Εξερευνήστε: Πάολα

Το Φρούριο Ρινέλα είναι βικτοριανή παράκτια πυροβολαρχία που έχτισαν οι Βρετανοί το 1878–1886 για να στεγάσει ένα μοναδικό πυροβόλο Armstrong 100 τόνων, ένα από τα μόλις δύο τέτοια πυροβόλα που σώζονται στον κόσμο. Η πυροβολαρχία διατηρεί το πυροβόλο στη θέση του μαζί με πυριτιδαποθήκες, στρατώνες και τα ατμοκίνητα μηχανήματα που το γέμιζαν, και λειτουργεί ως μουσείο με ξεναγούς σε ενδυμασίες εποχής.

Το Φρούριο του Αγίου Έλμου είναι αστεροειδές φρούριο χτισμένο το 1552 στην άκρη της χερσονήσου Σιμπέρας, πριν υπάρξει η Βαλέτα. Έπεσε μετά από έναν μήνα βομβαρδισμών στη Μεγάλη Πολιορκία του 1565 και ξαναχτίστηκε και επεκτάθηκε από τους Ιππότες. Σήμερα στεγάζει το Εθνικό Πολεμικό Μουσείο, τα εκθέματα του οποίου εκτείνονται από την προϊστορία ως τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ αυτών και ο Σταυρός του Γεωργίου που απονεμήθηκε στη Μάλτα το 1942.

Η Γαλάζια Σπηλιά είναι φυσική θαλάσσια αψίδα και σύμπλεγμα σπηλαίων στους ασβεστολιθικούς γκρεμούς της νότιας ακτής της Μάλτας, κάτω από τους βράχους του Κρέντι. Μικρές βάρκες ξεκινούν από τον όρμο Wied iż-Żurrieq για τις σπηλιές, όπου το φως του ήλιου, αντανακλώμενο στον λευκό αμμώδη βυθό, βάφει το νερό βαθύ μπλε, πιο έντονο το πρωί. Η αψίδα φαίνεται επίσης από ένα σημείο θέας στον παραλιακό δρόμο.

Ο Χάτζαρ Κιμ είναι μεγαλιθικός ναός χτισμένος περίπου μεταξύ 3600 και 3200 π.Χ. σε μια ράχη πάνω από τη νότια ακτή της Μάλτας και αποτελεί μέρος Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η πρόσοψη και οι θάλαμοί του χρησιμοποιούν μερικούς από τους μεγαλύτερους λίθους των μαλτέζικων ναών, έναν από αυτούς μήκους περίπου επτά μέτρων. Η Αφροδίτη της Μάλτας και οι καθιστές «παχιές μορφές» που βρέθηκαν εδώ βρίσκονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Η Μνάιντρα είναι ομάδα τριών μεγαλιθικών ναών χτισμένων περίπου μεταξύ 3600 και 2500 π.Χ. σε μια κοιλότητα πάνω από τη θάλασσα, 500 μέτρα κάτω από τον Χάτζαρ Κιμ, και αποτελεί μέρος Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο κάτω ναός είναι ευθυγραμμισμένος με τον ήλιο: στις ισημερίες το πρώτο φως περνά κατευθείαν από την κύρια είσοδό του, και στα ηλιοστάσια πέφτει στις άκρες πέτρινων πλακών στο εσωτερικό.

Η Ροτόντα της Μόστα, η ενοριακή εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, χτίστηκε το 1833–1860 από τους ίδιους τους χωρικούς σε σχέδια του Τζόρτζιο Γκρονιέ ντε Βασέ με πρότυπο το Πάνθεον της Ρώμης. Ο τρούλος της χωρίς στηρίγματα είναι από τους μεγαλύτερους στην Ευρώπη. Στις 9 Απριλίου 1942 μια γερμανική βόμβα διαπέρασε τον τρούλο κατά τη Λειτουργία και δεν εξερράγη· ένα αντίγραφό της εκτίθεται στο σκευοφυλάκιο.

Το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στεγάζεται στο Palazzo Vilhena, γαλλικό μπαρόκ ανάκτορο χτισμένο το 1726–1728 για τον Μεγάλο Μάγιστρο Αντόνιο Μανουέλ ντε Βιλένα σε σχέδια του Σαρλ Φρανσουά ντε Μοντιόν. Άνοιξε το 1973 και εκθέτει πετρώματα, ορυκτά και απολιθώματα, όστρακα, έντομα, καθώς και τα πουλιά, τα θηλαστικά και τη θαλάσσια ζωή των νησιών της Μάλτας.

Ο Καθεδρικός Ναός της Μντίνα, αφιερωμένος στον Απόστολο Παύλο, ξαναχτίστηκε το 1697–1702 σε σχέδια του Λορέντσο Γκαφά, αφού ένας σεισμός κατέστρεψε τη μεσαιωνική εκκλησία το 1693. Η παράδοση τον τοποθετεί εκεί όπου ο Ρωμαίος διοικητής Πόπλιος συνάντησε τον Απόστολο Παύλο. Στο εσωτερικό υπάρχουν δάπεδο από μαρμάρινες ταφόπλακες, τρούλος ζωγραφισμένος με σκηνές από τη ζωή του Παύλου και η Μεταστροφή του Αγίου Παύλου του Μάτια Πρέτι στην αψίδα.

Η Πύλη της Μντίνα είναι η μπαρόκ κύρια είσοδος της τειχισμένης πόλης, χτισμένη το 1724 επί Μεγάλου Μαγίστρου Αντόνιο Μανουέλ ντε Βιλένα σε σχέδια του Γάλλου μηχανικού Σαρλ Φρανσουά ντε Μοντιόν. Μια πέτρινη γέφυρα διασχίζει την ξηρή τάφρο ως την πύλη, η εξωτερική όψη της οποίας φέρει το οικόσημο του Βιλένα και η εσωτερική ανάγλυφα των Αγίων Παύλου, Ποπλίου και Αγάθης.

Οι Κατακόμβες Τα' Μπίστρα είναι ταφικό συγκρότημα της ύστερης ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής, του 4ου έως 6ου αιώνα μ.Χ., στα περίχωρα της Μόστα, λαξευμένο στον βράχο σε μια σειρά ξεχωριστών τάφων. Ανακαλύφθηκαν ξανά το 1891 και αναστηλώθηκαν από τη Heritage Malta· περιλαμβάνουν τάφους με παράθυρο, τάφους με θόλο και τράπεζες αγάπης για νεκρόδειπνα, που σήμερα τα βλέπει κανείς από έναν φωτισμένο διάδρομο.

Το Παλάτσο Φάλσον είναι μεσαιωνικό μέγαρο στη Μντίνα, χτισμένο τον 13ο αιώνα και επεκταμένο τον 15ο, με γοτθικές πόρτες και παράθυρα γύρω από μια μικρή αυλή. Από το 1927 ως το 1962 ήταν η κατοικία του συλλέκτη Όλοφ Γκόλχερ, και η συλλογή του από πίνακες, ασημικά, όπλα και πανοπλίες, έπιπλα, χαλιά και βιβλία παρουσιάζεται στις αίθουσες ως σπίτι-μουσείο.

Η Μονή των Καρμηλιτών στη Μντίνα ενώνει τη μπαρόκ εκκλησία του Ευαγγελισμού, χτισμένη μεταξύ 1660 και 1675 σε σχέδια του Φραντσέσκο Σαμούτ, με μια μονή όπου ζουν ακόμη Καρμηλίτες μοναχοί. Οι επισκέπτες βλέπουν την εκκλησία, το περιστύλιο, την τράπεζα, την κουζίνα και τα κελιά των μοναχών. Η εξέγερση των Μαλτέζων κατά της γαλλικής κυριαρχίας ξεκίνησε μπροστά της στις 2 Σεπτεμβρίου 1798.

Το Μουσείο του Καθεδρικού της Μντίνα στεγάζεται στο πρώην επισκοπικό ιεροδιδασκαλείο, μπαρόκ κτίριο του 1733–1742 του Αντρέα Μπέλι απέναντι από τον καθεδρικό. Οι συλλογές του περιλαμβάνουν ξυλογραφίες και χαλκογραφίες του Άλμπρεχτ Ντύρερ, νομίσματα από την αρχαιότητα ως την εποχή των Ιπποτών, εκκλησιαστικά ασημικά, άμφια, χειρόγραφα και πίνακες Μαλτέζων και Ιταλών καλλιτεχνών.

Η Domvs Romana διατηρεί τα ερείπια μιας πλούσιας ρωμαϊκής αστικής κατοικίας του 1ου αιώνα π.Χ., που βρέθηκε το 1881 λίγο έξω από τα τείχη της Μντίνα. Τα πολύχρωμα ψηφιδωτά δάπεδά της, ανάμεσά τους μια σκηνή με περιστέρια που πίνουν από ένα δοχείο, εκτίθενται στη θέση τους, μαζί με μαρμάρινα αγάλματα της αυτοκρατορικής οικογένειας και αντικείμενα καθημερινής χρήσης, σε ένα νεοκλασικό μουσειακό κτίριο του 1882.

Η Βασιλική του Αγίου Παύλου στο Ραμπάτ χτίστηκε μεταξύ 1653 και 1683, σε σχέδια που αποδίδονται στον Φραντσέσκο Μπουοναμίτσι και ολοκληρώθηκαν από τον Λορέντσο Γκαφά, πάνω από τη σπηλιά όπου, κατά την παράδοση, έμεινε ο Απόστολος Παύλος μετά το ναυάγιό του το 60 μ.Χ. Το παρεκκλήσι του Αγίου Ποπλίου δίπλα της είναι παλαιότερο, και η σπηλιά από κάτω φιλοξενεί ένα μαρμάρινο άγαλμα του αγίου.

Το Μουσείο Βινιακούρ στεγάζεται στη μπαρόκ κατοικία των εφημερίων των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη στο Ραμπάτ, που ιδρύθηκε επί Μεγάλου Μαγίστρου Αλόφ ντε Βινιακούρ στις αρχές του 17ου αιώνα. Συνδέεται με τη Σπηλιά του Αγίου Παύλου, όπου κατά την παράδοση έζησε ο Απόστολος στη Μάλτα, και παρουσιάζει πίνακες του Μάτια Πρέτι και του Αντουάν Φαβρέ, κατακόμβες και καταφύγια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι Κατακόμβες του Αγίου Παύλου είναι ομάδα υπόγειων νεκροταφείων λαξευμένων στον βράχο έξω από τα τείχη της ρωμαϊκής πόλης Μελίτη, που χρησιμοποιήθηκαν από τον 3ο αιώνα μ.Χ. για ειδωλολατρικές, εβραϊκές και χριστιανικές ταφές. Σε περισσότερους από 20 τάφους μπορεί κανείς να μπει· ο μεγαλύτερος έχει δύο στρογγυλές τράπεζες αγάπης λαξευμένες στον βράχο, όπου γίνονταν τα νεκρόδειπνα.