Odkryj: Wenecja

Fondazione Prada wykorzystuje Ca' Corner della Regina, pałac nad Canal Grande w dzielnicy Santa Croce, jako wenecką siedzibę czasowych wystaw sztuki współczesnej. Pałac stoi w miejscu, gdzie w 1454 roku urodziła się Caterina Cornaro, późniejsza królowa Cypru; odbudował go w 1724 roku Domenico Rossi, a na piano nobile zachowały się freski z jej życia.

Ca' Pesaro to barokowy marmurowy pałac nad Canal Grande, zaprojektowany przez Baldassarego Longhenę w połowie XVII wieku i ukończony przez Giana Antonia Gaspariego w 1710 roku. Mieści Międzynarodową Galerię Sztuki Nowoczesnej, zbudowaną w dużej mierze z dzieł kupionych na pierwszych Biennale w Wenecji, a na najwyższym piętrze Muzeum Sztuki Orientalnej.

Muzeum Historii Naturalnej w Wenecji zajmuje Fondaco dei Turchi, XIII-wieczny wenecko-bizantyjski pałac nad Canal Grande, który w latach 1621–1838 służył jako dom handlowy kupców tureckich. Muzeum od 1923 roku, pokazuje skamieniałości, w tym szkielet dinozaura Ouranosaurus, szkielety wielorybów oraz zbiory zoologiczne i etnograficzne.

Muzeum Fortuny zajmuje Palazzo Pesaro degli Orfei, XV-wieczny gotycki pałac przy Campo San Beneto, gdzie urodzony w Hiszpanii artysta Mariano Fortuny urządził w 1898 roku pracownię, a później dom i warsztat tkacki. W jego salach prezentowane są jego obrazy, drukowane jedwabie i aksamity, lampy i projekty scenograficzne; pałac przekazano miastu w 1956 roku.

Dom Carla Goldoniego to gotycki Palazzo Centani w dzielnicy San Polo, w którym w 1707 roku urodził się dramaturg Carlo Goldoni. Dziedziniec z XV-wiecznymi otwartymi schodami i rzeźbioną cembrowiną studni prowadzi do małego muzeum poświęconego jego życiu i teatrowi, z odtworzonym XVIII-wiecznym teatrem lalek, oraz do biblioteki studiów teatralnych.

Da Vinci Interactive Museum wypełnia sale Scoletta di San Rocco, zbudowanej w 1494 roku jako pierwsza siedziba Bractwa San Rocco obok późniejszej Scuola Grande. Zwiedzający mogą obsługiwać modele maszyn Leonarda da Vinci w pełnej skali, od machin wojennych po maszyny latające, z objaśnieniami w kilku językach.

Scuola Grande di San Rocco to siedziba świeckiego bractwa założonego w 1478 roku, w marmurowym renesansowym budynku w dzielnicy San Polo ukończonym w 1560 roku. Jej sale pokrywają obrazy Tintoretta i jego warsztatu, powstałe w latach 1564–1587, w tym wielkie Ukrzyżowanie w Sala dell'Albergo.

Muzeum Żydowskie w Wenecji założyła w 1954 roku gmina żydowska obok dwóch najstarszych synagog przy Campo del Ghetto Nuovo, w getcie utworzonym w 1516 roku. Jego sale wystawowe są zamknięte z powodu renowacji, która podwoi ich powierzchnię; w tym czasie kasa organizuje zwiedzanie z przewodnikiem zabytkowych synagog getta.

Palazzo Grassi to klasycystyczny pałac nad Canal Grande obok Campo San Samuele, zaprojektowany przez Giorgia Massariego dla rodziny Grassi i zbudowany w latach 1748–1772. Kupiony przez François Pinaulta w 2005 roku i przebudowany przez Tadao Andō, prezentuje czasowe wystawy sztuki współczesnej z Kolekcji Pinault.

Muzeum Muzyki mieści się w zdesakralizowanym kościele San Maurizio, przebudowanym w latach 1795–1806 według klasycystycznego projektu Giannantonia Selvy, architekta La Fenice. Utworzone przez kolekcjonera Artemia Versariego i zespół Interpreti Veneziani, pokazuje instrumenty smyczkowe takich mistrzów jak Amati, Guadagnini i Goffriller, wokół Antonia Vivaldiego i jego epoki.

Museo Correr to miejskie muzeum sztuki i historii Wenecji przy placu św. Marka, w Skrzydle Napoleońskim i Procuratie Nuove. Wyrosło z kolekcji, którą Teodoro Correr zapisał miastu w 1830 roku, i pokazuje rzeźby Antonia Canovy, klasycystyczne sale dawnego pałacu królewskiego oraz obrazy Giovanniego Belliniego i Carpaccia.

Ca' Rezzonico to pałac nad Canal Grande w dzielnicy Dorsoduro, rozpoczęty przez Baldassarego Longhenę w 1649 roku dla rodziny Bon i ukończony przez Giorgia Massariego dla Rezzonicich. Mieści Muzeum XVIII-wiecznej Wenecji z urządzonymi salami, freskami sufitowymi Giambattisty Tiepola i obrazami Canaletta, Francesca Guardiego i Pietra Longhiego.

Kolekcja Peggy Guggenheim to muzeum europejskiej i amerykańskiej sztuki XX wieku w Palazzo Venier dei Leoni, XVIII-wiecznym pałacu nad Canal Grande w Dorsoduro, w którym Peggy Guggenheim mieszkała przez trzy dekady. Pokazuje dzieła kubistyczne, surrealistyczne i abstrakcyjnego ekspresjonizmu takich artystów jak Picasso, Dalí, Miró i Pollock.

Gallerie dell'Accademia to główna galeria sztuki XIV–XVIII wieku w Wenecji, mieszcząca się w dawnym kościele, klasztorze i Scuola Grande Santa Maria della Carità w Dorsoduro. Pokazuje malarstwo weneckie Giovanniego Belliniego, Carpaccia, Giorgionego, Tycjana, Tintoretta i Veronesego; w zbiorach jest też Człowiek witruwiański Leonarda.

Punta della Dogana to dawny urząd celny morski na krańcu Dorsoduro, między Canal Grande a Kanałem Giudecca, zbudowany w latach 1678–1682 przez Giuseppe Benoniego i zwieńczony złotą kulą z figurą Fortuny. Odrestaurowany przez Tadao Andō w latach 2008–2009, pokazuje sztukę współczesną z Kolekcji Pinault.

Muzeum Historii Marynarki Wojennej zajmuje XV-wieczny spichlerz Republiki Weneckiej obok Arsenału. Założone po I wojnie światowej i należące do włoskiej marynarki wojennej, pokazuje modele okrętów, broń i pamiątki morskie na pięciu piętrach; bilet obejmuje też Pawilon Okrętów w dawnym warsztacie wioseł Arsenału, gdzie wystawione są zabytkowe łodzie.

Muzeum Szkła na Murano przedstawia historię szklarstwa od starożytności do dziś, ze szczególnym uwzględnieniem szkła z Murano. Założone w 1861 roku przez opata Vincenza Zanettiego, zajmuje gotycki Palazzo Giustinian, niegdyś rezydencję biskupów Torcello, i od 1923 roku należy do weneckich muzeów miejskich.

Muzeum Koronki na Burano mieści się w dawnym pałacu podesty Torcello przy Piazza Galuppi, głównym placu wyspy Burano, gdzie w latach 1872–1970 działała szkoła koronkarska z Burano. Założone w 1978 roku i prowadzone przez Fondazione Musei Civici di Venezia, przedstawia koronkę wenecką i laguny od jej początków do dziś za pomocą wyrobów, rysunków i dokumentów.

Museo Provinciale di Torcello zajmuje dwa średniowieczne budynki przy głównym placu Torcello, obok katedry wyspy. Założone w 1872 roku, pokazuje znaleziska archeologiczne z laguny i lądu w Palazzo dell'Archivio oraz wczesnochrześcijańskie i średniowieczne dzieła z wysp w Palazzo del Consiglio.