Εξερευνήστε: Λισαβόνα

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, γνωστό ως Μουσείο του Σιάδο, δημιουργήθηκε το 1911 σε μέρος της πρώην Μονής του Σάο Φρανσίσκο στο Σιάδο. Επαναλειτούργησε το 1994 σε χώρους που διαμόρφωσε ο Ζαν-Μισέλ Βιλμότ και παρουσιάζει πορτογαλική ζωγραφική και γλυπτική από το 1850 και μετά, καλλιτεχνών όπως ο Κολουμπάνο Μπορντάλο Πινιέιρο, ο Αμαντέο ντε Σόουζα-Καρντόζο και ο Αλμάντα Νεγκρέιρος.

Το Μουσείο Μπίρας στεγάζεται σε αίθουσες με τοξοστοιχίες στην ανατολική πτέρυγα της πλατείας Πράσα ντο Κομέρσιο, μαζί με ένα εστιατόριο και μια βεράντα της ίδιας επιχείρησης. Η διαδραστική του διαδρομή ακολουθεί τη ζυθοποιία από τα μοναστήρια της μεσαιωνικής Ευρώπης, μέσα από τη βιομηχανική επανάσταση, ως την πορτογαλική μπίρα μικροζυθοποιίας, και οι αίθουσες είναι διακοσμημένες με έργα του ζωγράφου Ζούλιο Πομάρ.

Το Lisboa Story Centre είναι ιστορική έκθεση που άνοιξε το 2012 στην ανατολική πτέρυγα της πλατείας Πράσα ντο Κομέρσιο. Με πολυμεσικά σκηνικά, μακέτες και ταινίες ακολουθεί την πόλη από τη μυθική της ίδρυση από τον Οδυσσέα, μέσα από την εποχή των εξερευνητικών ταξιδιών, ως τον σεισμό της 1ης Νοεμβρίου 1755 και την ανοικοδόμηση της Μπάισα επί του Μαρκησίου του Πομπάλ.

Το Κέντρο Ερμηνείας της Ιστορίας του Μπακαλιάρου καταλαμβάνει δύο ορόφους του περιπτέρου του ανατολικού πύργου στην πλατεία Πράσα ντο Κομέρσιο. Αίθουσες με ταινίες, κινούμενα σχέδια και προσομοίωση βάρκας ακολουθούν την πορτογαλική αλιεία μπακαλιάρου στη Νέα Γη και τη Γροιλανδία και τον Λευκό Στόλο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια περνούν στη θέση του μπακαλιάου στην πορτογαλική κουζίνα.

Ο Καθεδρικός Ναός της Λισαβόνας, η Σε, είναι η παλαιότερη εκκλησία της πόλης, που ξεκίνησε το 1147 αφού ο Αφόνσο Ενρίκες πήρε τη Λισαβόνα από τους Μαυριτανούς. Η ρομανική δυτική του πρόσοψη έχει δύο πύργους με επάλξεις και μια ροζέτα· οι σεισμοί, ανάμεσά τους εκείνος του 1755, οδήγησαν σε γοτθικές και μπαρόκ ανακατασκευές. Η επίσκεψη περιλαμβάνει τον άνω χορό, το θησαυροφυλάκιο και το περίστωο του ιερού.

Ο Ναός του Σάο Ρόκε ήταν η πρώτη ιησουιτική εκκλησία στην Πορτογαλία: ο θεμέλιος λίθος του τέθηκε το 1555 και επανασχεδιάστηκε το 1565 ως ενιαία αίθουσα για το κήρυγμα. Επέζησε σχεδόν ανέπαφος από τον σεισμό του 1755 και πέρασε στη Σάντα Κάζα ντα Μιζερικόρντια. Το Παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή φτιάχτηκε στη Ρώμη τη δεκαετία του 1740 και μεταφέρθηκε με πλοίο στη Λισαβόνα.

Ο Ναός της Σάντα Κρουζ ντο Καστέλο βρίσκεται στη συνοικία Καστέλο, ακουμπισμένος στο εσωτερικό τείχος της ακρόπολης του Κάστρου του Σάο Ζόρζε, στη θέση ενός τζαμιού που μετατράπηκε μετά τη χριστιανική κατάκτηση της Λισαβόνας το 1147. Ο σημερινός μονόκλιτος ναός είναι η ανακατασκευή του Ζοάο Πάουλο μετά τον σεισμό του 1755, και οι επισκέπτες μπορούν να ανέβουν στο καμπαναριό του.

Η Μονή της Γκράσα είναι αυγουστινιανός ναός και μοναστήρι στον λόφο της Γκράσα, που ιδρύθηκε το 1271 και ξαναχτίστηκε σε ύστερο μπαρόκ ρυθμό μετά τον σεισμό του 1755· ο Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε ενταφιάστηκε στο ιερό του το 1566. Μια διαδρομή με εισιτήριο περνά από τον άνω χορό και τα περιστύλια ως μια ταράτσα στη στέγη δίπλα στο σημείο θέας της Γκράσα.

Η Μονή του Σάο Βισέντε ντε Φόρα ιδρύθηκε γύρω στο 1147 από τον Αφόνσο Ενρίκες έξω από τα τείχη της πόλης· ο σημερινός μανιεριστικός ναός χτίστηκε από το 1582 επί του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας. Η μονή διαθέτει πάνελ αζουλέζου του 18ου αιώνα και το πάνθεον των βασιλέων της δυναστείας της Μπραγκάνσα, και η ταράτσα της στέγης βλέπει πάνω από την Αλφάμα και τον Τάγο.

Η Βασιλική της Εστρέλα ξεκίνησε το 1779 για τη βασίλισσα Μαρία Α΄, η οποία είχε τάξει να χτίσει εκκλησία αν αποκτούσε διάδοχο, και ήταν η πρώτη εκκλησία αφιερωμένη στην Ιερή Καρδιά του Ιησού. Η λευκή της πρόσοψη έχει δίδυμα καμπαναριά και έναν μεγάλο τρούλο που φαίνεται σε όλη τη δυτική Λισαβόνα. Στο εσωτερικό, γκρίζο, ροζ και κίτρινο μάρμαρο ντύνει το δάπεδο και τους τοίχους, και ο τάφος της βασίλισσας βρίσκεται στο εγκάρσιο κλίτος.

Το Μουσείο της Ανατολής άνοιξε το 2008 σε μια πρώην αποθήκη-ψυγείο μπακαλιάρου στην προκυμαία της Αλκάντρα, που μετέτρεψε το Ίδρυμα Οριέντε. Οι συλλογές του καλύπτουν την πορτογαλική παρουσία στην Ασία και τις ασιατικές θρησκευτικές και παραστατικές τέχνες, ανάμεσά τους ιαπωνικά παραβάν, ινδονησιακές φιγούρες θεάτρου σκιών και τη συλλογή Kwok On με μάσκες και κοστούμια.

Το Μουσείο Καλούστ Γκιουλμπενκιάν παρουσιάζει τη συλλογή του Αρμένιου μεγιστάνα του πετρελαίου Καλούστ Γκιουλμπενκιάν σε ένα κτίριο και έναν κήπο που εγκαινιάστηκαν το 1969. Η μία διαδρομή καλύπτει την αρχαία Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία, την Ελλάδα, τη Ρώμη και τον ισλαμικό κόσμο· η άλλη περνά από την ευρωπαϊκή ζωγραφική, τη γλυπτική και τις γαλλικές διακοσμητικές τέχνες ως τα κοσμήματα του Ρενέ Λαλίκ.

Το MAAT είναι το μουσείο σύγχρονης τέχνης, αρχιτεκτονικής και τεχνολογίας του Ιδρύματος EDP στην όχθη του Μπελέμ. Το χαμηλό, καμπύλο κτίριό του, έργο του γραφείου της Αμάντα Λεβέτ, επενδυμένο με λευκά κεραμικά πλακίδια και με στέγη πάνω στην οποία περπατούν οι επισκέπτες, άνοιξε τον Οκτώβριο του 2016 δίπλα στον Ηλεκτρικό Σταθμό του Τάγου, πρώην εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής του οποίου οι αίθουσες φιλοξενούν επίσης εκθέσεις.

Το Ανάκτορο της Ατζούντα είναι νεοκλασικό βασιλικό ανάκτορο στον λόφο της Ατζούντα πάνω από το Μπελέμ, που ξεκίνησε στα τέλη του 18ου αιώνα στη θέση μιας ξύλινης βασιλικής κατοικίας στημένης μετά τον σεισμό του 1755, και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο. Έγινε η κύρια κατοικία του βασιλιά Λουίς Α΄ και της βασίλισσας Μαρίας Πίας, και τα δωμάτιά του διατηρούν την επίπλωση του 19ου αιώνα.

Το Μουσείο του Βασιλικού Θησαυρού άνοιξε το 2022 στη νεόδμητη δυτική πτέρυγα του Ανακτόρου της Ατζούντα, γύρω από ένα θησαυροφυλάκιο μήκους 40 μέτρων που κλείνει με ατσάλινες πόρτες. Οι έντεκα ενότητές του παρουσιάζουν το πορτογαλικό στέμμα, το σκήπτρο και τα βασιλικά κοσμήματα, χρυσό και διαμάντια από τη Βραζιλία, νομίσματα και μετάλλια, διπλωματικά δώρα και το ασημένιο σερβίτσιο Ζερμέν.

Το Εθνικό Μουσείο Αμαξών στο Μπελέμ φυλάει άμαξες και αμάξια των πορτογαλικών βασιλικών οίκων από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα, μέρος περίπου 9.000 αντικειμένων. Ιδρύθηκε το 1905 στη σχολή ιππασίας του 1787 του Ανακτόρου του Μπελέμ και το 2015 μετέφερε το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής σε ένα νέο κτίριο απέναντι, σχεδιασμένο από τον Πάουλο Μέντες ντα Ρόσα.

Η Μονή των Ιερωνυμιτών στο Μπελέμ ξεκίνησε το 1502 επί του βασιλιά Μανουέλ Α΄ για το Τάγμα του Αγίου Ιερωνύμου και χτίστηκε κυρίως από τους Ντιόγκο ντε Μποϊτάκα και Ζοάο ντε Καστίλιο σε μανουελικό ρυθμό. Ο ναός της φιλοξενεί τους τάφους του Βάσκο ντα Γκάμα, του ποιητή Λουίς ντε Καμόες και των βασιλέων Μανουέλ Α΄ και Ιωάννη Γ΄. Μαζί με τον Πύργο του Μπελέμ είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1983.

Το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης βρίσκεται στην όχθη του Μπελέμ, σε ένα περίπτερο που χτίστηκε για την Έκθεση του Πορτογαλικού Κόσμου του 1940 και άνοιξε ως μουσείο το 1948. Οι αίθουσές του, διακοσμημένες από καλλιτέχνες της εποχής, παρουσιάζουν την πορτογαλική λαϊκή τέχνη ανά περιοχή: κεραμικά, καλαθοπλεκτική, ενδυμασίες, μουσικά όργανα, αγροτικά εργαλεία και αλιευτικά σύνεργα από το Μίνιο ως το Αλγκάρβε.

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης MAC/CCB στεγάζεται στο εκθεσιακό κτίριο του Πολιτιστικού Κέντρου του Μπελέμ, σχεδιασμένο από τους Βιτόριο Γκρεγκότι και Μανουέλ Σαλγκάντο και χτισμένο μεταξύ 1989 και 1993. Το 2023 αντικατέστησε το Μουσείο της Συλλογής Μπεράρντο και σήμερα παρουσιάζει τέχνη του 20ού και 21ου αιώνα από τις συλλογές Μπεράρντο, Ellipse και Τεϊσέιρα ντε Φρέιτας, μαζί με περιοδικές εκθέσεις.

Το Μουσείο της Μπενφίκα – Κόσμε Νταμιάο είναι το μουσείο του αθλητικού συλλόγου της Λισαβόνας S.L. Benfica, που άνοιξε το 2013 δίπλα στο Εστάντιο ντα Λουζ και φέρει το όνομα ενός από τους ιδρυτές του συλλόγου το 1904. Οι τρεις όροφοί του παρουσιάζουν τρόπαια, φανέλες, έγγραφα και φιλμ σε 29 θεματικές ενότητες και καταλήγουν σε έναν γεωδαιτικό θόλο· ξεναγήσεις στο γήπεδο ξεκινούν από το ίδιο συγκρότημα.