Odkryj: Lizbona

Łuk Rua Augusta to łuk triumfalny po północnej stronie Praça do Comércio, zaplanowany po trzęsieniu ziemi z 1755 roku i ukończony w 1875 roku według projektu Veríssima José da Costy. Wieńczy go grupa rzeźbiarska Célestina Anatole'a Calmelsa; winda i schody prowadzą obok wystawy w sali zegarowej na taras nad Baixą i Tagiem.

Narodowe Muzeum Sztuki Współczesnej, znane jako Museu do Chiado, utworzono w 1911 roku w części dawnego klasztoru São Francisco w Chiado. Ponownie otwarte w 1994 roku w przestrzeniach zaadaptowanych przez Jeana-Michela Wilmotte'a, prezentuje portugalskie malarstwo i rzeźbę od 1850 roku, autorstwa takich artystów jak Columbano Bordalo Pinheiro, Amadeo de Souza-Cardoso i Almada Negreiros.

Muzeum Piwa zajmuje sale z arkadami we wschodnim skrzydle Praça do Comércio, obok restauracji i tarasu prowadzonych przez ten sam lokal. Interaktywna trasa prowadzi przez dzieje warzenia piwa od klasztorów średniowiecznej Europy przez rewolucję przemysłową po portugalskie piwo rzemieślnicze, a sale zdobią prace malarza Júlio Pomara.

Lisboa Story Centre to wystawa historyczna otwarta w 2012 roku we wschodnim skrzydle Praça do Comércio. Za pomocą scenografii multimedialnych, makiet i filmów przedstawia dzieje miasta od jego mitycznego założenia przez Ulissesa przez epokę wielkich odkryć geograficznych aż po trzęsienie ziemi z 1 listopada 1755 roku i odbudowę Baixy za markiza de Pombal.

Centrum Historii Dorsza zajmuje dwa piętra pawilonu we wschodniej wieży przy Praça do Comércio. Sale z filmami, animacjami i symulacją łodzi dory przedstawiają portugalskie połowy dorsza u wybrzeży Nowej Fundlandii i Grenlandii oraz Białą Flotę z czasów II wojny światowej, a następnie miejsce bacalhau w kuchni portugalskiej.

Klasztor Carmo założył w 1389 roku konetabl Nuno Álvares Pereira dla zakonu karmelitów. Jego gotycki kościół stracił sklepienia w trzęsieniu ziemi z 1755 roku i nigdy nie został odbudowany, dlatego łuki nawy stoją pod gołym niebem. Od 1864 roku w ruinach mieści się Muzeum Archeologiczne Carmo z grobowcami, rzeźbami i znaleziskami od prehistorii.

Katedra w Lizbonie, zwana Sé, to najstarszy kościół miasta, którego budowę rozpoczęto w 1147 roku, po tym jak Alfons Henriques odebrał Lizbonę Maurom. Jego romańska fasada zachodnia ma dwie wieże z blankami i rozetę; trzęsienia ziemi, w tym to z 1755 roku, doprowadziły do przebudów w stylu gotyckim i barokowym. Zwiedzanie obejmuje chór górny, skarbiec i obejście.

Kościół św. Rocha był pierwszym kościołem jezuitów w Portugalii: kamień węgielny położono w 1555 roku, a w 1565 roku przeprojektowano go jako jednonawową salę przeznaczoną do głoszenia kazań. Przetrwał trzęsienie ziemi z 1755 roku w dużej mierze nienaruszony i przeszedł w ręce Santa Casa da Misericórdia. Jego kaplicę św. Jana Chrzciciela wykonano w Rzymie w latach 40. XVIII wieku i przewieziono statkiem do Lizbony.

Zamek św. Jerzego stoi na wzgórzu nad Alfamą i Baixą, w miejscu ufortyfikowanym co najmniej od II wieku p.n.e. i odebranym Maurom w 1147 roku. Później służył jako pałac królewski i koszary. Zwiedzający spacerują po murach obronnych i wieżach, oglądają stanowisko archeologiczne z pozostałościami z epoki żelaza i czasów mauretańskich oraz podziwiają widok na miasto i Tag.

Klasztor Graça to kościół i konwent augustianów na wzgórzu Graça, założony w 1271 roku i odbudowany w stylu późnego baroku po trzęsieniu ziemi z 1755 roku; w 1566 roku w jego prezbiterium pochowano Afonsa de Albuquerque. Biletowana trasa prowadzi przez chór górny i krużganki na taras na dachu obok punktu widokowego Graça.

Klasztor São Vicente de Fora założył około 1147 roku Alfons Henriques poza murami miasta; obecny manierystyczny kościół budowano od 1582 roku za Filipa II Hiszpańskiego. W klasztorze znajdują się XVIII-wieczne panele z płytek azulejos i panteon królów z dynastii Bragança, a z tarasu na dachu widać Alfamę i Tag.

Panteon Narodowy mieści się w kościele Santa Engrácia w Alfamie, barokowej budowli na planie krzyża greckiego, zaprojektowanej przez João Antunesa i budowanej od 1682 roku. Kopułę ukończono dopiero w XX wieku; od 1966 roku znajdują się tu grobowce prezydentów, pisarzy, pieśniarki fado Amálii Rodrigues i Eusébia, a z tarasu widać Tag.

Muzeum Orientu otwarto w 2008 roku w dawnej chłodni dorsza na nabrzeżu Alcântary, przebudowanej przez Fundação Oriente. Zbiory dotyczą obecności Portugalczyków w Azji oraz azjatyckiej sztuki religijnej i widowiskowej, w tym japońskich parawanów, indonezyjskich lalek do teatru cieni i kolekcji masek i kostiumów Kwok On.

Akwedukt Águas Livres zbudowano w latach 1731–1799 na rozkaz króla Jana V, by grawitacyjnie doprowadzać wodę źródlaną z okolic Belas do Lizbony. Jego arkada nad doliną Alcântary ma 941 metrów długości i 35 łuków, w tym Arco Grande, i przetrwała trzęsienie ziemi z 1755 roku. Museu da Água udostępnia spacer po jego szczycie.

Muzeum Calouste'a Gulbenkiana prezentuje kolekcję ormiańskiego magnata naftowego Calouste'a Gulbenkiana w budynku z ogrodem otwartym w 1969 roku. Jedna trasa obejmuje starożytny Egipt, Mezopotamię, Grecję, Rzym i świat islamu; druga prowadzi przez europejskie malarstwo, rzeźbę i francuską sztukę dekoracyjną aż po biżuterię René Lalique'a.

Sanktuarium Chrystusa Króla stoi na szczycie klifu w Almadzie, po drugiej stronie Tagu naprzeciw Lizbony. Odsłonięte w 1959 roku i zainspirowane pomnikiem Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro, to 28-metrowy posąg Chrystusa autorstwa Francisca Franco na 82-metrowym cokole projektu António Lino. Winda wjeżdża na taras u stóp posągu nad Mostem 25 Kwietnia.

Zoo w Lizbonie założono w 1884 roku, a od 1905 roku zajmuje ogrody Quinta das Laranjeiras w Sete Rios. Utrzymuje około 2000 zwierząt z ponad 300 gatunków i uczestniczy w programach hodowli gatunków zagrożonych. Mała kolejka linowa przecina część terenu, a w Baía dos Golfinhos odbywają się pokazy delfinów.

MAAT to muzeum sztuki współczesnej, architektury i technologii Fundacji EDP na nabrzeżu w Belém. Jego niski, zakrzywiony budynek pracowni Amandy Levete, obłożony białymi płytkami ceramicznymi i z dachem, po którym mogą chodzić zwiedzający, otwarto w październiku 2016 roku obok Tejo Power Station, dawnej elektrowni, w której halach również odbywają się wystawy.

Pałac Ajuda to neoklasycystyczny pałac królewski na wzgórzu Ajuda nad Belém, którego budowę rozpoczęto pod koniec XVIII wieku w miejscu drewnianej rezydencji królewskiej wzniesionej po trzęsieniu ziemi z 1755 roku; nigdy nie został ukończony według pierwotnego planu. Stał się główną siedzibą króla Ludwika I i królowej Marii Pii, a jego sale zachowały XIX-wieczne wyposażenie.

Muzeum Skarbca Królewskiego otwarto w 2022 roku w nowo ukończonym zachodnim skrzydle Pałacu Ajuda, wokół 40-metrowego skarbca zamykanego stalowymi drzwiami. Jedenaście działów prezentuje portugalską koronę, berło i klejnoty królewskie, złoto i diamenty z Brazylii, monety i medale, dary dyplomatyczne oraz srebrną zastawę stołową Germaina.