Εξερευνήστε: Λισαβόνα

Η Αψίδα της Ρούα Αουγκούστα είναι η θριαμβική αψίδα στη βόρεια πλευρά της πλατείας Πράσα ντο Κομέρσιο, που σχεδιάστηκε μετά τον σεισμό του 1755 και ολοκληρώθηκε το 1875 σε σχέδια του Βερίσιμο Ζοζέ ντα Κόστα. Την επιστέφει ένα σύμπλεγμα γλυπτών του Σελεστέν Ανατόλ Καλμέλ· ένας ανελκυστήρας και σκάλες οδηγούν, δίπλα από μια έκθεση στην αίθουσα του ρολογιού, σε μια ταράτσα πάνω από τη Μπάισα και τον Τάγο.

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, γνωστό ως Μουσείο του Σιάδο, δημιουργήθηκε το 1911 σε μέρος της πρώην Μονής του Σάο Φρανσίσκο στο Σιάδο. Επαναλειτούργησε το 1994 σε χώρους που διαμόρφωσε ο Ζαν-Μισέλ Βιλμότ και παρουσιάζει πορτογαλική ζωγραφική και γλυπτική από το 1850 και μετά, καλλιτεχνών όπως ο Κολουμπάνο Μπορντάλο Πινιέιρο, ο Αμαντέο ντε Σόουζα-Καρντόζο και ο Αλμάντα Νεγκρέιρος.

Η Πράσα ντο Κομέρσιο είναι πλατεία περίπου 175 επί 175 μέτρα στην όχθη του Τάγου, που διαμορφώθηκε μετά τον σεισμό του 1755 στη θέση του κατεστραμμένου Ανακτόρου της Ριμπέιρα, ως μέρος της ανοικοδόμησης της Μπάισα από τον Μαρκήσιο του Πομπάλ. Κτίρια με τοξοστοιχίες πλαισιώνουν τις τρεις πλευρές, με έφιππο άγαλμα του βασιλιά Ιωσήφ Α΄ στο κέντρο και την Αψίδα της Ρούα Αουγκούστα στα βόρεια.

Το Μουσείο Μπίρας στεγάζεται σε αίθουσες με τοξοστοιχίες στην ανατολική πτέρυγα της πλατείας Πράσα ντο Κομέρσιο, μαζί με ένα εστιατόριο και μια βεράντα της ίδιας επιχείρησης. Η διαδραστική του διαδρομή ακολουθεί τη ζυθοποιία από τα μοναστήρια της μεσαιωνικής Ευρώπης, μέσα από τη βιομηχανική επανάσταση, ως την πορτογαλική μπίρα μικροζυθοποιίας, και οι αίθουσες είναι διακοσμημένες με έργα του ζωγράφου Ζούλιο Πομάρ.

Το Lisboa Story Centre είναι ιστορική έκθεση που άνοιξε το 2012 στην ανατολική πτέρυγα της πλατείας Πράσα ντο Κομέρσιο. Με πολυμεσικά σκηνικά, μακέτες και ταινίες ακολουθεί την πόλη από τη μυθική της ίδρυση από τον Οδυσσέα, μέσα από την εποχή των εξερευνητικών ταξιδιών, ως τον σεισμό της 1ης Νοεμβρίου 1755 και την ανοικοδόμηση της Μπάισα επί του Μαρκησίου του Πομπάλ.

Το Κέντρο Ερμηνείας της Ιστορίας του Μπακαλιάρου καταλαμβάνει δύο ορόφους του περιπτέρου του ανατολικού πύργου στην πλατεία Πράσα ντο Κομέρσιο. Αίθουσες με ταινίες, κινούμενα σχέδια και προσομοίωση βάρκας ακολουθούν την πορτογαλική αλιεία μπακαλιάρου στη Νέα Γη και τη Γροιλανδία και τον Λευκό Στόλο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια περνούν στη θέση του μπακαλιάου στην πορτογαλική κουζίνα.

Η Μονή του Κάρμο ιδρύθηκε το 1389 από τον κοντόσταυλο Νούνο Άλβαρες Περέιρα για το τάγμα των Καρμηλιτών. Ο γοτθικός ναός της έχασε τους θόλους του στον σεισμό του 1755 και δεν ξαναχτίστηκε ποτέ, έτσι τα τόξα του κυρίως ναού στέκουν ανοιχτά στον ουρανό. Από το 1864 τα ερείπια στεγάζουν το Αρχαιολογικό Μουσείο του Κάρμο, με τάφους, γλυπτά και ευρήματα από την προϊστορία και μετά.

Ο Καθεδρικός Ναός της Λισαβόνας, η Σε, είναι η παλαιότερη εκκλησία της πόλης, που ξεκίνησε το 1147 αφού ο Αφόνσο Ενρίκες πήρε τη Λισαβόνα από τους Μαυριτανούς. Η ρομανική δυτική του πρόσοψη έχει δύο πύργους με επάλξεις και μια ροζέτα· οι σεισμοί, ανάμεσά τους εκείνος του 1755, οδήγησαν σε γοτθικές και μπαρόκ ανακατασκευές. Η επίσκεψη περιλαμβάνει τον άνω χορό, το θησαυροφυλάκιο και το περίστωο του ιερού.

Το Ροσίου, επίσημα Πράσα ντε Ντ. Πέντρο IV, είναι από τον Μεσαίωνα μία από τις κύριες πλατείες της Μπάισα της Λισαβόνας, σκηνή αγορών, ταυρομαχιών, εξεγέρσεων και των αουτονταφέ της Ιεράς Εξέτασης. Το πορτογαλικό πλακόστρωτο με το κυματιστό σχέδιο περιβάλλει τη στήλη του βασιλιά Πέδρου Δ΄ του 1874 και δύο χάλκινες κρήνες, με το Εθνικό Θέατρο Ντ. Μαρία ΙΙ στη βόρεια πλευρά.

Ο Ναός του Σάο Ρόκε ήταν η πρώτη ιησουιτική εκκλησία στην Πορτογαλία: ο θεμέλιος λίθος του τέθηκε το 1555 και επανασχεδιάστηκε το 1565 ως ενιαία αίθουσα για το κήρυγμα. Επέζησε σχεδόν ανέπαφος από τον σεισμό του 1755 και πέρασε στη Σάντα Κάζα ντα Μιζερικόρντια. Το Παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή φτιάχτηκε στη Ρώμη τη δεκαετία του 1740 και μεταφέρθηκε με πλοίο στη Λισαβόνα.

Το Κάστρο του Σάο Ζόρζε βρίσκεται στον λόφο πάνω από την Αλφάμα και τη Μπάισα, σε μια θέση οχυρωμένη τουλάχιστον από τον 2ο αιώνα π.Χ., που πάρθηκε από τους Μαυριτανούς το 1147. Αργότερα χρησίμευσε ως βασιλικό ανάκτορο και στρατώνας. Οι επισκέπτες περπατούν στις επάλξεις και τους πύργους του, βλέπουν έναν αρχαιολογικό χώρο με κατάλοιπα της Εποχής του Σιδήρου και της μαυριτανικής περιόδου και αγναντεύουν την πόλη και τον Τάγο.

Ο Ναός της Σάντα Κρουζ ντο Καστέλο βρίσκεται στη συνοικία Καστέλο, ακουμπισμένος στο εσωτερικό τείχος της ακρόπολης του Κάστρου του Σάο Ζόρζε, στη θέση ενός τζαμιού που μετατράπηκε μετά τη χριστιανική κατάκτηση της Λισαβόνας το 1147. Ο σημερινός μονόκλιτος ναός είναι η ανακατασκευή του Ζοάο Πάουλο μετά τον σεισμό του 1755, και οι επισκέπτες μπορούν να ανέβουν στο καμπαναριό του.

Το Μιραντούρο ντε Σάντα Λουζία είναι βεράντα θέας δίπλα στην εκκλησία της Σάντα Λουζία στην Αλφάμα, με θέα πάνω από τις στέγες της παλιάς συνοικίας ως τον Τάγο. Η πέργκολά του είναι στολισμένη με βουκαμβίλιες, και ο νότιος τοίχος του φέρει δύο πάνελ από αζουλέζους, το ένα με την Πράσα ντο Κομέρσιο πριν από τον σεισμό του 1755 και το άλλο με τη χριστιανική επίθεση στο Κάστρο του Σάο Ζόρζε.

Η Μονή της Γκράσα είναι αυγουστινιανός ναός και μοναστήρι στον λόφο της Γκράσα, που ιδρύθηκε το 1271 και ξαναχτίστηκε σε ύστερο μπαρόκ ρυθμό μετά τον σεισμό του 1755· ο Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε ενταφιάστηκε στο ιερό του το 1566. Μια διαδρομή με εισιτήριο περνά από τον άνω χορό και τα περιστύλια ως μια ταράτσα στη στέγη δίπλα στο σημείο θέας της Γκράσα.

Η Μονή του Σάο Βισέντε ντε Φόρα ιδρύθηκε γύρω στο 1147 από τον Αφόνσο Ενρίκες έξω από τα τείχη της πόλης· ο σημερινός μανιεριστικός ναός χτίστηκε από το 1582 επί του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας. Η μονή διαθέτει πάνελ αζουλέζου του 18ου αιώνα και το πάνθεον των βασιλέων της δυναστείας της Μπραγκάνσα, και η ταράτσα της στέγης βλέπει πάνω από την Αλφάμα και τον Τάγο.

Το Εθνικό Πάνθεον στεγάζεται στον Ναό της Σάντα Ενγκράσια στην Αλφάμα, ένα μπαρόκ κτίριο σε σχήμα ελληνικού σταυρού σχεδιασμένο από τον Ζοάο Αντούνες, που ξεκίνησε το 1682. Ο τρούλος του ολοκληρώθηκε μόλις τον 20ό αιώνα· από το 1966 φιλοξενεί τους τάφους προέδρων, συγγραφέων, της τραγουδίστριας του φάντο Αμάλια Ροντρίγκες και του Εουζέμπιο, και η ταράτσα του βλέπει τον Τάγο.

Η Βασιλική της Εστρέλα ξεκίνησε το 1779 για τη βασίλισσα Μαρία Α΄, η οποία είχε τάξει να χτίσει εκκλησία αν αποκτούσε διάδοχο, και ήταν η πρώτη εκκλησία αφιερωμένη στην Ιερή Καρδιά του Ιησού. Η λευκή της πρόσοψη έχει δίδυμα καμπαναριά και έναν μεγάλο τρούλο που φαίνεται σε όλη τη δυτική Λισαβόνα. Στο εσωτερικό, γκρίζο, ροζ και κίτρινο μάρμαρο ντύνει το δάπεδο και τους τοίχους, και ο τάφος της βασίλισσας βρίσκεται στο εγκάρσιο κλίτος.

Η Immersivus Gallery ανεβάζει παραστάσεις ψηφιακών προβολών μέσα στη Μάε ντ'Άγκουα ντας Αμορέιρας, τη θολωτή δεξαμενή στο τέρμα του Υδραγωγείου Άγκουας Λίβρες, που ξεκίνησε ο Κάρλος Μαρντέλ το 1746 και ολοκληρώθηκε το 1834. Οι εικόνες προβάλλονται στους πέτρινους θόλους και τους πεσσούς γύρω από τη δεξαμενή βάθους 7,5 μέτρων· το κτίριο ανήκει στο Μουσείο του Νερού της EPAL.

Το Μουσείο της Ανατολής άνοιξε το 2008 σε μια πρώην αποθήκη-ψυγείο μπακαλιάρου στην προκυμαία της Αλκάντρα, που μετέτρεψε το Ίδρυμα Οριέντε. Οι συλλογές του καλύπτουν την πορτογαλική παρουσία στην Ασία και τις ασιατικές θρησκευτικές και παραστατικές τέχνες, ανάμεσά τους ιαπωνικά παραβάν, ινδονησιακές φιγούρες θεάτρου σκιών και τη συλλογή Kwok On με μάσκες και κοστούμια.

Το Υδραγωγείο Άγκουας Λίβρες χτίστηκε μεταξύ 1731 και 1799 με εντολή του βασιλιά Ιωάννη Ε΄ για να μεταφέρει νερό πηγών από την περιοχή της Μπέλας στη Λισαβόνα με τη βαρύτητα. Η τοξοστοιχία του πάνω από την κοιλάδα της Αλκάντρα έχει μήκος 941 μέτρα με 35 τόξα, ανάμεσά τους το Άρκο Γκράντε, και άντεξε στον σεισμό του 1755. Το Μουσείο του Νερού ανοίγει τον περίπατο στην κορυφή του.