Εξερευνήστε: Ταϊπέι

Το Πάρκο Νερού Ταϊπέι, στο Γκονγκγουάν, καταλαμβάνει τον χώρο του πρώτου υδραγωγείου της πόλης, που χτίστηκε την εποχή της ιαπωνικής κυριαρχίας το 1908. Το κεντρικό του σημείο είναι το Μουσείο Πόσιμου Νερού, το πρώην αντλιοστάσιο με μπαρόκ κίονες, και γύρω του υπάρχουν κήποι, οι παλιές κλίνες αργής διήθησης με άμμο και ένας χώρος παιχνιδιού με νερό για παιδιά το καλοκαίρι.

Το Εθνικό Μουσείο της Ταϊβάν, που ιδρύθηκε το 1908 την εποχή της ιαπωνικής κυριαρχίας, είναι το παλαιότερο μουσείο της Ταϊβάν. Το κεντρικό κτίριό του του 1915, στο βόρειο άκρο του Πάρκου Μνήμης Ειρήνης 228, με αίθουσα με τρούλο και δωρικούς κίονες, παρουσιάζει τη φυσική ιστορία του νησιού, τους πολιτισμούς των αυτόχθονων λαών και την αρχαιολογία· μια πρώην τράπεζα απέναντι στεγάζει το παράρτημά του στην Κτηματική Τράπεζα, με σκελετούς δεινοσαύρων.

Το Μουσείο Καλών Τεχνών Ταϊπέι, που άνοιξε το 1983 στην περιοχή Τζονγκσάν, ήταν το πρώτο μουσείο μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης της Ταϊβάν. Το λευκό κτίριό του από στοιβαγμένους, αλληλοσυνδεόμενους κύβους βρίσκεται δίπλα στο Πάρκο Έκθεσης και παρουσιάζει ταϊβανέζικη τέχνη από τον 20ό αιώνα έως σήμερα και διεθνείς εκθέσεις, ενώ φιλοξενεί την Μπιενάλε της Ταϊπέι.

Το Εθνικό Μουσείο του Παλατιού, στο Σιλίν, διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες συλλογές κινεζικής αυτοκρατορικής τέχνης, περίπου 700.000 αντικείμενα από την Απαγορευμένη Πόλη και άλλα ανάκτορα, που μεταφέρθηκαν στην Ταϊβάν το 1948–49. Το κεντρικό κτίριο του 1965 εκθέτει χάλκινα, νεφρίτες, κεραμικά, καλλιγραφίες και πίνακες σε εναλλασσόμενες εκθέσεις, ανάμεσά τους το Λάχανο από Ιαδεΐτη.

Το Αστρονομικό Μουσείο Ταϊπέι, στο Σιλίν, άνοιξε το 1997 και είναι το μουσείο αστρονομίας της πόλης, αναγνωρίσιμο από τον χρυσό θόλο του αστεροσκοπείου του. Οι εκθεσιακοί όροφοί του καλύπτουν το ηλιακό σύστημα, τα αστέρια και τις διαστημικές πτήσεις, και διαθέτει πλανητάριο με θόλο, κινηματογράφο IMAX και ένα τηλεσκόπιο για το κοινό.

Το Μουσείο Μπεϊτόου στεγάζεται σε ένα ξύλινο κτίριο ιαπωνικού ρυθμού στην πλαγιά πάνω από το Μπεϊτόου, χτισμένο το 1921 ως Πανδοχείο Ιαματικών Πηγών Καζάν και αργότερα σε χρήση ως λέσχη αξιωματικών. Σήμερα παρουσιάζει ταϊβανέζικη λαϊκή τέχνη και αντικείμενα των αυτόχθονων λαών στα δωμάτιά του με τατάμι και σερβίρει γεύματα καϊσέκι και τσάι στην παλιά αίθουσα δεξιώσεων.