Εξερευνήστε: Πόλη του Μεξικού

Ο καθεδρικός ναός στη βόρεια πλευρά του Σόκαλο, χτισμένος σε φάσεις από το 1573 ως το 1813 πάνω σε τμήμα του ιερού περιβόλου των Μεξίκα. Η πρόσοψή του συνδυάζει αναγεννησιακά, μπαρόκ και νεοκλασικά στοιχεία· στο εσωτερικό βρίσκονται ο επίχρυσος Βωμός των Βασιλέων, δεκαέξι παρεκκλήσια και δύο εκκλησιαστικά όργανα, και δίπλα του το Μητροπολιτικό Σκήνωμα.

Τα ανασκαμμένα ερείπια του κεντρικού ναού της Τενοτστιτλάν, της πρωτεύουσας των Μεξίκα, δίπλα στο Σόκαλο, αφιερωμένου στον Ουιτσιλοπότστλι και τον Τλάλοκ. Διάδρομοι διασχίζουν τα στρώματα της δίδυμης πυραμίδας, που ξαναχτίστηκε επτά φορές, και το μουσείο του χώρου φιλοξενεί τα ευρήματα, μεταξύ των οποίων η πέτρα της Κογιολσάουκι που βρέθηκε εδώ το 1978.

Πρώην ιησουιτικό κολέγιο στο ιστορικό κέντρο, ξαναχτισμένο στις αρχές του 18ου αιώνα γύρω από τρεις αυλές και αργότερα Εθνική Προπαρασκευαστική Σχολή. Οι τοίχοι του φέρουν τις πρώτες τοιχογραφίες του μεξικανικού κινήματος τοιχογραφίας, των Χοσέ Κλεμέντε Ορόσκο, Ντιέγκο Ριβέρα, Νταβίντ Αλφάρο Σικέιρος και άλλων· σήμερα είναι μουσείο με εκθέσεις.

Η εθνική συλλογή μεξικανικής τέχνης από τον 16ο αιώνα ως το 1954, στο πρώην Μέγαρο Επικοινωνιών στην οδό Tacuba, χτισμένο το 1904–11 από τον Σίλβιο Κόντρι. Οι αίθουσές του εκτείνονται από την αποικιακή θρησκευτική ζωγραφική ως τα τοπία του Χοσέ Μαρία Βελάσκο και έργα του Ριβέρα και της Κάλο· το άγαλμα του Καρόλου Δ΄ από τον Τολσά στέκει μπροστά του.

Το εθνικό θέατρο και μουσείο τέχνης του Μεξικού δίπλα στην Αλαμέδα Σεντράλ, που άρχισε να χτίζεται το 1904 από τον Αντάμο Μποάρι και ολοκληρώθηκε το 1934 με εσωτερικό αρ ντεκό. Το μαρμάρινο εξωτερικό και οι τρούλοι του με πλακάκια περικλείουν ένα θέατρο με γυάλινη αυλαία Tiffany και αίθουσες με τοιχογραφίες των Ριβέρα, Ορόσκο, Σικέιρος και Ταμάγιο.

Αψίδα με τρούλο στην Plaza de la República, χτισμένη το 1933–38 από τον χαλύβδινο σκελετό ενός ημιτελούς νομοθετικού μεγάρου και αφιερωμένη στη Μεξικανική Επανάσταση. Οι πεσσοί της φυλάσσουν τα λείψανα επαναστατικών ηγετών· ένας γυάλινος ανελκυστήρας ανεβαίνει σε μια βεράντα θέας κάτω από τον τρούλο, και από κάτω βρίσκεται το Εθνικό Μουσείο της Επανάστασης.

Μουσείο μεξικανικής τέχνης του 20ού αιώνα στο Πάρκο Τσαπουλτέπεκ, που άνοιξε το 1964 σε δύο κυκλικά κτίρια με γυάλινους τοίχους των Πέδρο Ραμίρες Βάσκες και Ραφαέλ Μιχάρες. Η συλλογή περιλαμβάνει τις Δύο Φρίντες της Φρίντα Κάλο και έργα των Ριβέρα, Σικέιρος, Ταμάγιο, Λεονόρα Κάρινγκτον και Ρεμέδιος Βάρο, με κήπο γλυπτών.

Ανάκτορο στον λόφο Τσαπουλτέπεκ, που άρχισε να χτίζεται το 1785 ως θερινή κατοικία αντιβασιλέα και έγινε αργότερα στρατιωτική ακαδημία, κατοικία του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού και της αυτοκράτειρας Καρλότας και των προέδρων του Μεξικού. Από το 1939 στεγάζει το Εθνικό Μουσείο Ιστορίας, με επιπλωμένα αυτοκρατορικά δωμάτια, τοιχογραφίες και αναβαθμίδες με θέα στην πόλη.

Το εθνικό μουσείο αρχαιολογίας και εθνογραφίας του Μεξικού, που άνοιξε το 1964 στο Πάρκο Τσαπουλτέπεκ σε ένα κτίριο του Πέδρο Ραμίρες Βάσκες. Οι 22 αίθουσές του καλύπτουν τους πολιτισμούς του αρχαίου Μεξικού, από την Τεοτιουακάν και τους Μάγια ως τους Μεξίκα, των οποίων η Πέτρα του Ήλιου βρίσκεται στην αίθουσα των Μεξίκα, και τους σημερινούς αυτόχθονες λαούς της χώρας.

Το ιερό στους πρόποδες του λόφου Τεπεγιάκ όπου, κατά την παράδοση, η Παναγία εμφανίστηκε στον Χουάν Ντιέγκο το 1531. Η κυκλική βασιλική του Πέδρο Ραμίρες Βάσκες, που καθαγιάστηκε το 1976, φυλάσσει τον μανδύα με την εικόνα της· δίπλα της στέκουν η παλιά βασιλική του 1709, παρεκκλήσια και ένα μονοπάτι που ανεβαίνει τον λόφο.

Πάρκο άνω των 680 εκταρίων δυτικά του κέντρου, γύρω από τον λόφο που ήταν κάποτε ιερός για τους Μεξίκα. Το πρώτο τμήμα του περιλαμβάνει το Κάστρο του Τσαπουλτέπεκ, το Εθνικό Μουσείο Ανθρωπολογίας, το Museo Tamayo, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, έναν ζωολογικό κήπο και λίμνες για βαρκάδα, με δάση, μνημεία και μονοπάτια.

Μουσείο τέχνης που ίδρυσε ο Κάρλος Σλιμ και πήρε το όνομα της εκλιπούσας συζύγου του, σε ένα κτίριο του Φερνάντο Ρομέρο στην Plaza Carso, που άνοιξε το 2011 και είναι επενδυμένο με 16.000 εξαγωνικά πλακίδια αλουμινίου. Έξι όροφοι παρουσιάζουν μεξικανική και ευρωπαϊκή τέχνη, από τους παλαιούς δασκάλους ως μία από τις μεγαλύτερες συλλογές γλυπτών του Ροντέν εκτός Γαλλίας.

Το σπίτι στο Κογιοακάν όπου ο Λέων Τρότσκι έζησε εξόριστος με τη Ναταλία Σεντόβα από το 1939 και δολοφονήθηκε το 1940. Τα δωμάτια και το γραφείο του διατηρούνται όπως ήταν, με σημάδια από σφαίρες μιας προηγούμενης επίθεσης· ο τάφος του βρίσκεται στον κήπο, και μια σύγχρονη πτέρυγα φιλοξενεί εκθέσεις για το δικαίωμα ασύλου.

Το κοβαλτί μπλε σπίτι στο Κογιοακάν όπου γεννήθηκε η Φρίντα Κάλο, έζησε με τον Ντιέγκο Ριβέρα και πέθανε το 1954. Ο Ριβέρα δώρισε το σπίτι και το περιεχόμενό του για να γίνει μουσείο, που άνοιξε το 1958: το ατελιέ, η κρεβατοκάμαρα και η κουζίνα της, πίνακες της Κάλο και του Ριβέρα, λαϊκή τέχνη και τα ρούχα της.

Δύο λειτουργιστικά σπίτια στο Σαν Άνχελ, σχεδιασμένα από τον Χουάν Ο'Γκόρμαν για τον Ντιέγκο Ριβέρα και τη Φρίντα Κάλο, χτισμένα το 1931–32 και ενωμένα με μια γέφυρα ανάμεσα στις στέγες τους. Το κόκκινο σπίτι του Ριβέρα διατηρεί το ατελιέ του με τα πινέλα του, μορφές Ιούδα και έπιπλα· το μπλε σπίτι της Κάλο δείχνει πώς ζούσε και δούλευε το ζευγάρι.

Μουσείο που σχεδίασε ο Ντιέγκο Ριβέρα στο Κογιοακάν για να στεγάσει τη συλλογή του προϊσπανικής τέχνης, χτισμένο από σκούρο ηφαιστειακό λίθο σε ύφος που θυμίζει μεσοαμερικανικούς ναούς και εγκαινιασμένο το 1964, μετά τον θάνατό του. Οι αίθουσές του φιλοξενούν χιλιάδες αρχαία ειδώλια· η ταράτσα βλέπει το πεδίο λάβας του Ελ Πεδρεγάλ.