Odkryj: Luksor

Świątynia w Luksorze stoi na wschodnim brzegu Nilu w centrum Luksoru i została zbudowana głównie przez Amenhotepa III i Ramzesa II od około 1400 roku p.n.e. Pylon wejściowy flankują pojedynczy obelisk i kolosalne posągi Ramzesa II. Wewnątrz znajdują się dziedzińce z kolumnadami, malowidła ścienne z czasów rzymskich i Meczet Abu al-Haggaga wbudowany w ruiny.

Aleja Sfinksów to 2,7-kilometrowa droga procesyjna, która łączyła Karnak ze świątynią w Luksorze w starożytnych Tebach i służyła podczas Święta Opet. Większość jej sfinksów pochodzi z czasów Nektanebo I z IV wieku p.n.e.; po dziesięcioleciach wykopalisk w 2021 roku ponownie otwarto ją jako promenadę obrzeżoną posągami sfinksów i baranów.

Karnak to rozległy zespół świątynny na wschodnim brzegu Nilu, około 2,5 km na północ od centrum Luksoru, poświęcony głównie bogu Amonowi. Budowę rozpoczęto za Senusereta I około 1950 roku p.n.e. i kontynuowano aż do okresu ptolemejskiego. Zwiedzający przechodzą przez pylony, dziedzińce, obok obelisków i przez Wielką Salę Hypostylową z jej 134 kolumnami.

Kolosy Memnona to dwa siedzące kamienne posągi faraona Amenhotepa III na zachodnim brzegu Luksoru, o wysokości około 18 metrów, wykute około 1350 roku p.n.e. Stały niegdyś u wejścia do jego świątyni grobowej, z której niewiele zachowało się nad ziemią. Greccy i rzymscy podróżnicy pozostawili na nich ponad 100 inskrypcji.

Świątynia grobowa Setiego I stoi na północnym krańcu zachodniego brzegu Luksoru w pobliżu Kurny. Seti I rozpoczął jej budowę około 1290 roku p.n.e., a jego syn Ramzes II ją ukończył; jej kolumnowy portyk i pokryte reliefami sale służyły kultowi króla i Amona, a wokół zaznaczono zarys murów jej magazynów z cegły mułowej.

Ramesseum to świątynia grobowa Ramzesa II na zachodnim brzegu Luksoru, zbudowana w XIII wieku p.n.e. Zachowały się części sali hypostylowej, rząd filarów ozyriańskich i przewrócone fragmenty kolosalnego posągu króla. Reliefy na pylonach przedstawiają bitwę pod Kadesz, a świątynię otaczają magazyny z cegły mułowej.

Dom Howarda Cartera to kryty kopułą dom z cegły mułowej na zachodnim brzegu Luksoru, który brytyjski archeolog zbudował w 1910 roku i w którym mieszkał, gdy w 1922 roku odkrył grobowiec Tutanchamona. W 2009 roku został otwarty jako muzeum, a w 2022 roku odrestaurowany; na jego terenie znajduje się replika komory grobowej Tutanchamona.

Medinet Habu to świątynia grobowa Ramzesa III na zachodnim brzegu Luksoru, zbudowana w XII wieku p.n.e. w otoczonym murem obrębie, do którego wchodzi się przez budynek bramny wzorowany na syryjskiej twierdzy. Jej pylony i ściany pokrywają głęboko rzeźbione reliefy wojen króla, w tym bitew z Ludami Morza, a niektóre stropy zachowały oryginalne barwy.

Grobowce Dostojników w Szejk Abd el-Kurna na zachodnim brzegu Luksoru to wykute w skale grobowce urzędników Nowego Państwa, wydrążone w zboczu poniżej tebańskich klifów. Zwiedzający mogą wejść do grobowców takich jak grobowce Rechmire, Sennefera, Ramose, Nachta i Menny, których malowane ściany przedstawiają rolnictwo, uczty, rzemiosło i obrzędy pogrzebowe.

Deir el-Medina to wieś rzemieślników, którzy wykuwali i zdobili królewskie grobowce Nowego Państwa, na zachodnim brzegu Luksoru, zamieszkana od około 1550 do 1080 roku p.n.e. Zwiedzający oglądają kamienne fundamenty około 70 domów, malowane grobowce robotników na zboczu wzgórza i niewielką ptolemejską świątynię Hathor.

Świątynia Hatszepsut to świątynia grobowa w Deir el-Bahari na zachodnim brzegu Luksoru, zbudowana dla kobiety-faraona Hatszepsut w XV wieku p.n.e. Trzy tarasy z kolumnadami połączone rampami wznoszą się na tle wapiennych klifów. Jej reliefy przedstawiają wyprawę do krainy Punt i boskie narodziny królowej.

Dolina Królowych to miejsce pochówku na zachodnim brzegu Luksoru, gdzie od około 1550 do 1130 roku p.n.e. chowano królowe, książęta i księżniczki z XVIII–XX dynastii. W głównym wadi znanych jest ponad 90 grobowców. Wśród nich jest malowany grobowiec Nefertari, żony Ramzesa II, odkryty w 1904 roku przez Ernesta Schiaparellego.

Dolina Królów to pustynne wadi na zachodnim brzegu Luksoru, w którym wykuwano w skale grobowce faraonów i dostojników Nowego Państwa, od około 1539 do 1075 roku p.n.e. Znanych jest około 65 grobowców i komór, w tym grobowiec Tutanchamona. Udostępniany jest zmieniający się wybór grobowców, z malowanymi korytarzami prowadzącymi w dół do komór grobowych.