukrzyżowanie Montorfana.
Narodowe Muzeum Nauki i Techniki im. Leonarda da Vinci otwarto w 1953 roku w dawnym klasztorze San Vittore al Corpo, wokół dwóch krużganków. Jego zbiory przedstawiają naukę, technikę i przemysł we Włoszech, od modeli zbudowanych według rysunków Leonarda po astronomię, energię, lokomotywy parowe, statki i samoloty, a na terenie stoi okręt podwodny Enrico Toti.
Vizgu używa niezbędnych technologii, aby strona działała. Za Twoją zgodą używamy też technologii opcjonalnych, które zapamiętują funkcje i mierzą przekierowania do sprzedawców biletów w ramach programów partnerskich. Obecnie nie używamy ogólnych narzędzi analitycznych ani reklamowych narzędzi śledzących. Możesz zaakceptować, odrzucić lub wybrać kategorie, a swój wybór zmienić w każdej chwili w Ustawieniach plików cookie w stopce.
