Εξερευνήστε: Λισαβόνα

Η Αψίδα της Ρούα Αουγκούστα είναι η θριαμβική αψίδα στη βόρεια πλευρά της πλατείας Πράσα ντο Κομέρσιο, που σχεδιάστηκε μετά τον σεισμό του 1755 και ολοκληρώθηκε το 1875 σε σχέδια του Βερίσιμο Ζοζέ ντα Κόστα. Την επιστέφει ένα σύμπλεγμα γλυπτών του Σελεστέν Ανατόλ Καλμέλ· ένας ανελκυστήρας και σκάλες οδηγούν, δίπλα από μια έκθεση στην αίθουσα του ρολογιού, σε μια ταράτσα πάνω από τη Μπάισα και τον Τάγο.

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, γνωστό ως Μουσείο του Σιάδο, δημιουργήθηκε το 1911 σε μέρος της πρώην Μονής του Σάο Φρανσίσκο στο Σιάδο. Επαναλειτούργησε το 1994 σε χώρους που διαμόρφωσε ο Ζαν-Μισέλ Βιλμότ και παρουσιάζει πορτογαλική ζωγραφική και γλυπτική από το 1850 και μετά, καλλιτεχνών όπως ο Κολουμπάνο Μπορντάλο Πινιέιρο, ο Αμαντέο ντε Σόουζα-Καρντόζο και ο Αλμάντα Νεγκρέιρος.

Το Μουσείο Μπίρας στεγάζεται σε αίθουσες με τοξοστοιχίες στην ανατολική πτέρυγα της πλατείας Πράσα ντο Κομέρσιο, μαζί με ένα εστιατόριο και μια βεράντα της ίδιας επιχείρησης. Η διαδραστική του διαδρομή ακολουθεί τη ζυθοποιία από τα μοναστήρια της μεσαιωνικής Ευρώπης, μέσα από τη βιομηχανική επανάσταση, ως την πορτογαλική μπίρα μικροζυθοποιίας, και οι αίθουσες είναι διακοσμημένες με έργα του ζωγράφου Ζούλιο Πομάρ.

Το Lisboa Story Centre είναι ιστορική έκθεση που άνοιξε το 2012 στην ανατολική πτέρυγα της πλατείας Πράσα ντο Κομέρσιο. Με πολυμεσικά σκηνικά, μακέτες και ταινίες ακολουθεί την πόλη από τη μυθική της ίδρυση από τον Οδυσσέα, μέσα από την εποχή των εξερευνητικών ταξιδιών, ως τον σεισμό της 1ης Νοεμβρίου 1755 και την ανοικοδόμηση της Μπάισα επί του Μαρκησίου του Πομπάλ.

Το Κέντρο Ερμηνείας της Ιστορίας του Μπακαλιάρου καταλαμβάνει δύο ορόφους του περιπτέρου του ανατολικού πύργου στην πλατεία Πράσα ντο Κομέρσιο. Αίθουσες με ταινίες, κινούμενα σχέδια και προσομοίωση βάρκας ακολουθούν την πορτογαλική αλιεία μπακαλιάρου στη Νέα Γη και τη Γροιλανδία και τον Λευκό Στόλο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια περνούν στη θέση του μπακαλιάου στην πορτογαλική κουζίνα.

Η Μονή του Κάρμο ιδρύθηκε το 1389 από τον κοντόσταυλο Νούνο Άλβαρες Περέιρα για το τάγμα των Καρμηλιτών. Ο γοτθικός ναός της έχασε τους θόλους του στον σεισμό του 1755 και δεν ξαναχτίστηκε ποτέ, έτσι τα τόξα του κυρίως ναού στέκουν ανοιχτά στον ουρανό. Από το 1864 τα ερείπια στεγάζουν το Αρχαιολογικό Μουσείο του Κάρμο, με τάφους, γλυπτά και ευρήματα από την προϊστορία και μετά.

Ο Καθεδρικός Ναός της Λισαβόνας, η Σε, είναι η παλαιότερη εκκλησία της πόλης, που ξεκίνησε το 1147 αφού ο Αφόνσο Ενρίκες πήρε τη Λισαβόνα από τους Μαυριτανούς. Η ρομανική δυτική του πρόσοψη έχει δύο πύργους με επάλξεις και μια ροζέτα· οι σεισμοί, ανάμεσά τους εκείνος του 1755, οδήγησαν σε γοτθικές και μπαρόκ ανακατασκευές. Η επίσκεψη περιλαμβάνει τον άνω χορό, το θησαυροφυλάκιο και το περίστωο του ιερού.

Ο Ναός του Σάο Ρόκε ήταν η πρώτη ιησουιτική εκκλησία στην Πορτογαλία: ο θεμέλιος λίθος του τέθηκε το 1555 και επανασχεδιάστηκε το 1565 ως ενιαία αίθουσα για το κήρυγμα. Επέζησε σχεδόν ανέπαφος από τον σεισμό του 1755 και πέρασε στη Σάντα Κάζα ντα Μιζερικόρντια. Το Παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή φτιάχτηκε στη Ρώμη τη δεκαετία του 1740 και μεταφέρθηκε με πλοίο στη Λισαβόνα.

Το Κάστρο του Σάο Ζόρζε βρίσκεται στον λόφο πάνω από την Αλφάμα και τη Μπάισα, σε μια θέση οχυρωμένη τουλάχιστον από τον 2ο αιώνα π.Χ., που πάρθηκε από τους Μαυριτανούς το 1147. Αργότερα χρησίμευσε ως βασιλικό ανάκτορο και στρατώνας. Οι επισκέπτες περπατούν στις επάλξεις και τους πύργους του, βλέπουν έναν αρχαιολογικό χώρο με κατάλοιπα της Εποχής του Σιδήρου και της μαυριτανικής περιόδου και αγναντεύουν την πόλη και τον Τάγο.

Η Μονή της Γκράσα είναι αυγουστινιανός ναός και μοναστήρι στον λόφο της Γκράσα, που ιδρύθηκε το 1271 και ξαναχτίστηκε σε ύστερο μπαρόκ ρυθμό μετά τον σεισμό του 1755· ο Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε ενταφιάστηκε στο ιερό του το 1566. Μια διαδρομή με εισιτήριο περνά από τον άνω χορό και τα περιστύλια ως μια ταράτσα στη στέγη δίπλα στο σημείο θέας της Γκράσα.

Η Μονή του Σάο Βισέντε ντε Φόρα ιδρύθηκε γύρω στο 1147 από τον Αφόνσο Ενρίκες έξω από τα τείχη της πόλης· ο σημερινός μανιεριστικός ναός χτίστηκε από το 1582 επί του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας. Η μονή διαθέτει πάνελ αζουλέζου του 18ου αιώνα και το πάνθεον των βασιλέων της δυναστείας της Μπραγκάνσα, και η ταράτσα της στέγης βλέπει πάνω από την Αλφάμα και τον Τάγο.

Το Εθνικό Πάνθεον στεγάζεται στον Ναό της Σάντα Ενγκράσια στην Αλφάμα, ένα μπαρόκ κτίριο σε σχήμα ελληνικού σταυρού σχεδιασμένο από τον Ζοάο Αντούνες, που ξεκίνησε το 1682. Ο τρούλος του ολοκληρώθηκε μόλις τον 20ό αιώνα· από το 1966 φιλοξενεί τους τάφους προέδρων, συγγραφέων, της τραγουδίστριας του φάντο Αμάλια Ροντρίγκες και του Εουζέμπιο, και η ταράτσα του βλέπει τον Τάγο.

Το Μουσείο της Ανατολής άνοιξε το 2008 σε μια πρώην αποθήκη-ψυγείο μπακαλιάρου στην προκυμαία της Αλκάντρα, που μετέτρεψε το Ίδρυμα Οριέντε. Οι συλλογές του καλύπτουν την πορτογαλική παρουσία στην Ασία και τις ασιατικές θρησκευτικές και παραστατικές τέχνες, ανάμεσά τους ιαπωνικά παραβάν, ινδονησιακές φιγούρες θεάτρου σκιών και τη συλλογή Kwok On με μάσκες και κοστούμια.

Το Υδραγωγείο Άγκουας Λίβρες χτίστηκε μεταξύ 1731 και 1799 με εντολή του βασιλιά Ιωάννη Ε΄ για να μεταφέρει νερό πηγών από την περιοχή της Μπέλας στη Λισαβόνα με τη βαρύτητα. Η τοξοστοιχία του πάνω από την κοιλάδα της Αλκάντρα έχει μήκος 941 μέτρα με 35 τόξα, ανάμεσά τους το Άρκο Γκράντε, και άντεξε στον σεισμό του 1755. Το Μουσείο του Νερού ανοίγει τον περίπατο στην κορυφή του.

Το Μουσείο Καλούστ Γκιουλμπενκιάν παρουσιάζει τη συλλογή του Αρμένιου μεγιστάνα του πετρελαίου Καλούστ Γκιουλμπενκιάν σε ένα κτίριο και έναν κήπο που εγκαινιάστηκαν το 1969. Η μία διαδρομή καλύπτει την αρχαία Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία, την Ελλάδα, τη Ρώμη και τον ισλαμικό κόσμο· η άλλη περνά από την ευρωπαϊκή ζωγραφική, τη γλυπτική και τις γαλλικές διακοσμητικές τέχνες ως τα κοσμήματα του Ρενέ Λαλίκ.

Το Ιερό του Χριστού Βασιλέως βρίσκεται στην κορυφή ενός γκρεμού στην Αλμάντα, απέναντι από τη Λισαβόνα στην άλλη όχθη του Τάγου. Εγκαινιάστηκε το 1959, εμπνευσμένο από τον Χριστό Λυτρωτή του Ρίο ντε Τζανέιρο, και είναι ένα άγαλμα του Χριστού ύψους 28 μέτρων, έργο του Φρανσίσκο Φράνκο, πάνω σε βάθρο 82 μέτρων του Αντόνιο Λίνο. Ένας ανελκυστήρας ανεβαίνει σε μια βεράντα στα πόδια του αγάλματος, πάνω από τη Γέφυρα της 25ης Απριλίου.

Ο Ζωολογικός Κήπος της Λισαβόνας ιδρύθηκε το 1884 και από το 1905 βρίσκεται στους κήπους της Κίντα ντας Λαραντζέιρας στο Σέτε Ρίος. Φιλοξενεί περίπου 2.000 ζώα από περισσότερα από 300 είδη και συμμετέχει σε προγράμματα αναπαραγωγής απειλούμενων ειδών. Ένα μικρό τελεφερίκ διασχίζει μέρος του χώρου, και ο Κόλπος των Δελφινιών φιλοξενεί παρουσιάσεις με δελφίνια.

Το MAAT είναι το μουσείο σύγχρονης τέχνης, αρχιτεκτονικής και τεχνολογίας του Ιδρύματος EDP στην όχθη του Μπελέμ. Το χαμηλό, καμπύλο κτίριό του, έργο του γραφείου της Αμάντα Λεβέτ, επενδυμένο με λευκά κεραμικά πλακίδια και με στέγη πάνω στην οποία περπατούν οι επισκέπτες, άνοιξε τον Οκτώβριο του 2016 δίπλα στον Ηλεκτρικό Σταθμό του Τάγου, πρώην εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής του οποίου οι αίθουσες φιλοξενούν επίσης εκθέσεις.

Το Ανάκτορο της Ατζούντα είναι νεοκλασικό βασιλικό ανάκτορο στον λόφο της Ατζούντα πάνω από το Μπελέμ, που ξεκίνησε στα τέλη του 18ου αιώνα στη θέση μιας ξύλινης βασιλικής κατοικίας στημένης μετά τον σεισμό του 1755, και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο. Έγινε η κύρια κατοικία του βασιλιά Λουίς Α΄ και της βασίλισσας Μαρίας Πίας, και τα δωμάτιά του διατηρούν την επίπλωση του 19ου αιώνα.

Το Μουσείο του Βασιλικού Θησαυρού άνοιξε το 2022 στη νεόδμητη δυτική πτέρυγα του Ανακτόρου της Ατζούντα, γύρω από ένα θησαυροφυλάκιο μήκους 40 μέτρων που κλείνει με ατσάλινες πόρτες. Οι έντεκα ενότητές του παρουσιάζουν το πορτογαλικό στέμμα, το σκήπτρο και τα βασιλικά κοσμήματα, χρυσό και διαμάντια από τη Βραζιλία, νομίσματα και μετάλλια, διπλωματικά δώρα και το ασημένιο σερβίτσιο Ζερμέν.