Εξερευνήστε: Ελ Πρατ ντε Λιουβρεγάτ

Το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων της Βαρκελώνης στεγάζεται σε πρώην τραπεζικό κτίριο του 1873 στο Πασάτζε δε λα Μπάνκα, στο κάτω άκρο της Λα Ράμπλα, και άνοιξε ως μουσείο κέρινων ομοιωμάτων το 1973. Ξαναάνοιξε μετά από πλήρη ανακαίνιση τον Δεκέμβριο του 2020 και παρουσιάζει περισσότερες από 150 μορφές πραγματικών και φανταστικών προσώπων σε 28 σκηνικά.

Η Λα Ράμπλα είναι δεντροφυτεμένος πεζόδρομος που εκτείνεται σε 1,2 χλμ. από την Πλάσα δε Καταλούνια έως το Μνημείο του Κολόμβου στο Πορτ Βελ, ανάμεσα στη Γοτθική Συνοικία και το Ραβάλ. Αποτελείται από αρκετά μικρότερα τμήματα, το καθένα με το δικό του όνομα, και περνά από την αγορά της Μπουκερία, την όπερα Λισέου, ανθοπωλεία και καφέ στο πεζοδρόμιο.

Το Λος Ταράντος είναι ταμπλάο φλαμένκο στην Πλάσα Ρεϊάλ, στη Γοτθική Συνοικία της Βαρκελώνης, που άνοιξε το 1963 η Μάρτα Βιλαρδέλ και πήρε το όνομά του από το είδος φλαμένκο ταράντος και την ταινία «Λος Ταράντος», που γυρίστηκε στην πόλη. Εδώ εμφανίστηκαν ο Αντόνιο Γάδες και η Μαρούχα Γκαρίδο· σήμερα ανεβάζει σύντομες παραστάσεις περίπου 40 λεπτών, αρκετές κάθε βράδυ.

Το Ερωτικό Μουσείο της Βαρκελώνης καταλαμβάνει έναν πάνω όροφο κτιρίου στη Λα Ράμπλα, απέναντι από την αγορά της Μπουκερία, και άνοιξε το 1997 ως το πρώτο μουσείο της Ισπανίας αφιερωμένο στην ερωτική τέχνη. Η συλλογή του, με περίπου 800 αντικείμενα, περιλαμβάνει γλυπτά, πίνακες και χαρακτικά από διάφορους πολιτισμούς, φωτογραφίες και ταινίες που είχε παραγγείλει ο βασιλιάς Αλφόνσος ΙΓ΄.

Η Αρχαία Συναγωγή της Βαρκελώνης είναι μικρό πέτρινο κτίριο στην Κάρερ δε Μαρλέτ, στο Καλ, τη μεσαιωνική εβραϊκή συνοικία της πόλης, που έχει ταυτιστεί με την κύρια συναγωγή της, η οποία έπαψε να χρησιμοποιείται μετά τη σφαγή του 1391. Αγοράστηκε από τον Μιγκέλ Ιάφα το 1995 και αναστηλώθηκε από την Associació Call de Barcelona· άνοιξε στους επισκέπτες το 2002 ως συναγωγή και μικρό μουσείο.

Η Πλάσα δε Καταλούνια είναι πλατεία περίπου 50.000 τετραγωνικών μέτρων στο σημείο όπου η παλιά πόλη της Βαρκελώνης συναντά το Εϊσάμπλε του 19ου αιώνα, και όπου ξεκινούν η Λα Ράμπλα, το Πασέιγ δε Γκράσια και η Πορτάλ δε λ'Άντζελ. Έχει σιντριβάνια, ένα πλακόστρωτο ανεμολόγιο στο κέντρο της και γλυπτά καλλιτεχνών όπως οι Ζουζέπ Κλαρά, Πάμπλο Γκαργάγιο και Ζουζέπ Λιιμόνα.

Το Μουσείο Τάπιες είναι μουσείο τέχνης που ίδρυσε το 1984 ο ζωγράφος Αντόνι Τάπιες και άνοιξε το 1990 στον πρώην εκδοτικό οίκο Μοντανέρ ι Σιμόν, ένα πρώιμο μοντερνιστικό κτίριο από τούβλο και σίδερο του Λιουίς Ντομένεκ ι Μοντανέρ. Ένα μεγάλο συρμάτινο γλυπτό του Τάπιες στέφει τη στέγη, και οι αίθουσες παρουσιάζουν το έργο του μαζί με περιοδικές εκθέσεις.

Το Ενυδρείο της Βαρκελώνης είναι δημόσιο ενυδρείο στον Μολ δ'Εσπάνια στο Πορτ Βελ, το παλιό λιμάνι, που άνοιξε το 1995. Οι δεξαμενές του φιλοξενούν περίπου 11.000 ζώα με έμφαση στη μεσογειακή θαλάσσια ζωή, και το μεγάλο ωκεανάριο με καρχαρίες και σαλάχια διασχίζεται από υποβρύχια σήραγγα 80 μέτρων.

Το Altamar είναι εστιατόριο στην κορυφή του Πύργου του Σαντ Σεμπαστιά, του χαλύβδινου πύργου ύψους 78 μέτρων του 1931 που αποτελεί τον σταθμό της Μπαρθελονέτα του τελεφερίκ του Πορτ Βελ. Η αίθουσα βρίσκεται περίπου 75 μέτρα πάνω από το λιμάνι, με θέα στο λιμάνι και την πόλη, και σερβίρει μεσογειακή κουζίνα à la carte ή ως μενού γευσιγνωσίας.

Η Κάσα Αματλιέ είναι κατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, την οποία ο Ζουζέπ Πούιγ ι Καδαφάλκ ανακαίνισε μεταξύ 1898 και 1900 για τον σοκολατοποιό Αντόνι Αματλιέ, δίνοντάς της κλιμακωτό αέτωμα επενδυμένο με κεραμικά πλακίδια. Τα δωμάτια της οικογένειας διατηρούν τα αρχικά τους έπιπλα και τη διακόσμηση του 1900 και επισκέπτονται με ξενάγηση ή ηχητικό οδηγό.

Η Κάσα Μπατλό είναι κατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, την οποία ο Αντόνι Γκαουντί ανακαίνισε από το 1904 για τον Ζουζέπ Μπατλό· ανήκει στο οικοδομικό τετράγωνο μοντερνιστικών κτιρίων που είναι γνωστό ως Ίλια δε λα Ντισκόρντια. Η πρόσοψή της καλύπτεται από ψηφιδωτό με σπασμένα πλακίδια, με κολόνες που θυμίζουν κόκαλα και στέγη σε σχήμα ράχης δράκου· οι επισκέπτες περιηγούνται τον κύριο όροφο, τον φωταγωγό και την ταράτσα.

Ο καθεδρικός ναός της Βαρκελώνης, αφιερωμένος στον Τίμιο Σταυρό και την Αγία Ευλαλία, είναι η έδρα του αρχιεπισκόπου Βαρκελώνης στη Γοτθική Συνοικία. Χτίστηκε κυρίως μεταξύ 13ου και 15ου αιώνα και απέκτησε τη νεογοτθική κύρια πρόσοψή του στα τέλη του 19ου αιώνα. Η κρύπτη φυλάσσει τα λείψανα της Αγίας Ευλαλίας, και το μοναστηριακό αίθριο, που ολοκληρώθηκε το 1448, περικλείει τη Φοντ δε λες Όκες.

Το Πασέιγ δε Γκράσια είναι φαρδιά λεωφόρος στο Εϊσάμπλε που εκτείνεται από την Πλάσα δε Καταλούνια έως την Κάρερ Γκραν δε Γκράσια, χαραγμένη τον 19ο αιώνα στον παλιό δρόμο μεταξύ της Βαρκελώνης και της πόλης Γκράσια. Πλαισιώνεται από καταστήματα και μοντερνιστικά κτίρια, ανάμεσά τους η Κάσα Αματλιέ, η Κάσα Λιεό Μορέρα και η Κάσα Μπατλό και η Κάσα Μιλά του Αντόνι Γκαουντί.

Το Μουσείο Ιστορίας της Βαρκελώνης, MUHBA, παρουσιάζει την πόλη από τη ρωμαϊκή Βαρκίνο έως σήμερα. Ο κεντρικός του χώρος στην Πλάσα δελ Ρέι, που άνοιξε το 1943, οδηγεί υπόγεια μέσα από ανασκαμμένους δρόμους και εργαστήρια της ρωμαϊκής πόλης και ανεβαίνει στο μεσαιωνικό βασιλικό ανάκτορο με τη Σάλα δελ Τινέλ και το Παρεκκλήσι της Αγίας Αγάθης.

Η Κάσα Μιλά, γνωστή ως Λα Πεδρέρα, είναι πολυκατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, σχεδιασμένη από τον Αντόνι Γκαουντί και χτισμένη μεταξύ 1906 και 1912 για τον Πέρε Μιλά και τη Ροζέρ Σετζιμόν. Έχει αυτοφερόμενη κυματιστή πέτρινη πρόσοψη με μπαλκόνια από σφυρήλατο σίδερο, και οι επισκέπτες βλέπουν τις εσωτερικές αυλές, τη σοφίτα και την ταράτσα με τις γλυπτές καμινάδες.

Το Μέγαρο της Καταλανικής Μουσικής (Palau de la Música Catalana) είναι αίθουσα συναυλιών στη συνοικία Σαντ Πέρε, σχεδιασμένη από τον Λιουίς Ντομένεκ ι Μοντανέρ και χτισμένη μεταξύ 1905 και 1908 για τη χορωδιακή εταιρεία Ορφεό Καταλά. Η πλίνθινη πρόσοψή του φέρει κολόνες επενδυμένες με ψηφιδωτά και γλυπτά, και το αμφιθέατρο φωτίζεται από φεγγίτη με βιτρό· ξεναγήσεις γίνονται την ημέρα και συναυλίες το βράδυ.

Το Παλάου Μπαρό δε Κουάδρας είναι αστική κατοικία στη Λεωφόρο Διαγκονάλ, που ο Ζουζέπ Πούιγ ι Καδαφάλκ ανακαίνισε μεταξύ 1904 και 1906 για τον Μανουέλ δε Κουάδρας, πρώτο βαρόνο του Κουάδρας. Η πρόσοψη προς τη Διαγκονάλ φέρει σκαλιστή πέτρινη στοά σε νεογοτθικό ρυθμό, έργο των Ευσέμπι Αρνάου και Αλφόνς Ζουγιόλ· το κτίριο είναι έδρα του Ινστιτούτου Ραμόν Λιουλ και ο κύριος όροφός του παρουσιάζεται με ξενάγηση.

Η Σάντα Μαρία δελ Μαρ είναι εκκλησία καταλανικού γοτθικού ρυθμού στη συνοικία Ριμπέρα, χτισμένη μεταξύ 1329 και 1383 με την υποστήριξη των συντεχνιών της γειτονιάς σε σχέδια του Μπερενγκέρ δε Μονταγκούτ. Η πολιτιστική επίσκεψη προσθέτει στο ευρύχωρο τρίκλιτο εσωτερικό την κρύπτη, το μουσείο του υπερώου, τους πύργους και τις ταράτσες.

Το Ευρωπαϊκό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MEAM) είναι ιδιωτικό μουσείο σύγχρονης παραστατικής τέχνης στο Παλάου Γκόμις, ένα μέγαρο κοντά στο Μουσείο Πικάσο στη συνοικία Λα Ριμπέρα, που ξαναχτίστηκε το 1792 για τον έμπορο υφασμάτων Γκόμις. Το άνοιξε το 2011 το Ίδρυμα Fundación de las Artes y los Artistas και παρουσιάζει γλυπτική του 20ού αιώνα και παραστατική ζωγραφική και γλυπτική του 21ου αιώνα.

Το Μουσείο Ιστορίας της Καταλονίας άνοιξε το 1996 στο Παλάου δε Μαρ, μια πλίνθινη αποθήκη του 19ου αιώνα στο Πορτ Βελ και το τελευταίο κτίριο που απέμεινε από το παλιό βιομηχανικό λιμάνι της Βαρκελώνης. Η μόνιμη έκθεσή του στον δεύτερο και τον τρίτο όροφο παρουσιάζει την καταλανική ιστορία από την προϊστορία έως σήμερα, με περιοδικές εκθέσεις στον πρώτο όροφο.