Εξερευνήστε: Λούξορ

Ο Ναός του Λούξορ βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Νείλου στο κέντρο του Λούξορ και χτίστηκε κυρίως από τον Αμένωφι Γ΄ και τον Ραμσή Β΄ από το 1400 π.Χ. περίπου. Ένας μοναδικός οβελίσκος και κολοσσικά αγάλματα του Ραμσή Β΄ πλαισιώνουν τον πυλώνα της εισόδου του. Στο εσωτερικό υπάρχουν αυλές με κιονοστοιχίες, τοιχογραφίες της ρωμαϊκής εποχής και το Τζαμί Αμπού Χαγκάγκ, χτισμένο μέσα στα ερείπια.

Η Λεωφόρος των Σφιγγών είναι η πομπική οδός μήκους 2,7 χλμ. που ένωνε το Καρνάκ με τον Ναό του Λούξορ στην αρχαία Θήβα και χρησιμοποιούνταν για τη Γιορτή του Οπέτ. Οι περισσότερες σφίγγες της χρονολογούνται από τον Νεκτανεβώ Α΄ τον 4ο αιώνα π.Χ.· μετά από δεκαετίες ανασκαφών άνοιξε ξανά το 2021 ως πεζόδρομος με αγάλματα σφιγγών και κριών.

Το Καρνάκ είναι ένα τεράστιο συγκρότημα ναών στην ανατολική όχθη του Νείλου, περίπου 2,5 χλμ. βόρεια του κέντρου του Λούξορ, αφιερωμένο κυρίως στον θεό Άμμωνα. Η κατασκευή ξεκίνησε επί Σενουσρέτ Α΄ γύρω στο 1950 π.Χ. και συνεχίστηκε ως την πτολεμαϊκή περίοδο. Οι επισκέπτες περνούν από πυλώνες, αυλές, οβελίσκους και τη Μεγάλη Υπόστυλη Αίθουσα με τους 134 κίονές της.

Οι Κολοσσοί του Μέμνονα είναι δύο καθιστά πέτρινα αγάλματα του φαραώ Αμένωφι Γ΄ στη δυτική όχθη του Λούξορ, ύψους περίπου 18 μέτρων, σκαλισμένα γύρω στο 1350 π.Χ. Στέκονταν κάποτε στην είσοδο του νεκρικού του ναού, από τον οποίο ελάχιστα σώζονται πάνω από το έδαφος. Έλληνες και Ρωμαίοι επισκέπτες άφησαν πάνω τους περισσότερες από 100 επιγραφές.

Ο Νεκρικός Ναός του Σέτι Α΄ βρίσκεται στο βόρειο άκρο της δυτικής όχθης του Λούξορ, κοντά στην Κούρνα. Ο Σέτι Α΄ άρχισε να τον χτίζει γύρω στο 1290 π.Χ. και ο γιος του Ραμσής Β΄ τον ολοκλήρωσε· η στοά με τους κίονες και οι αίθουσες του, καλυμμένες με ανάγλυφα, εξυπηρετούσαν τη λατρεία του βασιλιά και του Άμμωνα, και οι πλίνθινοι τοίχοι των αποθηκών του διαγράφονται γύρω του.

Το Ραμεσσείο είναι ο νεκρικός ναός του Ραμσή Β΄ στη δυτική όχθη του Λούξορ, χτισμένος τον 13ο αιώνα π.Χ. Σώζονται τμήματα της υπόστυλης αίθουσάς του, μια σειρά από οσιρικούς πεσσούς και τα πεσμένα θραύσματα ενός κολοσσικού αγάλματος του βασιλιά. Ανάγλυφα στους πυλώνες απεικονίζουν τη Μάχη του Καντές, και πλίνθινες αποθήκες περιβάλλουν τον ναό.

Το Σπίτι του Χάουαρντ Κάρτερ είναι το θολωτό πλίνθινο σπίτι στη δυτική όχθη του Λούξορ που έχτισε ο Βρετανός αρχαιολόγος το 1910 και στο οποίο ζούσε όταν βρήκε τον τάφο του Τουταγχαμών το 1922. Άνοιξε ως μουσείο το 2009 και αναστηλώθηκε το 2022· ένα αντίγραφο του ταφικού θαλάμου του Τουταγχαμών βρίσκεται στον περίβολο.

Το Μεντινέτ Χαμπού είναι ο νεκρικός ναός του Ραμσή Γ΄ στη δυτική όχθη του Λούξορ, χτισμένος τον 12ο αιώνα π.Χ. μέσα σε έναν περιτειχισμένο περίβολο με είσοδο από έναν πυλώνα-πύργο με πρότυπο ένα συριακό φρούριο. Οι πυλώνες και οι τοίχοι του φέρουν βαθιά χαραγμένα ανάγλυφα με τους πολέμους του βασιλιά, μεταξύ αυτών μάχες εναντίον των Λαών της Θάλασσας, και ορισμένες οροφές διατηρούν τα αρχικά τους χρώματα.

Οι Τάφοι των Ευγενών στο Σέιχ Αμπντ ελ-Κούρνα, στη δυτική όχθη του Λούξορ, είναι λαξευτοί τάφοι αξιωματούχων του Νέου Βασιλείου, σκαμμένοι στην πλαγιά κάτω από τους γκρεμούς της Θήβας. Οι επισκέπτες μπορούν να μπουν σε τάφους όπως εκείνοι του Ρεχμιρέ, του Σεννεφέρ, του Ραμόζε, του Νάχτ και του Μέννα, των οποίων οι ζωγραφισμένοι τοίχοι δείχνουν γεωργία, συμπόσια, τέχνες και ταφικές τελετές.

Το Ντέιρ ελ-Μεντίνα είναι το χωριό των τεχνιτών που λάξευαν και διακοσμούσαν τους βασιλικούς τάφους του Νέου Βασιλείου, στη δυτική όχθη του Λούξορ, κατοικημένο από το 1550 περίπου ως το 1080 π.Χ. Οι επισκέπτες βλέπουν τα πέτρινα θεμέλια περίπου 70 σπιτιών, ζωγραφισμένους τάφους των εργατών στην πλαγιά και έναν μικρό πτολεμαϊκό ναό της Άθωρ.

Ο Ναός της Χατσεψούτ είναι νεκρικός ναός στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι στη δυτική όχθη του Λούξορ, χτισμένος για τη γυναίκα φαραώ Χατσεψούτ τον 15ο αιώνα π.Χ. Τρεις αναβαθμίδες με κιονοστοιχίες, ενωμένες με κεκλιμένα επίπεδα, υψώνονται μπροστά στους ασβεστολιθικούς γκρεμούς. Τα ανάγλυφά του απεικονίζουν την αποστολή στη χώρα του Πουντ και τη θεία γέννηση της βασίλισσας.

Η Κοιλάδα των Βασιλισσών είναι χώρος ταφής στη δυτική όχθη του Λούξορ, όπου θάφτηκαν βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες της 18ης ως 20ής Δυναστείας μεταξύ 1550 και 1130 π.Χ. περίπου. Περισσότεροι από 90 τάφοι είναι γνωστοί στο κύριο ουάντι. Ανάμεσά τους είναι ο ζωγραφισμένος τάφος της Νεφερτάρι, συζύγου του Ραμσή Β΄, που βρήκε το 1904 ο Ερνέστο Σκιαπαρέλι.

Η Κοιλάδα των Βασιλέων είναι ένα ερημικό ουάντι στη δυτική όχθη του Λούξορ, όπου λαξεύτηκαν τάφοι για φαραώ και ευγενείς του Νέου Βασιλείου, από το 1539 περίπου ως το 1075 π.Χ. Είναι γνωστοί περίπου 65 τάφοι και θάλαμοι, μεταξύ αυτών εκείνος του Τουταγχαμών. Μια εναλλασσόμενη επιλογή τάφων είναι ανοιχτή, με ζωγραφισμένους διαδρόμους που κατεβαίνουν στους ταφικούς θαλάμους.