Ontdek Istanbul

De Grote Bazaar is een overdekte markt in de oude stad waarvan de stichting op 1461 wordt gedateerd, toen sultan Mehmet II de Cevahir Bedesten liet bouwen om de Hagia Sophia te financieren. Rond die hal groeiden de overwelfde straatjes, met nu zo'n 3.600 winkels in 65 straten, 14 hans en poorten zoals Beyazıt en Nuruosmaniye; er worden tapijten, sieraden en goud verhandeld.

De Süleymaniyemoskee kroont de derde heuvel boven de Gouden Hoorn en werd in 1550–1557 gebouwd door de architect Mimar Sinan voor sultan Süleyman de Prachtlievende. Het complex omvat madrasa's, een gaarkeuken en de graftombes van Süleyman en Hürrem Sultan. Het is een werkende moskee: bezoek stopt tijdens de gebedstijden, en bezoekers bedekken schouders en knieën, vrouwen ook het haar.

De Cisterne van Theodosius werd tussen 428 en 443 onder keizer Theodosius II aangelegd om water uit het aquaduct van Valens op te slaan voor het Grote Paleis en nabijgelegen baden. Het dak van 45 bakstenen gewelven rust op 32 marmeren zuilen met Korinthische kapitelen. De cisterne is gerestaureerd door het stadsdeel Fatih, is open voor bezoekers en toont digitale lichtprojecties op muren en zuilen.

De Rüstem Pasha-moskee bij de Egyptische Bazaar werd door Mimar Sinan ontworpen voor grootvizier Rüstem Pasha en rond 1563 voltooid. Ze ligt verhoogd boven overwelfde winkels en is via trappen vanaf de straat bereikbaar; İznik-tegels in vele patronen bedekken het portaal en de wanden van de gebedsruimte. Het is een werkende moskee, tijdens de gebeden gesloten voor bezoekers; gepaste kleding wordt verwacht.

De Kruidenbazaar in Eminönü is een L-vormige overdekte markt, in 1597 begonnen voor Safiye Sultan en in 1664 voltooid door de architect Mustafa Ağa als deel van het complex van de Nieuwe Moskee, voor Hatice Turhan Sultan. De Turkse naam, Egyptische Bazaar, herinnert aan de heffingen op Egyptische goederen die de bouw betaalden; zes poorten leiden naar kramen met specerijen, gedroogd fruit en Turks fruit.

De Kleine Hagia Sophia werd onder keizer Justinianus in de jaren 520 of 530 gebouwd als de Kerk van de Heiligen Sergius en Bacchus en werd in het begin van de 16e eeuw, onder Bayezid II, een moskee. De overkoepelde achthoekige zaal met een zuilengalerij van twee verdiepingen en gebeeldhouwde kapitelen behoort tot de oudste Byzantijnse gebouwen van Istanbul; het is een werkende moskee, tijdens de gebeden gesloten voor bezoekers.

Het Museum voor Turkse en Islamitische Kunst is gevestigd in het paleis van grootvizier Pargalı İbrahim Pasja, rond 1524 gebouwd aan de westkant van de Hippodroom. Het werd in 1914 opgericht en verhuisde in 1983 hierheen; het toont tapijten, kalligrafie en korans, tegels, houtwerk en metaalwerk uit de hele islamitische wereld, en een etnografische afdeling met nagebouwde nomadententen en dorpskamers.

Het Sultanahmetplein volgt de baan van de Hippodroom van Constantinopel, rond 203 aangelegd en door Constantijn de Grote uitgebreid tot de wagenrenbaan van de stad. Langs de oude middenas staan de Obelisk van Theodosius, uit Egypte gehaald en in 390 opgericht, de bronzen Slangenzuil uit Delphi, de Gemetselde Obelisk en de Duitse Fontein uit 1900.

De Blauwe Moskee, de Sultan Ahmetmoskee, werd in 1609–1616 voor sultan Ahmed I gebouwd door de architect Sedefkâr Mehmed Ağa, tegenover de Hagia Sophia aan de overkant van het Sultanahmetplein. Zes minaretten en getrapte koepels rijzen op boven een gebedszaal bekleed met Iznik-tegels. Als werkende moskee sluit ze voor bezoekers rond het middag- en namiddaggebed en op vrijdagochtend; armen, benen en haar moeten bedekt zijn.

De Basilica Cisterne is een ondergronds waterreservoir dat in de 6e eeuw onder keizer Justinianus I werd aangelegd om het Grote Paleis en de gebouwen eromheen van water te voorzien. De bakstenen gewelven, over zo'n 140 bij 70 meter, rusten op 336 marmeren zuilen van negen meter hoog, en loopbruggen voeren over het water naar twee Medusahoofden die als zuilvoet zijn hergebruikt. Na een restauratie die in 2022 werd afgerond, is ze weer open als museum.

De Hürrem Sultan Hamamı staat tussen de Hagia Sophia en de Blauwe Moskee, op de plek van de Romeinse Baden van Zeuxippus. Mimar Sinan bouwde hem in 1556–57 voor Hürrem Sultan, vrouw van Süleyman de Prachtlievende, met de mannen- en vrouwenafdeling als spiegelbeeld op één as van 75 meter. Na de restauratie werkt hij weer als Turks bad met hamamrituelen en massages.

De Hagia Sophia werd in 532–537 voor keizer Justinianus I gebouwd door Anthemius van Tralles en Isidorus van Milete, onder een centrale koepel van zo'n 55 meter hoog. Negen eeuwen lang was ze een kathedraal, in 1453 werd ze een moskee, in 1934 een museum en in 2020 opnieuw een moskee; sinds 2024 bereiken toeristen de bovengalerijen met hun Byzantijnse mozaïeken via een aparte route met ticket.

De Hagia Irene staat op het buitenste hof van het Topkapıpaleis en is het oudst bekende kerkgebouw van Istanbul; het huidige bakstenen gebouw dateert van de herbouw onder Justinianus I na 532. Ze werd nooit een moskee, diende de Ottomanen als arsenaal en is nu museum en concertzaal, met een groot zwart kruis uit de tijd van de beeldenstrijd in de apsis.

Het Archeologisch Museum van Istanbul in Gülhane, naast het Topkapıpaleis, bestaat uit drie gebouwen: het neoclassicistische archeologisch museum van Alexandre Vallaury, geopend in 1891, het Museum van het Oude Oosten en het Tegelpaviljoen uit 1472. De collectie, uitgebreid onder directeur Osman Hamdi Bey, omvat de Alexandersarcofaag en andere vondsten uit de koninklijke necropolis van Sidon.

Het Topkapıpaleis werd van 1460 tot 1478 voor sultan Mehmed II gebouwd op de landtong boven de Bosporus en de Gouden Hoorn en bleef de hoofdresidentie van de sultans tot het Dolmabahçepaleis in 1856 klaar was. De poorten leiden door vier binnenhoven naar de harem, de keizerlijke schatkamer, de kamer met de heilige relikwieën en paviljoens met uitzicht over het water.

De Galatatoren werd in 1348 door de Genuezen gebouwd als Christustoren op het hoogste punt van de muren rond hun kolonie Galata, en was met zo'n 67 meter destijds het hoogste gebouw van de stad. Later deed hij dienst als gevangenis en brandwachttoren; in 2020 werd hij gerestaureerd en nu is hij een museum met een omloop rond de top die uitkijkt over de Gouden Hoorn en de Bosporus.

Istanbul Modern opende in 2004 als eerste museum voor moderne en hedendaagse kunst van Turkije en verhuisde in 2023 naar een nieuw gebouw van Renzo Piano aan de waterkant van Karaköy, in het Galataport-complex. Het toont zijn collectie Turkse kunst vanaf de 20e eeuw en zijn fotocollectie naast tijdelijke tentoonstellingen, met een bioscoop en een bibliotheek.

De Chorakerk is een Byzantijnse kerk in Edirnekapı waarvan de mozaïeken en fresco's in 1315–1321 werden aangebracht voor de staatsman Theodoros Metochites, waaronder de Anastasis in de zijkapel. Begin 16e eeuw werd ze een moskee en vanaf 1945 een museum; in 2024 heropende ze als Kariyemoskee, en toeristisch bezoek stopt tijdens de gebedstijden en op vrijdag.

De İstiklal Caddesi is een 1,4 kilometer lange voetgangersstraat in Beyoğlu, van het Tünelplein naar het Taksimplein. Vroeger bekend als de Grande Rue de Péra, kreeg ze na de stichting van de Republiek in 1923 haar huidige naam. Laat-Ottomaanse gebouwen met winkels, cafés, bioscopen, kerken en passages zoals de Çiçek Pasajı staan erlangs, en er rijdt een historische tram door de straat.

De Kız Kulesi, de Maagdentoren, staat op een eilandje bij de zuidelijke ingang van de Bosporus, zo'n 200 meter voor de kust van Üsküdar. De Byzantijnen versterkten de plek en spanden er in de 12e eeuw een ketting vandaan over de zeestraat; onder de Ottomanen werd de toren meermaals herbouwd en diende hij als vuurtoren, en na een restauratie ging hij in 2023 weer open als museum, bereikbaar per boot vanaf Salacak.