Odkryj: Lizbona

Łuk Rua Augusta to łuk triumfalny po północnej stronie Praça do Comércio, zaplanowany po trzęsieniu ziemi z 1755 roku i ukończony w 1875 roku według projektu Veríssima José da Costy. Wieńczy go grupa rzeźbiarska Célestina Anatole'a Calmelsa; winda i schody prowadzą obok wystawy w sali zegarowej na taras nad Baixą i Tagiem.

Narodowe Muzeum Sztuki Współczesnej, znane jako Museu do Chiado, utworzono w 1911 roku w części dawnego klasztoru São Francisco w Chiado. Ponownie otwarte w 1994 roku w przestrzeniach zaadaptowanych przez Jeana-Michela Wilmotte'a, prezentuje portugalskie malarstwo i rzeźbę od 1850 roku, autorstwa takich artystów jak Columbano Bordalo Pinheiro, Amadeo de Souza-Cardoso i Almada Negreiros.

Praça do Comércio to plac o wymiarach około 175 na 175 metrów nad brzegiem Tagu, wytyczony po trzęsieniu ziemi z 1755 roku w miejscu zniszczonego Pałacu Ribeira w ramach odbudowy Baixy przez markiza de Pombal. Z trzech stron otaczają go budynki z arkadami, pośrodku stoi pomnik konny króla Józefa I, a od północy Łuk Rua Augusta.

Muzeum Piwa zajmuje sale z arkadami we wschodnim skrzydle Praça do Comércio, obok restauracji i tarasu prowadzonych przez ten sam lokal. Interaktywna trasa prowadzi przez dzieje warzenia piwa od klasztorów średniowiecznej Europy przez rewolucję przemysłową po portugalskie piwo rzemieślnicze, a sale zdobią prace malarza Júlio Pomara.

Lisboa Story Centre to wystawa historyczna otwarta w 2012 roku we wschodnim skrzydle Praça do Comércio. Za pomocą scenografii multimedialnych, makiet i filmów przedstawia dzieje miasta od jego mitycznego założenia przez Ulissesa przez epokę wielkich odkryć geograficznych aż po trzęsienie ziemi z 1 listopada 1755 roku i odbudowę Baixy za markiza de Pombal.

Centrum Historii Dorsza zajmuje dwa piętra pawilonu we wschodniej wieży przy Praça do Comércio. Sale z filmami, animacjami i symulacją łodzi dory przedstawiają portugalskie połowy dorsza u wybrzeży Nowej Fundlandii i Grenlandii oraz Białą Flotę z czasów II wojny światowej, a następnie miejsce bacalhau w kuchni portugalskiej.

Klasztor Carmo założył w 1389 roku konetabl Nuno Álvares Pereira dla zakonu karmelitów. Jego gotycki kościół stracił sklepienia w trzęsieniu ziemi z 1755 roku i nigdy nie został odbudowany, dlatego łuki nawy stoją pod gołym niebem. Od 1864 roku w ruinach mieści się Muzeum Archeologiczne Carmo z grobowcami, rzeźbami i znaleziskami od prehistorii.

Katedra w Lizbonie, zwana Sé, to najstarszy kościół miasta, którego budowę rozpoczęto w 1147 roku, po tym jak Alfons Henriques odebrał Lizbonę Maurom. Jego romańska fasada zachodnia ma dwie wieże z blankami i rozetę; trzęsienia ziemi, w tym to z 1755 roku, doprowadziły do przebudów w stylu gotyckim i barokowym. Zwiedzanie obejmuje chór górny, skarbiec i obejście.

Rossio, oficjalnie Praça de D. Pedro IV, jest od średniowiecza jednym z głównych placów lizbońskiej Baixy, miejscem targów, walk byków, buntów i autodafe inkwizycji. Portugalski bruk o falistym wzorze otacza kolumnę króla Piotra IV z 1874 roku i dwie brązowe fontanny, a po północnej stronie stoi Teatr Narodowy D. Maria II.

Kościół św. Rocha był pierwszym kościołem jezuitów w Portugalii: kamień węgielny położono w 1555 roku, a w 1565 roku przeprojektowano go jako jednonawową salę przeznaczoną do głoszenia kazań. Przetrwał trzęsienie ziemi z 1755 roku w dużej mierze nienaruszony i przeszedł w ręce Santa Casa da Misericórdia. Jego kaplicę św. Jana Chrzciciela wykonano w Rzymie w latach 40. XVIII wieku i przewieziono statkiem do Lizbony.

Zamek św. Jerzego stoi na wzgórzu nad Alfamą i Baixą, w miejscu ufortyfikowanym co najmniej od II wieku p.n.e. i odebranym Maurom w 1147 roku. Później służył jako pałac królewski i koszary. Zwiedzający spacerują po murach obronnych i wieżach, oglądają stanowisko archeologiczne z pozostałościami z epoki żelaza i czasów mauretańskich oraz podziwiają widok na miasto i Tag.

Kościół Santa Cruz do Castelo stoi w dzielnicy Castelo przy wewnętrznym murze cytadeli zamku św. Jerzego, w miejscu meczetu przekształconego po chrześcijańskim zdobyciu Lizbony w 1147 roku. Obecny jednonawowy kościół to odbudowa João Paula po trzęsieniu ziemi z 1755 roku, a zwiedzający mogą wejść na jego dzwonnicę.

Miradouro de Santa Luzia to taras widokowy obok kościoła Santa Luzia w Alfamie, z widokiem na dachy starej dzielnicy i Tag. Jego pergolę porasta bugenwilla, a na południowej ścianie znajdują się dwa panele z płytek azulejos: jeden przedstawia Praça do Comércio przed trzęsieniem ziemi z 1755 roku, a drugi chrześcijański atak na zamek św. Jerzego.

Klasztor Graça to kościół i konwent augustianów na wzgórzu Graça, założony w 1271 roku i odbudowany w stylu późnego baroku po trzęsieniu ziemi z 1755 roku; w 1566 roku w jego prezbiterium pochowano Afonsa de Albuquerque. Biletowana trasa prowadzi przez chór górny i krużganki na taras na dachu obok punktu widokowego Graça.

Klasztor São Vicente de Fora założył około 1147 roku Alfons Henriques poza murami miasta; obecny manierystyczny kościół budowano od 1582 roku za Filipa II Hiszpańskiego. W klasztorze znajdują się XVIII-wieczne panele z płytek azulejos i panteon królów z dynastii Bragança, a z tarasu na dachu widać Alfamę i Tag.

Panteon Narodowy mieści się w kościele Santa Engrácia w Alfamie, barokowej budowli na planie krzyża greckiego, zaprojektowanej przez João Antunesa i budowanej od 1682 roku. Kopułę ukończono dopiero w XX wieku; od 1966 roku znajdują się tu grobowce prezydentów, pisarzy, pieśniarki fado Amálii Rodrigues i Eusébia, a z tarasu widać Tag.

Budowę Bazyliki Estrela rozpoczęto w 1779 roku dla królowej Marii I, która ślubowała wznieść kościół, jeśli urodzi następcę tronu; był to pierwszy kościół pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Biała fasada ma dwie dzwonnice, a dużą kopułę widać z całej zachodniej Lizbony. Wewnątrz posadzkę i ściany pokrywa szary, różowy i żółty marmur, a w transepcie znajduje się grobowiec królowej.

Immersivus Gallery wystawia cyfrowe pokazy projekcyjne we wnętrzu Mãe d'Água das Amoreiras, sklepionego zbiornika na końcu akweduktu Águas Livres, którego budowę rozpoczął Carlos Mardel w 1746 roku, a ukończono w 1834 roku. Obrazy wyświetlane są na kamiennych sklepieniach i filarach wokół zbiornika wody o głębokości 7,5 metra; budynek należy do Muzeum Wody EPAL.

Muzeum Orientu otwarto w 2008 roku w dawnej chłodni dorsza na nabrzeżu Alcântary, przebudowanej przez Fundação Oriente. Zbiory dotyczą obecności Portugalczyków w Azji oraz azjatyckiej sztuki religijnej i widowiskowej, w tym japońskich parawanów, indonezyjskich lalek do teatru cieni i kolekcji masek i kostiumów Kwok On.

Akwedukt Águas Livres zbudowano w latach 1731–1799 na rozkaz króla Jana V, by grawitacyjnie doprowadzać wodę źródlaną z okolic Belas do Lizbony. Jego arkada nad doliną Alcântary ma 941 metrów długości i 35 łuków, w tym Arco Grande, i przetrwała trzęsienie ziemi z 1755 roku. Museu da Água udostępnia spacer po jego szczycie.