Odkryj: Sant Cugat del Vallès

Klasztor Sant Cugat to dawne opactwo benedyktyńskie, które wyrosło wokół grobu męczennika Kukufasa i stało się najważniejszym klasztorem hrabstwa Barcelony. Jego kościół i duży romański krużganek powstały między połową XII wieku a 1337 rokiem; krużgankiem i muzeum klasztornym zarządza Museu de Sant Cugat.

Cal Gerrer to dom-muzeum w dawnej fabryce ceramiki Arpí, budynku z połowy XIX wieku obok klasztoru Sant Cugat, którego fasadę zdobią wykonane na miejscu wyroby. Fundacja Cabanas odrestaurowała go w latach 2006–2015; pokazuje ceramikę Arpí, prace braci Cabanas-Alibau, kolekcję poświęconą Marilyn Monroe i taras na dachu.

Muzeum Komiksu i Ilustracji zostało otwarte w 2019 roku w trzykondygnacyjnym budynku z połowy XIX wieku przy Plaça de Pep Ventura, w którym niegdyś mieściło się Ateneu de Sant Cugat. Założone prywatnie przez kolekcjonerów José Luisa Villanuevę i Paca Baenę, przedstawia hiszpański komiks od 1865 do 2000 roku na podstawie czasopism, oryginalnych plansz i ilustracji.

Bellesguard to modernistyczny dom wiejski w Sant Gervasi, zaprojektowany przez Antoniego Gaudíego i zbudowany w latach 1900–1909 w miejscu rezydencji króla Marcina Aragońskiego. Kamienne mury, blanki i smukła iglica zwieńczona krzyżem nawiązują do średniowiecznych form gotyckich, z mozaikami Domènecha Sugrañesa, a dom otacza ogród z pozostałościami królewskiej rezydencji.

Gaudí Experiència to centrum wystawowe poświęcone architektowi Antoniemu Gaudíemu przy Carrer de Larrard, około 100 metrów od Parku Güell, otwarte w 2012 roku. Główną atrakcją jest dziesięciominutowy film 4D, a obok niego duże ekrany dotykowe o jego życiu i twórczości oraz makiety Parku Güell i niezrealizowanego Hotelu Attraction w Nowym Jorku.

Casa Rocamora to dwukondygnacyjna willa w stylu izabelińskim z połowy XIX wieku w dzielnicy Putxet, dom kolekcjonera Manuela Rocamory od 1935 roku do jego śmierci w 1976 roku. Utrzymywana przez fundację, którą zainspirował, pokazuje podczas zwiedzania z przewodnikiem jego kolekcje malarstwa, ceramiki z Alcory, galionów, automatów i plakatów reklamowych.

Casa Vicens w dzielnicy Gràcia to pierwszy duży dom Antoniego Gaudíego, zbudowany w latach 1883–1885 jako letnia rezydencja maklera giełdowego Manuela Vicensa. Ściany z surowego kamienia i cegły przecinają pasy zielonych i białych płytek w stylu neomudéjar; odrestaurowane wnętrza, ogród i taras na dachu są udostępnione jako muzeum, od 2005 roku część obiektu z Listy światowego dziedzictwa UNESCO.

Palau Baró de Quadras to kamienica przy Avinguda Diagonal, którą Josep Puig i Cadafalch przebudował w latach 1904–1906 dla Manuela de Quadras, pierwszego barona de Quadras. Jej fasadę od strony Diagonal zdobi rzeźbiona kamienna galeria w stylu neogotyckim autorstwa Eusebiego Arnaua i Alfonsa Juyola; budynek jest siedzibą Institut Ramon Llull, a jego piętro główne zwiedza się z przewodnikiem.

Sagrada Família to katolicka bazylika w barcelońskiej dzielnicy Eixample, rozpoczęta w 1882 roku i prowadzona od 1883 roku przez Antoniego Gaudíego, który pracował nad nią aż do śmierci w 1926 roku i jest pochowany w jej krypcie. Jej centralna Wieża Jezusa Chrystusa, ukończona w 2026 roku, ma 172,5 metra wysokości. Zwiedzający oglądają fasady Narodzenia i Męki oraz przypominające drzewa kolumny nawy.

Casa Milà, zwana La Pedrera, to kamienica przy Passeig de Gràcia zaprojektowana przez Antoniego Gaudíego i zbudowana w latach 1906–1912 dla Pere Milà i Roser Segimon. Ma samonośną, falującą kamienną fasadę z balkonami z kutego żelaza, a zwiedzający oglądają jej dziedzińce, poddasze i taras na dachu z rzeźbionymi kominami.

Muzeum Tàpiesa to muzeum sztuki założone w 1984 roku przez malarza Antoniego Tàpiesa i otwarte w 1990 roku w dawnym wydawnictwie Montaner i Simon, wczesnym modernistycznym budynku z cegły i żelaza projektu Lluísa Domènecha i Montanera. Dach wieńczy duża rzeźba Tàpiesa z drutu, a galerie pokazują jego prace obok wystaw czasowych.

Casa Batlló to dom przy Passeig de Gràcia, który Antoni Gaudí przebudowywał od 1904 roku dla Josepa Batlló, część kwartału modernistycznych budynków zwanego Illa de la Discòrdia. Fasadę pokrywa mozaika z tłuczonych płytek, z kolumnami przypominającymi kości i dachem w kształcie grzbietu smoka; zwiedzający oglądają piętro główne, studnię świetlną i taras na dachu.

Casa Amatller to dom przy Passeig de Gràcia, który Josep Puig i Cadafalch przebudował w latach 1898–1900 dla producenta czekolady Antoniego Amatllera, nadając mu schodkowy szczyt pokryty płytkami ceramicznymi. Pokoje rodziny zachowały oryginalne meble i wystrój z 1900 roku; zwiedza się je z przewodnikiem lub audioprzewodnikiem.

Muzeum Sztuki Współczesnej w Barcelonie (MACBA) stoi przy Plaça dels Àngels w El Raval, w białym budynku z długą przeszkloną fasadą, zaprojektowanym przez amerykańskiego architekta Richarda Meiera i otwartym w 1995 roku. Galerie pokazują kolekcję sztuki od połowy XX wieku wraz ze zmieniającymi się wystawami czasowymi.

Palau de la Música Catalana to sala koncertowa w dzielnicy Sant Pere, zaprojektowana przez Lluísa Domènecha i Montanera i zbudowana w latach 1905–1908 dla towarzystwa chóralnego Orfeó Català. Ceglaną fasadę zdobią kolumny pokryte mozaiką i rzeźby, a widownię oświetla witrażowy świetlik; w dzień odbywa się zwiedzanie z przewodnikiem, a wieczorem koncerty.

Muzeum Erotyki w Barcelonie zajmuje wyższe piętro budynku przy La Rambli, naprzeciwko targu Boqueria, i zostało otwarte w 1997 roku jako pierwsze w Hiszpanii muzeum sztuki erotycznej. Jego kolekcja liczy około 800 obiektów, w tym rzeźby, obrazy i grafiki z różnych kultur, fotografie oraz filmy zamówione przez króla Alfonsa XIII.

Katedra w Barcelonie, pod wezwaniem Świętego Krzyża i św. Eulalii, jest siedzibą arcybiskupa Barcelony w Dzielnicy Gotyckiej. Powstała głównie między XIII a XV wiekiem, a neogotycką fasadę główną otrzymała pod koniec XIX wieku. W krypcie spoczywają relikwie św. Eulalii, a krużganek, ukończony w 1448 roku, otacza Font de les Oques.

Muzeum Czekolady (Museu de la Xocolata) prowadzi barceloński cech cukierników; otwarto je w 2000 roku na parterze dawnego klasztoru i koszar Sant Agustí w El Born. Przedstawia historię kakao i czekolady, pokazuje czekoladowe rzeźby barcelońskich budowli i postaci z opowieści oraz prowadzi warsztaty dla zwiedzających.

Muzeum Historii Barcelony, MUHBA, przedstawia dzieje miasta od rzymskiego Barcino do dziś. Jego główna siedziba przy Plaça del Rei, otwarta w 1943 roku, prowadzi pod ziemią przez odkopane ulice i warsztaty rzymskiego miasta, a następnie do średniowiecznego pałacu królewskiego z Saló del Tinell i kaplicą św. Agaty.

Dawna Synagoga w Barcelonie to niewielki kamienny budynek przy Carrer de Marlet w Call, średniowiecznej dzielnicy żydowskiej, uznany za jej główną synagogę, która przestała działać po pogromie w 1391 roku. Kupiony przez Miguela Iaffę w 1995 roku i odrestaurowany przez Associació Call de Barcelona, został udostępniony zwiedzającym w 2002 roku jako synagoga i małe muzeum.