Odkryj: Wenecja

Fondazione Prada wykorzystuje Ca' Corner della Regina, pałac nad Canal Grande w dzielnicy Santa Croce, jako wenecką siedzibę czasowych wystaw sztuki współczesnej. Pałac stoi w miejscu, gdzie w 1454 roku urodziła się Caterina Cornaro, późniejsza królowa Cypru; odbudował go w 1724 roku Domenico Rossi, a na piano nobile zachowały się freski z jej życia.

Ca' Pesaro to barokowy marmurowy pałac nad Canal Grande, zaprojektowany przez Baldassarego Longhenę w połowie XVII wieku i ukończony przez Giana Antonia Gaspariego w 1710 roku. Mieści Międzynarodową Galerię Sztuki Nowoczesnej, zbudowaną w dużej mierze z dzieł kupionych na pierwszych Biennale w Wenecji, a na najwyższym piętrze Muzeum Sztuki Orientalnej.

Most Rialto to najstarszy z czterech mostów na Canal Grande, łączący dzielnice San Marco i San Polo. Obecny jednoprzęsłowy most kamienny zaprojektował Antonio da Ponte i zbudowano go w latach 1588–1591 w miejsce wcześniejszych mostów drewnianych. Dwie rampy z rzędami sklepów prowadzą do centralnego portyku.

Muzeum Historii Naturalnej w Wenecji zajmuje Fondaco dei Turchi, XIII-wieczny wenecko-bizantyjski pałac nad Canal Grande, który w latach 1621–1838 służył jako dom handlowy kupców tureckich. Muzeum od 1923 roku, pokazuje skamieniałości, w tym szkielet dinozaura Ouranosaurus, szkielety wielorybów oraz zbiory zoologiczne i etnograficzne.

Muzeum Fortuny zajmuje Palazzo Pesaro degli Orfei, XV-wieczny gotycki pałac przy Campo San Beneto, gdzie urodzony w Hiszpanii artysta Mariano Fortuny urządził w 1898 roku pracownię, a później dom i warsztat tkacki. W jego salach prezentowane są jego obrazy, drukowane jedwabie i aksamity, lampy i projekty scenograficzne; pałac przekazano miastu w 1956 roku.

Dom Carla Goldoniego to gotycki Palazzo Centani w dzielnicy San Polo, w którym w 1707 roku urodził się dramaturg Carlo Goldoni. Dziedziniec z XV-wiecznymi otwartymi schodami i rzeźbioną cembrowiną studni prowadzi do małego muzeum poświęconego jego życiu i teatrowi, z odtworzonym XVIII-wiecznym teatrem lalek, oraz do biblioteki studiów teatralnych.

Santa Maria Gloriosa dei Frari to duży ceglany gotycki kościół franciszkanów w dzielnicy San Polo, budowany w XIV i XV wieku i konsekrowany w 1492 roku. Wewnątrz znajdują się Wniebowzięcie Tycjana w ołtarzu głównym i jego Madonna Pesaro, rzeźbione stalle zakonne oraz pomniki kilku dożów, Tycjana i Canovy.

Palazzo Contarini del Bovolo to XV-wieczny pałac w pobliżu Campo Manin, znany z zewnętrznych schodów spiralnych, Scala Contarini del Bovolo, dobudowanych około 1499 roku. Jego 80 stopni wije się wewnątrz 26-metrowej cylindrycznej wieży z cegły i kamienia istryjskiego, otwartej arkadami, aż do loggii z widokiem na dachy Wenecji.

Da Vinci Interactive Museum wypełnia sale Scoletta di San Rocco, zbudowanej w 1494 roku jako pierwsza siedziba Bractwa San Rocco obok późniejszej Scuola Grande. Zwiedzający mogą obsługiwać modele maszyn Leonarda da Vinci w pełnej skali, od machin wojennych po maszyny latające, z objaśnieniami w kilku językach.

Scuola Grande di San Rocco to siedziba świeckiego bractwa założonego w 1478 roku, w marmurowym renesansowym budynku w dzielnicy San Polo ukończonym w 1560 roku. Jej sale pokrywają obrazy Tintoretta i jego warsztatu, powstałe w latach 1564–1587, w tym wielkie Ukrzyżowanie w Sala dell'Albergo.

Teatro La Fenice to opera w Wenecji przy Campo San Fantin, zaprojektowana przez Giannantonia Selvę i otwarta w 1792 roku. Jej nazwa, „feniks”, pasuje do teatru odbudowanego po pożarach w 1836 i 1996 roku; prapremiery miały tu opery Rossiniego, Belliniego i Verdiego. Zwiedzanie w ciągu dnia prowadzi przez złoconą widownię, foyer i wystawę o Marii Callas.

Muzeum Żydowskie w Wenecji założyła w 1954 roku gmina żydowska obok dwóch najstarszych synagog przy Campo del Ghetto Nuovo, w getcie utworzonym w 1516 roku. Jego sale wystawowe są zamknięte z powodu renowacji, która podwoi ich powierzchnię; w tym czasie kasa organizuje zwiedzanie z przewodnikiem zabytkowych synagog getta.

Palazzo Grassi to klasycystyczny pałac nad Canal Grande obok Campo San Samuele, zaprojektowany przez Giorgia Massariego dla rodziny Grassi i zbudowany w latach 1748–1772. Kupiony przez François Pinaulta w 2005 roku i przebudowany przez Tadao Andō, prezentuje czasowe wystawy sztuki współczesnej z Kolekcji Pinault.

Muzeum Muzyki mieści się w zdesakralizowanym kościele San Maurizio, przebudowanym w latach 1795–1806 według klasycystycznego projektu Giannantonia Selvy, architekta La Fenice. Utworzone przez kolekcjonera Artemia Versariego i zespół Interpreti Veneziani, pokazuje instrumenty smyczkowe takich mistrzów jak Amati, Guadagnini i Goffriller, wokół Antonia Vivaldiego i jego epoki.

Museo Correr to miejskie muzeum sztuki i historii Wenecji przy placu św. Marka, w Skrzydle Napoleońskim i Procuratie Nuove. Wyrosło z kolekcji, którą Teodoro Correr zapisał miastu w 1830 roku, i pokazuje rzeźby Antonia Canovy, klasycystyczne sale dawnego pałacu królewskiego oraz obrazy Giovanniego Belliniego i Carpaccia.

Wieża Zegarowa św. Marka to wczesnorenesansowa wieża po północnej stronie placu św. Marka, zbudowana w latach 90. XV wieku nad bramą prowadzącą do Merceria. Jej niebiesko-złota tarcza pokazuje godziny, położenie słońca w zodiaku i fazy księżyca, a dwie brązowe postacie wybijają godziny w dzwon na dachu. Wnętrze można zobaczyć podczas zwiedzania z przewodnikiem po rezerwacji.

Plac św. Marka to główny plac Wenecji, otoczony Bazyliką św. Marka, arkadowymi Procuratie Vecchie i Procuratie Nuove oraz, na zachodnim krańcu, Skrzydłem Napoleońskim. Wraz z Piazzettą, otwierającą się na lagunę obok Pałacu Dożów, tworzy religijne i polityczne centrum miasta, nad którym góruje kampanila wysoka na 98,6 metra.

Santi Giovanni e Paolo, po wenecku San Zanipolo, to gotycka ceglana bazylika dominikanów w dzielnicy Castello, ukończona w 1430 roku. Od XV wieku odbywały się tu pogrzeby dożów, a wewnątrz pochowano dwudziestu pięciu dożów. Na placu obok stoi konny posąg Bartolomea Colleoniego dłuta Verrocchia.

Palazzo Pisani to patrycjuszowski pałac obok Campo Santo Stefano, rozpoczęty w 1614 roku dla rodziny Pisani i rozbudowywany aż do XVIII wieku wokół dwóch dziedzińców z kolumnowymi loggiami. Należy do miasta i mieści Konserwatorium Muzyczne im. Benedetta Marcella. Zwiedzanie z przewodnikiem prowadzi przez jego sale i dziedzińce aż na taras na dachu nad miastem.

Kampanila św. Marka to dzwonnica Bazyliki św. Marka wysoka na 98,6 metra, stojąca samodzielnie na placu św. Marka. Obecna wieża to rekonstrukcja ukończona w 1912 roku po zawaleniu się oryginału w 1902 roku; winda wjeżdża do izby dzwonów, z której widać miasto i lagunę.