Εξερευνήστε: Λισαβόνα

Το Μουσείο Καλούστ Γκιουλμπενκιάν παρουσιάζει τη συλλογή του Αρμένιου μεγιστάνα του πετρελαίου Καλούστ Γκιουλμπενκιάν σε ένα κτίριο και έναν κήπο που εγκαινιάστηκαν το 1969. Η μία διαδρομή καλύπτει την αρχαία Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία, την Ελλάδα, τη Ρώμη και τον ισλαμικό κόσμο· η άλλη περνά από την ευρωπαϊκή ζωγραφική, τη γλυπτική και τις γαλλικές διακοσμητικές τέχνες ως τα κοσμήματα του Ρενέ Λαλίκ.

Το Ιερό του Χριστού Βασιλέως βρίσκεται στην κορυφή ενός γκρεμού στην Αλμάντα, απέναντι από τη Λισαβόνα στην άλλη όχθη του Τάγου. Εγκαινιάστηκε το 1959, εμπνευσμένο από τον Χριστό Λυτρωτή του Ρίο ντε Τζανέιρο, και είναι ένα άγαλμα του Χριστού ύψους 28 μέτρων, έργο του Φρανσίσκο Φράνκο, πάνω σε βάθρο 82 μέτρων του Αντόνιο Λίνο. Ένας ανελκυστήρας ανεβαίνει σε μια βεράντα στα πόδια του αγάλματος, πάνω από τη Γέφυρα της 25ης Απριλίου.

Ο Ζωολογικός Κήπος της Λισαβόνας ιδρύθηκε το 1884 και από το 1905 βρίσκεται στους κήπους της Κίντα ντας Λαραντζέιρας στο Σέτε Ρίος. Φιλοξενεί περίπου 2.000 ζώα από περισσότερα από 300 είδη και συμμετέχει σε προγράμματα αναπαραγωγής απειλούμενων ειδών. Ένα μικρό τελεφερίκ διασχίζει μέρος του χώρου, και ο Κόλπος των Δελφινιών φιλοξενεί παρουσιάσεις με δελφίνια.

Το MAAT είναι το μουσείο σύγχρονης τέχνης, αρχιτεκτονικής και τεχνολογίας του Ιδρύματος EDP στην όχθη του Μπελέμ. Το χαμηλό, καμπύλο κτίριό του, έργο του γραφείου της Αμάντα Λεβέτ, επενδυμένο με λευκά κεραμικά πλακίδια και με στέγη πάνω στην οποία περπατούν οι επισκέπτες, άνοιξε τον Οκτώβριο του 2016 δίπλα στον Ηλεκτρικό Σταθμό του Τάγου, πρώην εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής του οποίου οι αίθουσες φιλοξενούν επίσης εκθέσεις.

Το Ανάκτορο της Ατζούντα είναι νεοκλασικό βασιλικό ανάκτορο στον λόφο της Ατζούντα πάνω από το Μπελέμ, που ξεκίνησε στα τέλη του 18ου αιώνα στη θέση μιας ξύλινης βασιλικής κατοικίας στημένης μετά τον σεισμό του 1755, και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο. Έγινε η κύρια κατοικία του βασιλιά Λουίς Α΄ και της βασίλισσας Μαρίας Πίας, και τα δωμάτιά του διατηρούν την επίπλωση του 19ου αιώνα.

Το Μουσείο του Βασιλικού Θησαυρού άνοιξε το 2022 στη νεόδμητη δυτική πτέρυγα του Ανακτόρου της Ατζούντα, γύρω από ένα θησαυροφυλάκιο μήκους 40 μέτρων που κλείνει με ατσάλινες πόρτες. Οι έντεκα ενότητές του παρουσιάζουν το πορτογαλικό στέμμα, το σκήπτρο και τα βασιλικά κοσμήματα, χρυσό και διαμάντια από τη Βραζιλία, νομίσματα και μετάλλια, διπλωματικά δώρα και το ασημένιο σερβίτσιο Ζερμέν.

Το Εθνικό Μουσείο Αμαξών στο Μπελέμ φυλάει άμαξες και αμάξια των πορτογαλικών βασιλικών οίκων από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα, μέρος περίπου 9.000 αντικειμένων. Ιδρύθηκε το 1905 στη σχολή ιππασίας του 1787 του Ανακτόρου του Μπελέμ και το 2015 μετέφερε το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής σε ένα νέο κτίριο απέναντι, σχεδιασμένο από τον Πάουλο Μέντες ντα Ρόσα.

Η Μονή των Ιερωνυμιτών στο Μπελέμ ξεκίνησε το 1502 επί του βασιλιά Μανουέλ Α΄ για το Τάγμα του Αγίου Ιερωνύμου και χτίστηκε κυρίως από τους Ντιόγκο ντε Μποϊτάκα και Ζοάο ντε Καστίλιο σε μανουελικό ρυθμό. Ο ναός της φιλοξενεί τους τάφους του Βάσκο ντα Γκάμα, του ποιητή Λουίς ντε Καμόες και των βασιλέων Μανουέλ Α΄ και Ιωάννη Γ΄. Μαζί με τον Πύργο του Μπελέμ είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1983.

Το Μνημείο των Ανακαλύψεων είναι μνημείο ύψους 56 μέτρων στην όχθη του Τάγου στο Μπελέμ, χτισμένο το 1958–1960 σε σχέδιο του Κοτινέλι Τέλμο, με γλυπτά του Λεοπόλντο ντε Αλμέιδα. Σε σχήμα πλώρης καραβέλας, φέρει 33 μορφές της Εποχής των Ανακαλύψεων με επικεφαλής τον Ερρίκο τον Θαλασσοπόρο. Στο εσωτερικό υπάρχουν εκθεσιακές αίθουσες και ανελκυστήρας ως ένα σημείο θέας στην ταράτσα.

Το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης βρίσκεται στην όχθη του Μπελέμ, σε ένα περίπτερο που χτίστηκε για την Έκθεση του Πορτογαλικού Κόσμου του 1940 και άνοιξε ως μουσείο το 1948. Οι αίθουσές του, διακοσμημένες από καλλιτέχνες της εποχής, παρουσιάζουν την πορτογαλική λαϊκή τέχνη ανά περιοχή: κεραμικά, καλαθοπλεκτική, ενδυμασίες, μουσικά όργανα, αγροτικά εργαλεία και αλιευτικά σύνεργα από το Μίνιο ως το Αλγκάρβε.

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης MAC/CCB στεγάζεται στο εκθεσιακό κτίριο του Πολιτιστικού Κέντρου του Μπελέμ, σχεδιασμένο από τους Βιτόριο Γκρεγκότι και Μανουέλ Σαλγκάντο και χτισμένο μεταξύ 1989 και 1993. Το 2023 αντικατέστησε το Μουσείο της Συλλογής Μπεράρντο και σήμερα παρουσιάζει τέχνη του 20ού και 21ου αιώνα από τις συλλογές Μπεράρντο, Ellipse και Τεϊσέιρα ντε Φρέιτας, μαζί με περιοδικές εκθέσεις.

Το Μουσείο της Μπενφίκα – Κόσμε Νταμιάο είναι το μουσείο του αθλητικού συλλόγου της Λισαβόνας S.L. Benfica, που άνοιξε το 2013 δίπλα στο Εστάντιο ντα Λουζ και φέρει το όνομα ενός από τους ιδρυτές του συλλόγου το 1904. Οι τρεις όροφοί του παρουσιάζουν τρόπαια, φανέλες, έγγραφα και φιλμ σε 29 θεματικές ενότητες και καταλήγουν σε έναν γεωδαιτικό θόλο· ξεναγήσεις στο γήπεδο ξεκινούν από το ίδιο συγκρότημα.

Ο Πύργος του Μπελέμ είναι οχυρωμένος πύργος στην όχθη του Τάγου, σχεδιασμένος από τον Φρανσίσκο ντε Αρούντα για τον βασιλιά Μανουέλ Α΄ και ολοκληρωμένος το 1519 για να φυλάει την είσοδο προς τη Λισαβόνα. Χτισμένος από ασβεστόλιθο λιόζ σε μανουελικό ρυθμό, έχει έναν προμαχώνα και έναν τετραώροφο πύργο, και μαζί με τη Μονή των Ιερωνυμιτών είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1983.

Το Ωκεανάριο της Λισαβόνας χτίστηκε για την Expo '98 στη σημερινή περιοχή Πάρκε ντας Νασόες, πάνω σε μια προβλήτα στη δεξαμενή των Ολιβάις, σε σχέδια του Πίτερ Τσερμάγιεφ. Η κεντρική του δεξαμενή, περίπου πέντε εκατομμυρίων λίτρων, περιβάλλεται από τέσσερις βιότοπους – Βόρειο Ατλαντικό, Ανταρκτική, δάσος φυκιών του Ειρηνικού και ύφαλο του Ινδικού Ωκεανού – με καρχαρίες, σαλάχια, πιγκουίνους και θαλάσσιες ενυδρίδες.

Το Τελεφερίκ της Λισαβόνας (Telecabine Lisboa) είναι εναέριο τελεφερίκ με καμπίνες που κατασκευάστηκε για την παγκόσμια έκθεση Expo '98 στη σημερινή περιοχή Πάρκε ντας Νασόες. Οι 44 καμπίνες του κινούνται σε επτά πυλώνες κατά μήκος της όχθης του Τάγου, ανάμεσα σε έναν σταθμό κοντά στο Οσεανάριο και έναν κοντά στον Πύργο Βάσκο ντα Γκάμα, με θέα στις εκβολές και τη Γέφυρα Βάσκο ντα Γκάμα.

Το Ανάκτορο του Κελούζ είναι βασιλικό ανάκτορο του 18ου αιώνα στο Κελούζ, στον δήμο της Σίντρα. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1747 υπό τον αρχιτέκτονα Ματέους Βισέντε ντε Ολιβέιρα ως θερινή κατοικία για τον μετέπειτα βασιλιά Πέτρο Γ΄, σε συνδυασμό μπαρόκ, ροκοκό και νεοκλασικού ρυθμού. Οι επισκέπτες βλέπουν τις αίθουσες υποδοχής, το κανάλι με τα πλακίδια και τους γεωμετρικούς κήπους με σιντριβάνια και αγάλματα.