Odkryj: Lizbona

Katedra w Lizbonie, zwana Sé, to najstarszy kościół miasta, którego budowę rozpoczęto w 1147 roku, po tym jak Alfons Henriques odebrał Lizbonę Maurom. Jego romańska fasada zachodnia ma dwie wieże z blankami i rozetę; trzęsienia ziemi, w tym to z 1755 roku, doprowadziły do przebudów w stylu gotyckim i barokowym. Zwiedzanie obejmuje chór górny, skarbiec i obejście.

Kościół św. Rocha był pierwszym kościołem jezuitów w Portugalii: kamień węgielny położono w 1555 roku, a w 1565 roku przeprojektowano go jako jednonawową salę przeznaczoną do głoszenia kazań. Przetrwał trzęsienie ziemi z 1755 roku w dużej mierze nienaruszony i przeszedł w ręce Santa Casa da Misericórdia. Jego kaplicę św. Jana Chrzciciela wykonano w Rzymie w latach 40. XVIII wieku i przewieziono statkiem do Lizbony.

Kościół Santa Cruz do Castelo stoi w dzielnicy Castelo przy wewnętrznym murze cytadeli zamku św. Jerzego, w miejscu meczetu przekształconego po chrześcijańskim zdobyciu Lizbony w 1147 roku. Obecny jednonawowy kościół to odbudowa João Paula po trzęsieniu ziemi z 1755 roku, a zwiedzający mogą wejść na jego dzwonnicę.

Klasztor Graça to kościół i konwent augustianów na wzgórzu Graça, założony w 1271 roku i odbudowany w stylu późnego baroku po trzęsieniu ziemi z 1755 roku; w 1566 roku w jego prezbiterium pochowano Afonsa de Albuquerque. Biletowana trasa prowadzi przez chór górny i krużganki na taras na dachu obok punktu widokowego Graça.

Klasztor São Vicente de Fora założył około 1147 roku Alfons Henriques poza murami miasta; obecny manierystyczny kościół budowano od 1582 roku za Filipa II Hiszpańskiego. W klasztorze znajdują się XVIII-wieczne panele z płytek azulejos i panteon królów z dynastii Bragança, a z tarasu na dachu widać Alfamę i Tag.

Budowę Bazyliki Estrela rozpoczęto w 1779 roku dla królowej Marii I, która ślubowała wznieść kościół, jeśli urodzi następcę tronu; był to pierwszy kościół pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Biała fasada ma dwie dzwonnice, a dużą kopułę widać z całej zachodniej Lizbony. Wewnątrz posadzkę i ściany pokrywa szary, różowy i żółty marmur, a w transepcie znajduje się grobowiec królowej.

Klasztor Hieronimitów w Belém zaczęto budować w 1502 roku za króla Manuela I dla zakonu św. Hieronima, głównie według projektów Diogo de Boitaki i João de Castilho w stylu manuelińskim. W jego kościele znajdują się grobowce Vasco da Gamy, poety Luísa de Camõesa oraz królów Manuela I i Jana III. Wraz z Wieżą Belém od 1983 roku figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO.