Odkryj: Ateny

Narodowe Muzeum Archeologiczne przy ulicy Patission gromadzi znaleziska ze stanowisk w całej Grecji, od prehistorii do późnej starożytności, w neoklasycystycznym budynku ukończonym w 1889 roku. Wśród eksponatów są złota Maska Agamemnona z Myken, brązowy posąg boga z przylądka Artemizjon, figurki cykladzkie i fragmenty mechanizmu z Antykithiry.

Plac Monastiraki to ruchliwy plac na starym mieście w Atenach, poniżej północnego zbocza Akropolu. Nazwę wziął od małego kościoła Pantanassa na jego środku, a otaczają go XVIII-wieczny meczet Tzistarakisa i stacja metra Monastiraki. Odchodzą od niego ulice dzielnicy pchlego targu.

Biblioteka Hadriana to ruiny dużego kompleksu zbudowanego przez cesarza rzymskiego Hadriana w 132 roku n.e. po północnej stronie Akropolu, obok placu Monastiraki. Zwiedzający oglądają korynckie kolumny jego zachodniej fasady, pozostałości dziedzińca z kolumnadą i sal, w których przechowywano zwoje papirusu, oraz ruiny trzech kościołów wznoszonych tu od V wieku.

Katedra Metropolitalna Zwiastowania to katedra arcybiskupa Aten i całej Grecji przy placu Mitropoleos. Król Otto i królowa Amalia położyli jej kamień węgielny w 1842 roku, a konsekrowano ją w 1862 roku; zbudowano ją częściowo z marmuru z rozebranych kościołów. Wewnątrz znajdują się grobowce świętej Filotei i patriarchy Grzegorza V.

Agora rzymska to plac targowy na północ od Akropolu, zbudowany pod koniec I wieku p.n.e. z darowizn Juliusza Cezara i Augusta. Do dziedzińca, niegdyś otoczonego stoami i sklepami, wchodzi się przez dorycką Bramę Ateny Archegetis, a na terenie znajdują się też ośmioboczna marmurowa Wieża Wiatrów, wieża zegarowa z I wieku p.n.e., i XV-wieczny meczet Fethiye.

Starożytna Agora poniżej północnego zbocza Akropolu była głównym placem klasycznych Aten, służącym jako targ, miejsce zgromadzeń i sądów. Na terenie znajdują się dorycka Świątynia Hefajstosa z V wieku p.n.e. i Stoa Attalosa, odbudowana w latach 50. XX wieku, w której mieści się Muzeum Starożytnej Agory.

Parlament Grecji obraduje w Starym Pałacu Królewskim przy placu Syntagma, neoklasycystycznym budynku zaprojektowanym przez Friedricha von Gärtnera dla króla Ottona, zbudowanym w latach 1836–1843 i używanym przez parlament od 1929 roku. Wnętrza nie są udostępniane zwiedzającym; z placu widać Grób Nieznanego Żołnierza przed budynkiem i cogodzinną zmianę warty ewzonów.

Akropol to skalista cytadela nad centrum Aten, od VIII wieku p.n.e. sanktuarium bogini Ateny. Jego główne budowle pochodzą z V wieku p.n.e., z czasów Peryklesa: Partenon, brama Propyleje, Erechtejon z portykiem Kariatyd i mała Świątynia Ateny Nike.

Muzeum Benaki założył w 1930 roku Antonis Benakis, ku pamięci swojego ojca Emmanuela, w rodzinnej rezydencji naprzeciwko Ogrodu Narodowego w Atenach. Główny budynek przedstawia sztukę i kulturę grecką od prehistorii do czasów współczesnych; inne kolekcje przeniesiono do osobnych oddziałów po ponownym otwarciu muzeum w 2000 roku.

Ogród Narodowy to 15,5-hektarowy park publiczny za budynkiem Parlamentu Grecji w centrum Aten. Królowa Amalia zamówiła go w 1838 roku jako Ogród Królewski, a założył go agronom Friedrich Schmidt, sprowadzając setki gatunków roślin. Ocienione ścieżki prowadzą obok stawów, fragmentów antycznych kolumn i mozaik, małego wybiegu dla zwierząt i popiersi greckich poetów.

Odeon Heroda Attyka to rzymski kamienny teatr na południowo-zachodnim zboczu Akropolu, zbudowany w 161 roku n.e. przez Heroda Attyka ku pamięci jego żony Regilli. Zachowała się trzykondygnacyjna ściana frontowa, marmurowe siedzenia odrestaurowano w latach 50. XX wieku, a teatr jest główną sceną Festiwalu Ateńskiego; poza przedstawieniami ogląda się go ze ścieżki wzdłuż południowego zbocza Akropolu.

Muzeum Sztuki Cykladzkiej założono w 1986 roku dla kolekcji Nikolaosa i Dolly Goulandrisów. Prezentuje marmurowe figurki i naczynia z wysp Cyklad z III tysiąclecia p.n.e. oraz sztukę starożytnej Grecji i Cypru, a na wystawy czasowe wykorzystuje neoklasycystyczną rezydencję Stathatosa przy alei Wasilissis Sofias.

Łuk Hadriana to marmurowa brama przy alei Amalias w Atenach, zbudowana około 131–132 roku n.e., gdy poświęcono pobliską Świątynię Zeusa Olimpijskiego. Dwie inskrypcje na jego bokach wymieniają Tezeusza i cesarza Hadriana jako założycieli miasta. Łuk stoi przy drodze i ogląda się go z chodnika.

Likabettos to wapienne wzgórze, którego szczyt o wysokości 277 metrów jest najwyższym punktem centrum Aten; niższe zbocza porastają sosnowe lasy. Zwiedzający wchodzą ścieżką lub wjeżdżają kolejką linowo-terenową z ulicy Aristippou w dzielnicy Kolonaki. Na szczycie znajdują się XIX-wieczna kaplica Świętego Jerzego, restauracja i widok na miasto aż po morze.

Budowę Świątyni Zeusa Olimpijskiego, czyli Olimpiejonu, rozpoczęto w VI wieku p.n.e., a ukończono za panowania cesarza rzymskiego Hadriana w II wieku n.e. Z jej 104 kolumn korynckich 15 wciąż stoi, a szesnasta leży tam, gdzie upadła w 1852 roku. Na skraju terenu stoi Łuk Hadriana.

Muzeum Bizantyjskie i Chrześcijańskie przy alei Wasilissis Sofias założono w 1914 roku, a później przeniesiono do Villi Ilissia, zbudowanej w 1848 roku przez Stamatiosa Kleanthisa dla księżnej Plaisance. Posiada ponad 25 000 obiektów od III wieku n.e. do późnego średniowiecza: ikony, freski, rękopisy, tkaniny i ceramikę. W 2004 roku dobudowano nowe skrzydło.

Wzgórze Filopapposa, zwane też Wzgórzem Muz, to porośnięte sosnami wzgórze na południowy zachód od Akropolu. Na szczycie stoi marmurowy pomnik grobowy Filopapposa, księcia Kommageny, zbudowany w latach 114–116 n.e. Brukowane ścieżki prowadzą obok antycznych pozostałości do punktów widokowych na Akropol, Ateny i morze w stronę Pireusu.

Stadion Panatenajski, zwany też Kallimarmaro, to stadion w kształcie podkowy zbudowany w całości z marmuru. Wytyczony około 330 roku p.n.e. i przebudowany w marmurze przez Heroda Attyka w II wieku n.e., został odrestaurowany na pierwsze nowożytne igrzyska olimpijskie w 1896 roku. Zwiedzający przechodzą po bieżni, wchodzą na trybuny i oglądają małe muzeum pochodni i plakatów olimpijskich.