Ontdek Triëst

De Piazza Unità d'Italia is het hoofdplein van Triëst, een rechthoek van ongeveer 12.000 vierkante meter die aan de voet van de heuvel San Giusto uitkomt op de Adriatische Zee. Het wordt omringd door het stadhuis, de zetel van de regionale regering en de prefectuur, grotendeels gebouwd in de 19e en vroege 20e eeuw, en voor het stadhuis staat de 18e-eeuwse Fontein van de Vier Continenten.

Het Canal Grande is een bevaarbaar kanaal in de Borgo Teresiano van Triëst, in 1754–1756 gegraven door de Venetiaan Matteo Pirona zodat schepen midden in de stad konden laden en lossen. Paleizen en de Servisch-orthodoxe kerk staan langs de kades, en halverwege kruist de Ponte Rosso het kanaal, met een standbeeld van James Joyce. Het landinwaartse uiteinde werd in 1934 gedempt.

San Spiridione is de Servisch-orthodoxe kerk van Triëst, aan het Canal Grande. Het huidige gebouw, ontworpen door Carlo Maciachini, werd van 1861 tot 1868 gebouwd op de plek van een 18e-eeuwse kerk, met marmer uit Carrara, Verona, de Karst en Istrië. Blauwe koepels bekronen het, mozaïeken van heiligen sieren de gevels, en de kerk bewaart iconen en schatten vanaf 1751.

De Arco di Riccardo is een Romeinse boog in de oude stad van Triëst, rond 33–32 v.Chr. gebouwd als poort in de stadsmuur en het enige deel van die muur dat nog overeind staat. De 7,2 meter hoge boog is deels ingebouwd in latere huizen. De naam wordt in de volksmond verbonden met Richard Leeuwenhart, maar komt eerder van 'Arco del Cardo', naar de Romeinse straat.

De Kathedraal van San Giusto, gewijd aan de heilige Justus, staat op de heuvel San Giusto op de resten van een Romeins propyleeën. Ze kreeg haar huidige vorm in de 14e eeuw, toen twee oudere kerken onder één dak werden samengevoegd achter een gevel met een groot roosvenster. Binnen zijn apsismozaïeken uit de 12e en 13e eeuw te zien, en in de klokkentoren zijn resten van het Romeinse propyleeën bewaard.

De Synagoge van Triëst is de hoofdsynagoge van de stad, gebouwd in 1908–1912 naar ontwerp van de architecten Ruggero en Arduino Berlam. Ze verving vier kleinere gebedsruimten uit de 18e eeuw. Het stenen gebouw met een groot roosvenster en koepels wordt nog door de joodse gemeenschap gebruikt en is te zien tijdens rondleidingen.

Caffè San Marco is een koffiehuis in Triëst, in 1914 geopend op de begane grond van een gebouw aan de Via Cesare Battisti. De zalen in Secessionstijl hebben hun marmeren tafels, koperen kroonluchters en een met koffiebladeren beschilderd plafond behouden. Schrijvers als Italo Svevo en James Joyce worden ermee verbonden, en er zijn ook een boekwinkel en een restaurant.

De Risiera di San Sabba is een voormalige rijstpellerij in Triëst die de Duitse bezetter van 1943 tot 1945 gebruikte als politiegevangenkamp, het enige kamp in Italië met een crematorium. Gevangenen werden hier gedood of gedeporteerd, velen naar Auschwitz. Sinds 1965 is het een nationaal monument, met een gedenkplaats en een museum.

Kasteel Miramare is een 19e-eeuwse residentie op een rotsachtige landtong boven de Golf van Triëst, tussen 1856 en 1860 gebouwd naar ontwerp van Carl Junker voor aartshertog Ferdinand Maximiliaan van Oostenrijk, later keizer van Mexico. De kamers hebben hun oorspronkelijke inrichting behouden en het kasteel ligt in een park van 22 hectare dat de aartshertog aanlegde met planten uit de hele wereld.