Odkryj: Lizbona

Narodowe Muzeum Sztuki Współczesnej, znane jako Museu do Chiado, utworzono w 1911 roku w części dawnego klasztoru São Francisco w Chiado. Ponownie otwarte w 1994 roku w przestrzeniach zaadaptowanych przez Jeana-Michela Wilmotte'a, prezentuje portugalskie malarstwo i rzeźbę od 1850 roku, autorstwa takich artystów jak Columbano Bordalo Pinheiro, Amadeo de Souza-Cardoso i Almada Negreiros.

Muzeum Piwa zajmuje sale z arkadami we wschodnim skrzydle Praça do Comércio, obok restauracji i tarasu prowadzonych przez ten sam lokal. Interaktywna trasa prowadzi przez dzieje warzenia piwa od klasztorów średniowiecznej Europy przez rewolucję przemysłową po portugalskie piwo rzemieślnicze, a sale zdobią prace malarza Júlio Pomara.

Lisboa Story Centre to wystawa historyczna otwarta w 2012 roku we wschodnim skrzydle Praça do Comércio. Za pomocą scenografii multimedialnych, makiet i filmów przedstawia dzieje miasta od jego mitycznego założenia przez Ulissesa przez epokę wielkich odkryć geograficznych aż po trzęsienie ziemi z 1 listopada 1755 roku i odbudowę Baixy za markiza de Pombal.

Centrum Historii Dorsza zajmuje dwa piętra pawilonu we wschodniej wieży przy Praça do Comércio. Sale z filmami, animacjami i symulacją łodzi dory przedstawiają portugalskie połowy dorsza u wybrzeży Nowej Fundlandii i Grenlandii oraz Białą Flotę z czasów II wojny światowej, a następnie miejsce bacalhau w kuchni portugalskiej.

Katedra w Lizbonie, zwana Sé, to najstarszy kościół miasta, którego budowę rozpoczęto w 1147 roku, po tym jak Alfons Henriques odebrał Lizbonę Maurom. Jego romańska fasada zachodnia ma dwie wieże z blankami i rozetę; trzęsienia ziemi, w tym to z 1755 roku, doprowadziły do przebudów w stylu gotyckim i barokowym. Zwiedzanie obejmuje chór górny, skarbiec i obejście.

Kościół św. Rocha był pierwszym kościołem jezuitów w Portugalii: kamień węgielny położono w 1555 roku, a w 1565 roku przeprojektowano go jako jednonawową salę przeznaczoną do głoszenia kazań. Przetrwał trzęsienie ziemi z 1755 roku w dużej mierze nienaruszony i przeszedł w ręce Santa Casa da Misericórdia. Jego kaplicę św. Jana Chrzciciela wykonano w Rzymie w latach 40. XVIII wieku i przewieziono statkiem do Lizbony.

Kościół Santa Cruz do Castelo stoi w dzielnicy Castelo przy wewnętrznym murze cytadeli zamku św. Jerzego, w miejscu meczetu przekształconego po chrześcijańskim zdobyciu Lizbony w 1147 roku. Obecny jednonawowy kościół to odbudowa João Paula po trzęsieniu ziemi z 1755 roku, a zwiedzający mogą wejść na jego dzwonnicę.

Klasztor Graça to kościół i konwent augustianów na wzgórzu Graça, założony w 1271 roku i odbudowany w stylu późnego baroku po trzęsieniu ziemi z 1755 roku; w 1566 roku w jego prezbiterium pochowano Afonsa de Albuquerque. Biletowana trasa prowadzi przez chór górny i krużganki na taras na dachu obok punktu widokowego Graça.

Klasztor São Vicente de Fora założył około 1147 roku Alfons Henriques poza murami miasta; obecny manierystyczny kościół budowano od 1582 roku za Filipa II Hiszpańskiego. W klasztorze znajdują się XVIII-wieczne panele z płytek azulejos i panteon królów z dynastii Bragança, a z tarasu na dachu widać Alfamę i Tag.

Budowę Bazyliki Estrela rozpoczęto w 1779 roku dla królowej Marii I, która ślubowała wznieść kościół, jeśli urodzi następcę tronu; był to pierwszy kościół pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Biała fasada ma dwie dzwonnice, a dużą kopułę widać z całej zachodniej Lizbony. Wewnątrz posadzkę i ściany pokrywa szary, różowy i żółty marmur, a w transepcie znajduje się grobowiec królowej.

Muzeum Orientu otwarto w 2008 roku w dawnej chłodni dorsza na nabrzeżu Alcântary, przebudowanej przez Fundação Oriente. Zbiory dotyczą obecności Portugalczyków w Azji oraz azjatyckiej sztuki religijnej i widowiskowej, w tym japońskich parawanów, indonezyjskich lalek do teatru cieni i kolekcji masek i kostiumów Kwok On.

Muzeum Calouste'a Gulbenkiana prezentuje kolekcję ormiańskiego magnata naftowego Calouste'a Gulbenkiana w budynku z ogrodem otwartym w 1969 roku. Jedna trasa obejmuje starożytny Egipt, Mezopotamię, Grecję, Rzym i świat islamu; druga prowadzi przez europejskie malarstwo, rzeźbę i francuską sztukę dekoracyjną aż po biżuterię René Lalique'a.

MAAT to muzeum sztuki współczesnej, architektury i technologii Fundacji EDP na nabrzeżu w Belém. Jego niski, zakrzywiony budynek pracowni Amandy Levete, obłożony białymi płytkami ceramicznymi i z dachem, po którym mogą chodzić zwiedzający, otwarto w październiku 2016 roku obok Tejo Power Station, dawnej elektrowni, w której halach również odbywają się wystawy.

Pałac Ajuda to neoklasycystyczny pałac królewski na wzgórzu Ajuda nad Belém, którego budowę rozpoczęto pod koniec XVIII wieku w miejscu drewnianej rezydencji królewskiej wzniesionej po trzęsieniu ziemi z 1755 roku; nigdy nie został ukończony według pierwotnego planu. Stał się główną siedzibą króla Ludwika I i królowej Marii Pii, a jego sale zachowały XIX-wieczne wyposażenie.

Muzeum Skarbca Królewskiego otwarto w 2022 roku w nowo ukończonym zachodnim skrzydle Pałacu Ajuda, wokół 40-metrowego skarbca zamykanego stalowymi drzwiami. Jedenaście działów prezentuje portugalską koronę, berło i klejnoty królewskie, złoto i diamenty z Brazylii, monety i medale, dary dyplomatyczne oraz srebrną zastawę stołową Germaina.

Narodowe Muzeum Powozów w Belém przechowuje karety i powozy portugalskich domów królewskich od XVI do XIX wieku, stanowiące część zbioru około 9000 przedmiotów. Założone w 1905 roku w ujeżdżalni Pałacu Belém z 1787 roku, w 2015 roku przeniosło większość kolekcji do nowego budynku naprzeciwko, zaprojektowanego przez Paula Mendesa da Rochę.

Klasztor Hieronimitów w Belém zaczęto budować w 1502 roku za króla Manuela I dla zakonu św. Hieronima, głównie według projektów Diogo de Boitaki i João de Castilho w stylu manuelińskim. W jego kościele znajdują się grobowce Vasco da Gamy, poety Luísa de Camõesa oraz królów Manuela I i Jana III. Wraz z Wieżą Belém od 1983 roku figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Muzeum Sztuki Ludowej stoi nad rzeką w Belém, w pawilonie zbudowanym na Wystawę Świata Portugalskiego w 1940 roku i otwartym jako muzeum w 1948 roku. W salach, udekorowanych przez artystów tamtej epoki, prezentowana jest portugalska sztuka ludowa region po regionie: ceramika, plecionkarstwo, stroje, instrumenty muzyczne, narzędzia rolnicze i sprzęt rybacki od Minho po Algarve.

Muzeum Sztuki Współczesnej MAC/CCB zajmuje budynek wystawowy Centro Cultural de Belém, zaprojektowany przez Vittoria Gregottiego i Manuela Salgado i zbudowany w latach 1989–1993. W 2023 roku zastąpiło Muzeum Kolekcji Berardo i prezentuje dziś sztukę XX i XXI wieku z kolekcji Berardo, Ellipse i Teixeira de Freitas, a także wystawy czasowe.

Muzeum Benfiki – Cosme Damião to muzeum lizbońskiego klubu sportowego S.L. Benfica, otwarte w 2013 roku obok Estádio da Luz i nazwane imieniem jednego z założycieli klubu z 1904 roku. Na trzech piętrach w 29 strefach tematycznych prezentuje trofea, koszulki, dokumenty i filmy, a trasa kończy się pod kopułą geodezyjną; z tego samego kompleksu rusza zwiedzanie stadionu z przewodnikiem.